Part

 501 SenGrob|       opustoszał święty las~I czarów w sobie nie mieści.~ ~Już
 502 SenGrob|              sobie nie mieści.~ ~Już w nim nie mieszka żaden bóg,~
 503 SenGrob|                Zaklęty zamek poszedł w dym,~Postrachu więcej nie
 504 SenGrob|             zwiędłych róż,~Na próżno w łzach się uśmiecha.~ ~Próżno
 505 SenGrob|        uśmiecha.~ ~Próżno na grobach w cichą noc~Skarży się smutna
 506 SenGrob|              nieśmiertelny ducha dar~W otchłanie strącił nicestwa.~ ~
 507 SenGrob|           dzień! lecz błyśnie dzień,~W którym duch ludzki na nowo~
 508 SenGrob|         kwiecia różową~ ~I z prochu, w który dziś się wpił~Na dawnych
 509 SenGrob|          zapas twórczych sił~I znowu w niebo popłynie.~ ~A ideału
 510 SenGrob|      bohaterstwo dawnych dni~Uświęci w walce ostatniej,~Gdzie miłość
 511 SenGrob|            cichej nocy do wioski, co w dole~Ponad srebrzystym rzucona
 512 SenGrob|        stanie,~I całą duszę umieścił w swym wzroku~Na pierwsze,
 513 SenGrob|             na dół ścieżką i zniknął w olszynie,~Aż stanął wkrótce
 514 SenGrob|          mary~Ten głos dwóch starców w nieustannej sprzeczce?~Nie
 515 SenGrob|             silniej pobladły mu lica~W srebrzystym świetle bladego
 516 SenGrob|           bladego księżyca,~I boleść w niemej utopił zadumie,~Szukając
 517 SenGrob|          zadumie,~Szukając wspomnień w śpiewnym rzeczki szumie..~ ~
 518 SenGrob|          niegdyś za młodu,~Jak gdyby w życiu nic się nie zmieniło -~
 519 SenGrob|           stanęła tak żywa,~Skupiona w jednym tęczowym obrazku -~
 520 SenGrob|        zjawisko,~Wszystko to widział w dziwnej mgle niebieskiej,~
 521 SenGrob|          boleści,~Co się niczego już w świecie nie lęka~I żadnej
 522 SenGrob|            świecie nie lęka~I żadnej w sobie nadziei nie mieści.~
 523 SenGrob|           się wzgórza,~Gdzieniegdzie w czarne ubrane krzyżyki;~
 524 SenGrob|            lub też krzaczek dziki.~ ~W milczeniu stąpał wśród mogił
 525 SenGrob|         Falistym drżeniem i spływają w pieśni,~Gdy je noc ujmie
 526 SenGrob|             pieśni,~Gdy je noc ujmie w dźwięk i ucieleśni;~I nic
 527 SenGrob|             Niepewne kształty rysuje w przestrzeni,~I z krzyżów,
 528 SenGrob|        wytwarza.~ ~Lecz ujrzał za to w księżycowym blasku~Wśród
 529 AlbumP |             z Branickich Tarnowskiej~W zamian za gałązkę z Kowieńskiej
 530 AlbumP |            szczęścia, chwały~Już się w drodze rozsypały...~Pozostały
 531 AlbumP |        rozsypały...~Pozostały za mną w tyle~Na rozdrożach - lub
 532 AlbumP |            mgły ciemne i zwaliska,~I w ten życia wieczór szary~
 533 AlbumP |              Pozrywanych snów ogniwa~W idealny wieniec splata~I
 534 AlbumP |          nawet nie śni,~Odbijało się w jej oczach~I płynęło w słodkiej
 535 AlbumP |           się w jej oczach~I płynęło w słodkiej pieśni.~ ~Więc
 536 AlbumP |           przy jej boku,~Wpatrzonego w jej oblicze,~Kołysały śpiewne
 537 AlbumP |         znowu po latach~Z krzyżykiem w ręce...~Jak spała cicho
 538 AlbumP |         spojrzenie łaskawsze~Uniosła w ciemność grobową~Na zawsze.~ ~
 539 AlbumP |            obcy przyszedł tu do niej~W dzikiej rozpaczy,~Wiedząc,
 540 AlbumP |          usta.~ ~I mówi: "Już leżysz w trumnie,~Nic cię nie wzruszy -~
 541 AlbumP |              nie odwoła,~Nie sięgnie w morze płomieni~Ręka anioła.~ ~
 542 AlbumP |              rączy,~I znów kochanków w mogile~Wieczność połączy.~ ~
 543 AlbumP |            dzieli -~Obcą mi będziesz w błękicie,~Jak tu na zmarłych
 544 AlbumP |              miecz~Powstrzymać myśli w biegu.~ ~Trzeba z żywymi
 545 AlbumP |           życie sięgać nowe...~A nie w uwiędłych laurów liść~Z
 546 AlbumP |      królewna~ ~Zaczarowana królewna~W mirtowym lasku drzemie;~
 547 AlbumP |            przeceniał -~Zabłąkał się w otchłani...~I zwątpił...
 548 AlbumP |             I zbudziłem się do życia~W cudowności jasnym kraju...~
 549 AlbumP |             blaskiem ożywia różanym;~W głębiach przepaści, w rozpadlinach
 550 AlbumP |       różanym;~W głębiach przepaści, w rozpadlinach skały~Dozwala
 551 AlbumP |          mglisty widnokrąg istnienia~W przędzę z purpury i złota
 552 AlbumP |              burze,~Które grom niosą w ciemnościach spowity,~I
 553 AlbumP |              Gdy rozpłakana wzlatuje w błękity;~I znów z obłoków
 554 AlbumP |            jak słońce - choć zajdzie w pomroce,~Jeszcze z blaskami
 555 AlbumP |    Nieśmiertelni~ ~Przez mgły czasu, w otchłań wieków~Zaglądając -
 556 AlbumP |            wieków~Zaglądając - widać w dali~Pośród mętnych plemion
 557 AlbumP |          kolej pierzchłych wieków.~ ~W próchnie ziemi, w dziejów
 558 AlbumP |          wieków.~ ~W próchnie ziemi, w dziejów pyle~Rozjaśnione
 559 AlbumP |             twarz ludzkości.~ ~Każdy w swego wieku łonie~Całą jego
 560 AlbumP |              Ster przyszłości biorąc w dłonie,~Nową jutrznię rozpościera,~
 561 AlbumP |          brzmią usteczka,~Nuci sobie w głos:~ ~Białe lilie cicho
 562 AlbumP |         lilie cicho drzemią,~Otulone w cień,~Kołysane ponad ziemią~
 563 AlbumP |              Strzegąc czystych szat,~W niewinności pozór cichy~
 564 AlbumP |          kwiat;~ ~I powiada: Śpijcie w cieniu!~Śpijcie, póki czas -~
 565 AlbumP |            póki czas -~Gdy zaświta - w swym płomieniu~Słońce spali
 566 AlbumP |       stulone,~Nocny piją chłód,~Już w słoneczną patrzą stronę~
 567 AlbumP |             piosenki~ ~Narodziła się w duszy poety~W łez mroku,~
 568 AlbumP |          Narodziła się w duszy poety~W łez mroku,~Wywołana miłością
 569 AlbumP |          Wchodząc z troską codzienną w zapasy;~Nie słuchają już
 570 AlbumP |           łące~I nie wtórzą piosnkom w wieczór letni;~Zagłuszyły
 571 AlbumP |       miłości na ziemi! -~Tyś pewnie w drodze blask jej rzucił
 572 AlbumP |         czegoś ty nie umiał~Odnaleźć w życiu - marą jest zwodniczą!~
 573 Tatrach|                                      W TATRACH ~~Mieczysławowstwu
 574 Tatrach|            chwil wspólnie spędzonych w Zakpanem~z wyrazem przyjaźni~
 575 Tatrach|       przesuwasz obrazy,~Stroisz się w błękit morza, w łąk zieloność,~
 576 Tatrach|          Stroisz się w błękit morza, w łąk zieloność,~W błyszczące
 577 Tatrach|              morza, w łąk zieloność,~W błyszczące piaski, w niebotyczne
 578 Tatrach|      zieloność,~W błyszczące piaski, w niebotyczne głazy,~Rozwijasz
 579 Tatrach|          otwierając do niej,~Rzucasz w nią ognie, co się wiecznie
 580 Tatrach|          ognie, co się wiecznie palą~W obłoku marzeń i kwiecistej
 581 Tatrach|             zadajesz zagadki,~Kryjąc w swej dłoni jako Izys czarna~
 582 Tatrach|              Sny zaświatowe ścigając w przestrzeni,~Musimy zawsze
 583 Tatrach|         nasze stoją.~ ~Musimy z tobą w zgodzie żyć - inaczej~Duch
 584 Tatrach|              inaczej~Duch się obłąka w mgle urojeń ciemnej,~W złudnych
 585 Tatrach|        obłąka w mgle urojeń ciemnej,~W złudnych zachwytach, w bezpłodnej
 586 Tatrach|               W złudnych zachwytach, w bezpłodnej rozpaczy,~W sennym
 587 Tatrach|               w bezpłodnej rozpaczy,~W sennym omdleniu lub walce
 588 Tatrach|          podpory.~ ~Musim żyć z tobą w zgodzie - do mogiły,~Chociaż
 589 Tatrach|         zasób siły,~Każdy z nas musi w walce, którą toczy,~Tak
 590 Tatrach|         ziemio!~Razem z zmarłymi, co w grobowcach drzemią.~ ~A
 591 Tatrach|       ukochał ciebie sercem swojem~I w twe objęcia chyli się z
 592 Tatrach|             matki i matki pieszczotą~W zaczarowane znów wprowadzasz
 593 Tatrach|             twój wzrok jasny, co nam w życiu świeci,~Jeszcze rozwidnia
 594 Tatrach|                                Ranek w górach~ ~Wyzłocone słońcem
 595 Tatrach|           słońcem szczyty~Już różowo w górze płoną,~I pogodnie
 596 Tatrach|             pogiętych skał koroną.~ ~W dole - lasy skryte w cieniu~
 597 Tatrach|                 W dole - lasy skryte w cieniu~Toną jeszcze w mgle
 598 Tatrach|         skryte w cieniu~Toną jeszcze w mgle perłowej,~Co w porannym
 599 Tatrach|          jeszcze w mgle perłowej,~Co w porannym oświetleniu~Mknie
 600 Tatrach|              rozpędza,~I ta rwie się w chmurek stada...~Jak pajęcza,
 601 Tatrach|         Cudowności świat się piętrzy~W wyzłoconej swej koronie.~ ~
 602 Tatrach|           swym łonem świecą czystym,~W granitowej świecą bieli~
 603 Tatrach|              granitowej świecą bieli~W tym powietrzu przezroczystym.~ ~
 604 Tatrach|             wszystko mieni,~Wszystko w oczach przeistacza -~Gra
 605 Tatrach|                 Jakaś rozkosz spływa w serce,~Powiew szczęścia
 606 Tatrach|        piękność świata~Chce uchwycić w swe objęcia.~23 listopad
 607 Tatrach|          zaporą~Ścian olbrzymich, co w koło ze sobą się zwarły,~
 608 Tatrach|            jezioro,~Odzwierciedlając w łonie głazów świat zamarły.~ ~
 609 Tatrach|            Gdzieniegdzie nagą pustkę w wianki swe ubiorą.~ ~Granitowe
 610 Tatrach|          Granitowe opoki, wyniesione w chmury,~Rzadko tam żywsze
 611 Tatrach|              ponury.~ ~Cisza - tylko w oddali gdzieś potoki pluszcza,~
 612 Tatrach|          Świadczy dziś o przewrotach w łonie ziemskiej bryły.~ ~
 613 Tatrach|            ofiar piły~Z czary, która w jezioro upadła - rozbita.~ ~
 614 Tatrach|                znów zmicrzchnie;~ ~A w dole na jeziora zamąconej
 615 Tatrach|         Granitowe olbrzymy majaczeją w dali -~Rosną w bezmiar i
 616 Tatrach|             majaczeją w dali -~Rosną w bezmiar i kształty zmieniają
 617 Tatrach|          oczu miesiąca;~Mgły ulatują w górę śnieżnych chmurek stadem.~ ~
 618 Tatrach|          stadem.~ ~Wszystko topnieje w świetle niebieskiem i bladem,~
 619 Tatrach|            wodospadem,~Srebro leje i w przepaść wraz z falami strąca.~ ~
 620 Tatrach|     śmiertelną pościelą;~Czarne wody w płomienne rysują się pręgi,~
 621 Tatrach|       poemacie natury! któż może~Iść w ślad za twych piękności
 622 Tatrach|              Srebrne chmurki zawiesi w szafirów przestworze~I odbije
 623 Tatrach|     przestworze~I odbije skał ostrza w wód zwierciadle czystem?~ ~
 624 Tatrach|         można~Odczuć i wielbić razem w drgnieniu serca skrytem,~
 625 Tatrach|            blaski, źrenica pobożna~ ~W cichym zachwycie tryśnie
 626 Tatrach|              Gdzie potok wstrzyma ją w biegu,~Na góry łączką się
 627 Tatrach|       przybiera sielską,~Strojąc się w trawę i zielsko,~I kwiaty
 628 Tatrach|       dzbanka~Czysta najada swe fale~W przejrzystym sączy krysztale~
 629 Tatrach|            Igłami świerków się jeżą,~W ciemną się zieleń ubrały,~
 630 Tatrach|              się zieleń ubrały,~Lecz w balsamiczną i świeżą,~Z
 631 Tatrach|         krajobraz się zmienia;~Jakby w królestwie żakietem~W głaz
 632 Tatrach|          Jakby w królestwie żakietem~W głaz zamienione marzenia,~
 633 Tatrach|           ponad parowem~Lub uciekają w lazury,~Ręką marzącej natury~
 634 Tatrach|             wstęgi katarakt,~Oprawne w zielony szmaragd~Mchów rozesłanych
 635 Tatrach|              drobnolistnych paproci;~W powietrzu pełno wilgoci~
 636 Tatrach|            wilgoci~I chłód rzeźwiący w upałach -~Zwalone kłody
 637 Tatrach|             się srebrzy lub złoci...~W kropelkach świeżej wilgoci~
 638 Tatrach|          oddalać na nowo~Wierzchołek w słońca promieniach kąpany:~
 639 Tatrach|       wierzchołka piramid~Pokryta. - W głębi toń jeziorka sina~
 640 Tatrach|        jedynie~Woda, i głazy, i mchy w rozpadlinie.~Tu na jeziora
 641 Tatrach|          jedwabny podesłać pod głowę~W miejscu, gdzie wielkie głazy
 642 Tatrach|        zasłonięte grzbietem,~Barwiło w szczytach wyzębione skały~
 643 Tatrach|           zwierciadłem,~Co z brzegów w śniegi oprawne i lody~W
 644 Tatrach|              w śniegi oprawne i lody~W dali marszczyło czerniejące
 645 Tatrach|    czerniejące wody.~Patrzałem: jako w pracy nieustannej~Fala srebrzystą
 646 Tatrach|     Przypominając sobie ludzką dolę,~W której, ach nieraz, wszystkie
 647 Tatrach|        nieraz, wszystkie dobre chęci~W zaklętym muszą obracać się
 648 Tatrach|   przytłoczył ogromem~Myśli zbłąkane w państwie nieruchomem.~Geniusz
 649 Tatrach|         pierś przygniata;~Samotność, w której milczącym ogromie~
 650 Tatrach|          złożyłem głowę na posłaniu,~W półsennym teraz pogrążeń
 651 Tatrach|         przeźroczyste,~Oprawne dołem w czarnych skał krawędzie,~
 652 Tatrach|           cieniu,~Chwiać się zdawały w niebieskim eterze~Przy migotliwym
 653 Tatrach|          promieniu.~Cisza - a jednak w tej pozornej ciszy~Wsłuchane
 654 Tatrach|       spowiada:~I woda, która gdzieś w szczelinie syczy,~I fal
 655 Tatrach|      rozsypany głaz na drobne części~W wąwozie gradem kamieni zachrzęści.~ ~
 656 Tatrach|            płynie cicha pieśń natury~W gwiaździste sfery, w przestrzeń
 657 Tatrach|          natury~W gwiaździste sfery, w przestrzeń nieskończoną,~
 658 Tatrach|      harmonią zaziemskiego świata.~ ~W ślad za tą pieśnią myśli
 659 Tatrach|              trwoży.~On się zanurzył w źródle wiecznie żywem,~Poruszającym
 660 Tatrach|             z gwiazd płomienia:~Więc w rozpostartej na przepaściach
 661 Tatrach|         Promieni gra różana~Topnieje w sinej mgle,~A świeży zapach
 662 Tatrach|            zórz~Cicha poezja światów~W głąb ludzkich spływa dusz.~ ~
 663 Tatrach|              ludzkich spływa dusz.~ ~W półcieniu pierś olbrzymią~
 664 Tatrach|          senne malowidła~Powoli toną w mrok.~ ~Wieczoru blask niepewny~
 665 Tatrach|          Oświetla obraz ten -~Ludzie w zadumie rzewnej~Gonią piękności
 666 Tatrach|          sczerniałym lesie~I gromami w głąb wąwozów ciska...~A
 667 Tatrach|          głąb wąwozów ciska...~A tam w górze, gdzie najwyższe szczyty,~
 668 Tatrach|            się ponad urwisko~I widzi w dole pod sobą~Tłum świerków
 669 Tatrach|              łatwo wschodzące karły,~W ściśniętym krocząc szeregu,~
 670 Tatrach|       Pełzają dalej na nowo!~Ona się w chmurach kołysze -~Ma wolne
 671 Tatrach|            Łowi po skałach strojnych w szarą pleśń?~I z drobnych
 672 Tatrach|           pierś wąwozu orze,~I znika w ciemnej gardzieli otworze,~
 673 Tatrach|           Skromny to potok! a jednak w swym biegu~Tyle piękności
 674 Tatrach|      błękitów tle,~Tak pięknie ginie w wnętrzu skał rozprutem,~
 675 Tatrach|             skał rozprutem,~Znikając w tęczach albo w sinej mgle.~
 676 Tatrach|              Znikając w tęczach albo w sinej mgle.~Skromny wodospad!
 677 Tatrach|             Skromny wodospad! nie ma w świecie sławy,~Lecz tak
 678 Tatrach|           sławy,~Lecz tak mu pięknie w ukrytej czeluści,~Gdy na
 679 Tatrach|          sinej ich krawędzi,~Króluje w mgłach świszczący wiatr~
 680 Tatrach|             bór~Zasłony spadły sine,~W deszczowych łzach granitów
 681 Tatrach|         granitów gmach~Rozpłynął się w równinę.~ ~Nie widać nic -
 682 Tatrach|              całe widnokręgi~Zasnute w cień, zalane mgłą,~Porznięte
 683 Tatrach|               zalane mgłą,~Porznięte w deszczu pręgi.~ ~I dzień,
 684 Tatrach|           gniewa,~Na szczytach Tatr, w dolinach Tatr~Mrok szary
 685 Tatrach|   187Maciejowi Sieczce~Przewodnikowi w Zakopanem~ ~Mój przewodniku!
 686 Tatrach|   wykrzykników i przenośni bladej,~I w dzikich formach, które ona
 687 Tatrach|         skalisty wątek,~Każdy szczyt w wiernym schwytałeś obrazku,~
 688 Tatrach|       Ukazywałeś ciemne wód lusterka~W wgłębieniach, w śniegu błyszczące
 689 Tatrach|             lusterka~W wgłębieniach, w śniegu błyszczące oprawie,~
 690 Tatrach|          błyszczące oprawie,~Siklawy w przepaść skaczące z pięterka,~
 691 Tatrach|          mówiąc, miałeś pierś natury w ręku -~A każde słowo dziwną
 692 Tatrach|           króciutkiej fajki,~Juhasów w żywych malowałeś farbach,~
 693 Tatrach|             malowałeś farbach,~Życie w szałasach i życie na hali,~
 694 Tatrach|           gnomy, ondyny, rusałki,~Co w Tatr poważnych wyniosłym
 695 Tatrach|          straży stoi,~Bez kształtów, w które chcą go wprząc śmiertelni:~
 696 Tatrach|           duch wód i kamieni,~Co się w milczącej unosi przestrzeni.~ ~
 697 Tatrach|            trzody,~Gdy z gór pędzone w szarym skaczą kurzu,~I że
 698 Tatrach|            nie strusi,~Że zapatrzone w niebo wiejskie bębny~Piękne
 699 Tatrach|            wiersze,~Choć nie goniłeś w laur zmienionej Dafne,~Poczucie
 700 Tatrach|              mistrze~Nie mogą ciebie w swej zamieścić szkole...~
 701 Tatrach|             I nie lubiłeś pozostawać w dole,~Lecz rozumiałeś, że
 702 Tatrach|            było mnie pod twoją wodzą~W królestwie głazów dni pogodne
 703 Tatrach|       nieznanym uczuciem odświeżyć~I w samym źródle piękności i
 704 Tatrach|           skalistego żebra,~By gdzie w szczelinie czas przeczekać
 705 Tatrach|         przeczekać brzydki,~Tyś miał w zapasie zawsze myśl wesołą,~
 706 Tatrach|         biały.~ ~To wszystko jeszcze w mych myślach się kręci,~
 707 Tatrach|      namarszczy ponury~I jak olbrzym w poszczerbionej zbroi~Nad
 708 Tatrach|          opieki~Nie wybiegłszy nigdy w świat daleki.~ ~Wypiastował
 709 Tatrach|             Widział młodzież, jak mu w oczach rośnie,~Jak się krząta
 710 Tatrach|         plonu,~Widział potem starców w chwili zgonu.~ ~Zna więc
 711 Tatrach|             bieg ich trwania krótki,~W ciasnym kółku zamknięte
 712 Tatrach|           niejednej sprawy...~Nieraz w nocy rozegrał się przed
 713 Tatrach|         biednej rzeszy~Wielką litość w piersi swej kamiennej;~Od
 714 Tatrach|             tęczy.~ ~Dla niej wstaje w gęstej mgły zasłonie,~Którą
 715 Tatrach|             ramion we dnie,~Dla niej w wieczór cały ogniem płonie~
 716 Tatrach|         blednie,~Zawieszając księżyc w swojej szczerbie,~Jakby
 717 Tatrach|            Jakby srebrną Leliwę miał w herbie.~ ~Dobry olbrzym!
 718 Tatrach|         które życie złocą.~ ~Tak jak w baśni: kocha się w pasterce~
 719 Tatrach|           Tak jak w baśni: kocha się w pasterce~Dobry olbrzym i
 720 Tatrach|           wpół dzikie serce;~Tak jak w baśni: swych tajemnic uczy,~
 721 Tatrach|           cudownego słowa,~Bo nim ją w piasku mogilnym pogrzebie,~
 722 Tatrach|          wiedzą, że ma żywot wieczny~W piersiach ludzkości i w
 723 Tatrach|              W piersiach ludzkości i w natury łonie?~Ze się odnawia
 724 Tatrach|         natury łonie?~Ze się odnawia w jasności słonecznej,~W ogniu
 725 Tatrach|       odnawia w jasności słonecznej,~W ogniu młodości, co wieczyście
 726 Tatrach|    wieczyście płonie~I czarodziejsko w jeden węzeł splata~Marzenia
 727 Tatrach|            ona jest wszędzie~Rozlaną w całej błękitów przestrzeni,~
 728 Tatrach|          krawędzie~I świeżym liściem w gruzach się zieleni,~A choć
 729 Tatrach|             swoje koryto odmieni,~To w nowych myślach, uczuciach
 730 Tatrach|          zgrzytów,~I czyliż wszystko w nicość się rozwieje,~Co
 731 Tatrach|              wróżycie pewną;~Ona się w martwym nie zamyka słowie,~
 732 Tatrach|             słowie,~Nie jest zaklętą w marmur ani w drewno,~Lecz
 733 Tatrach|            jest zaklętą w marmur ani w drewno,~Lecz ma sklepienia
 734 Tatrach|          choć jej oddźwięk zgłuchnie~W lutniach śpiewaków i sercach
 735 Tatrach|             i sercach słuchaczy;~Ona w grobowym przechowa się próchnie,~
 736 Tatrach|            rozpaczy~I świeżym ogniem w przyszłości wybuchnie,~I
 737 Tatrach|              po kochanki stracie,~Co w was młodzieńcze budziła
 738 Tatrach|             nią - o wróżbici!~Bo ona w piasku mogilnym nie leży,~
 739 Tatrach|             potargane nici~Przerabia w ciszy na strój inny, świeży,~
 740 Tatrach|         ciszy na strój inny, świeży,~W którym znów serca stęsknione
 741 Tatrach|            płaczcie nad nią - bo ona w obłoku~Na chwilę tylko uszła
 742 Tatrach|                                Oda~ ~W ciemności czasów,~Wśród
 743 Tatrach|              Ucisza walki... i burze~W jasność przemienia.~ ~Cichą
 744 Tatrach|              ziemi.~Coraz to głębiej w sferę ducha sięga,~I w sercu,
 745 Tatrach|       głębiej w sferę ducha sięga,~I w sercu, co z wolna mięknie,~
 746 Tatrach|          wolna mięknie,~Rozmiłowanie w nieśmiertelnym pięknie~Szczepi
 747 Tatrach|        dobywa,~Wiąże plemiona i rody~W jednej całości ogniwa;~Nie
 748 Tatrach|           Najsłodsze dary swe mnoży;~W stubarwne mieniąc się blaski,~
 749 Tatrach|             prawdy zapalać jutrzenkę~W ogniu duchowej wolności.~
 750 Tatrach|            dróg...~Za każdym krokiem w tajniki stworzenia~Coraz
 751 Tatrach|         czele~I nowy udział bierzcie w wieków dziele,~Przyszłości
 752 Tatrach|           cześć!~ ~Ze światem, który w ciemność już zachodzi~Wraz
 753 Tatrach|          gwiazdy, o zdobywcy młodzi,~W ciemnościach pogasną znów!~
 754 Tatrach|                Chór~Szczęśliwy, komu w życiu dano~Doczekać plonu
 755 Tatrach|              dla nich drogę jasną,~I w nowych jutrzniach, co nie
 756 Tatrach|        Szczęśliwy, kto szedł naprzód w znoju~Z hasłami, które ludzkość
 757 Tatrach|            ludzkość budzą;~I walcząc w ciszy i pokoju~Dokonał ludzkich
 758 Tatrach|           losów toni~I nieśmiertelny w sercach żyje.~ ~Głos~I naród
 759 Tatrach|             czcią ich imiona~Wpisuje w dziejów karty świeże.~ ~
 760 Tatrach|           Zasługę pojmie i ocenia,~I w ślad za myślą idzie żywą,~
 761 Tatrach|              odrodzenia.~ ~Chór~Więc w uroczystym dziś obchodzie~
 762 Tatrach|       Wielkiego męża czcijmy święto!~W bratniej miłości, w bratniej
 763 Tatrach|          święto!~W bratniej miłości, w bratniej zgodzie,~Nieś mu
 764 Tatrach|           zbiera owoc swoich trudów;~W wielkich zdobywców stając
 765 Tatrach|              A czyn, zamknięty dotąd w słowie,~Najmilszą będzie
 766 Tatrach|                                      W ciemności grobu~ ~Ciebie
 767 Tatrach|        ciemności grobu~ ~Ciebie już, w ciemność spowitą i w ciszę,~
 768 Tatrach|            już, w ciemność spowitą i w ciszę,~Sen nieprzespany
 769 Tatrach|        rajskiego świtania,~I żadnych w sobie udręczeń nie mieści,~
 770 Tatrach|              powleka,~Jak zbudzonego w mogile człowieka,~Co z przerażeniem
 771 Tatrach|         człowieka,~Co z przerażeniem w tej podziemnej ciszy~Zamierający
 772 Tatrach|             zdobyczy -~Kto się usuwa w ciszę i w cień,~Ten się
 773 Tatrach|              Kto się usuwa w ciszę i w cień,~Ten się do żywych
 774 Tatrach|         skrycie.~Dziś trzeba zstąpić w sam środek burz,~Potrzeba
 775 Tatrach|             wyższy przybiera kształt~W głębiach ludzkiego sumienia.~ ~
 776 Tatrach|             wskrzesić sławę,~I ubrać w ciało rozsypane kości.~ ~
 777 Tatrach|           życiem rycerskiej drużyny;~W bojowym szyku proporce rozwiała,~
 778 Tatrach|           tęczowym światełkiem,~Drży w tonach pieśni uroczo i smutnie.~ ~
 779 Tatrach|            Bo śmierć jest kłamstwem, w które nikt nie wierzy~Natchnione
 780 Tatrach|           znajdą pod mogiłą~Gotowych w szranki powrócić rycerzy.~ ~
 781 Tatrach|                                      W dwudziestopięcioletnią rocznicę
 782 Tatrach|             nieszczęścia roku!~Dotąd w swej grozie posępnej zamarły~
 783 Tatrach|             grzechy Polskę z mieczem w dłoni~Z szat obnażono jak
 784 Tatrach|           ran szydzono, i plwano jej w lice,~I z czci ją chciano
 785 Tatrach|          własna matka!~ ~Wszystko to w spadku zostało po tobie:~
 786 Tatrach|       niedolą zbratani,~Nieszczęściu w oczy spojrzeć się nie boją~
 787 Tatrach|           hańby swej noszący piętno,~W rocznicę chwały ojców stoi
 788 Tatrach|              mu droga jest i święta,~W której sam skruszyć chciał
 789 Tatrach|     krzywdzące pęta.~ ~My obchodzimy w twym żałobnym święcie~Najbliższą
 790 Tatrach|              duchowa narodu potrzeba~W krwawej wypadków wypłynąłeś
 791 Tatrach|            orężnym protestem~Zapisać w dziejach nieśmiertelne:
 792 Tatrach|             tą epoką jaśniał jeszcze w górze~Duch niepodległej
 793 Tatrach|             rzemiosło~Z krwią wzięło w spadku - i wyssało z mlekiem~
 794 Tatrach|           Polski zmartwychwstałej.~ ~W cudownej przed nim spływały
 795 Tatrach|             Postacie wodzów, strojne w liść wawrzynu,~Wieszczów
 796 Tatrach|              serca zbroiły się harde~W niewolniczego żywota pogardę.~ ~
 797 Tatrach|             Nie było nawet podówczas w zwyczaju~W dyplomatycznej
 798 Tatrach|           nawet podówczas w zwyczaju~W dyplomatycznej ślizgać się
 799 Tatrach|  dyplomatycznej ślizgać się zabawce,~W lada koniuszym lub dworskim
 800 Tatrach|              wrogiem chciał wchodzić w konszachty~I stawiać złote
 801 Tatrach|    zjednoczenia mosty,~Nie powiadano w gronie braci szlachty,~Że
 802 Tatrach|            stóp czołga;~Wolała, żeby w drodze do Tobolska~Trupy
 803 Tatrach|            tęsknoty sieroctwa~Tonęły w wielkim mistycznym zachwycie;~
 804 Tatrach|    rzeczywistość znikała sprzed oczu~W gwiaździstym, sennym marzenia
 805 Tatrach|           Niej,~O nieśmiertelnej, co w grobowcu czeka~Na odwalenie
 806 Tatrach|              kamiennego wieka...~ ~A w piersiach naszych z każdą
 807 Tatrach|            na swych skrzydłach duszę w błękit niosła,~Jakby do
 808 Tatrach|       stęsknionego syna,~Z wiarą, że w górze poza chmur zasłoną~
 809 Tatrach|            widzieli -~Cudowną postać w złotej gwiazd koronie,~W
 810 Tatrach|             w złotej gwiazd koronie,~W niepokalanej czystości i
 811 Tatrach|         poranny.~ ~Każdy ją wieńczył w własnych rojeń kwiaty~I
 812 Tatrach|              odczuwał inaczej,~Każdy w odmienne ubierał ją szaty -~
 813 Tatrach|            dniach rozpaczy~Nadpłynie w blasków różanych powodzi~
 814 Tatrach|             niebie.~Chcemy na zawsze w prochu się położyć~I za
 815 Tatrach|      słoneczną".~ ~To wszystko teraz w przepaść się zapadło,~I
 816 Tatrach|             runął ideał rozbity...~I w naszych oczach rozpadło
 817 Tatrach|          naszych oczach rozpadło się w gruzy~Tęczowe państwo romantycznej
 818 Tatrach|           słodyczy nie zazna~I tylko w ziemi wnętrznościach się
 819 Tatrach|        prawdom kłamie~I fałsz podaje w misternej postaci,~I jadem
 820 Tatrach|             i padalce,~By zwyciężały w strasznej o byt walce.~ ~
 821 Tatrach|              Jako pociechę wskazując w rozbiciu~Nędzę i nicość
 822 Tatrach|            rozbiciu~Nędzę i nicość i w śmierci, i w życiu.~ ~Pod
 823 Tatrach|              i nicość i w śmierci, i w życiu.~ ~Pod ich chorągwie
 824 Tatrach|            nowe pokolenie,~Wpatrzone w ziemię z chłodem i rozwagą,~
 825 Tatrach|             znowu budować kolejno.~ ~W twardej nieszczęścia urobione
 826 Tatrach|            skrzydła młodości sokole,~W każdym porywie z siłami
 827 Tatrach|           wchodzi z prądem dziejowym w przymierza,~Biorąc w rachubę
 828 Tatrach|       dziejowym w przymierza,~Biorąc w rachubę instynkt i moc zwierza.~ ~
 829 Tatrach|            przyszłe staczać boje -~A w tej pogoni - stopą nieoględną~
 830 Tatrach|               Nie wiedząc nawet, ile w niej się mieści~Wielkich
 831 Tatrach|           piękność, sercami odczutą,~W dobra i prawdy chcieli wejść
 832 Tatrach|           postacie,~Gdy śmiały nurek w głębi go napadnie,~I pokolenia
 833 NadGleb|         twoją się ukrywa;~ ~Choć nam w błyskawic blasku się odsłoni~
 834 NadGleb|            cały się powleka~Rzuconym w wszechświat odbiciem człowieka.~
 835 NadGleb|           Przywtórzy myśli, tkwiącej w piersiach skrycie.~ ~I nieraz
 836 NadGleb|      milczeniem nas drażni,~Póki nas w mrok swój nie wciągnie ponury.~
 837 NadGleb|              Słyszysz melodie, co ci w uszach dźwięczą,~I śnisz
 838 NadGleb|             smutny, chwilami uroczy,~W którym cię widma zagadkowe
 839 NadGleb|           poczną,~Bez przerwy ciągną w dal przestrzeni siną,~I
 840 NadGleb|              giną...~ ~Tak pokolenia w nieskończoność mroczną~Nieprzerwanymi
 841 NadGleb|           jaką wznoszą się krainą.~ ~W chmurach i burzy lub w blasku
 842 NadGleb|               W chmurach i burzy lub w blasku promieni,~Podległe
 843 NadGleb|            grę świateł i cieni,~Jaką w swej krótkiej zobaczą wędrówce.~
 844 NadGleb|         ciemności otaczają wszędzie,~W swej zacieśnionej zatrzymując
 845 NadGleb|           wiedzy zdobytej płomienia,~W miarę, jak widzeń krąg się
 846 NadGleb|           ginie po kryjomu,~Gdzieś - w nieskończonej małości atomu.~
 847 NadGleb|                        VII~ ~Rzucone w przestrzeń złotych gwiazd
 848 NadGleb|          wyprowadza,~ ~I nowe słońca w przestrzeniach zapala,~Gdy
 849 NadGleb|             skłębionych pierścienia,~W przyszłości twórcze wyprowadzi
 850 NadGleb|         słowo.~ ~Noc, noc wieczysta! W jej bezwładnej czczości~
 851 NadGleb|        Nieśmiertelności nie poszukuj w próchnie~Albo w czynnikach,
 852 NadGleb|             poszukuj w próchnie~Albo w czynnikach, co się wnet
 853 NadGleb|               Te dumne myśli, co się w głowie lęgną,~Pójdą na pastwę
 854 NadGleb|     zgłuchnie.~ ~Wszystko, co świeci w ludzkich cacek kramie,~Co
 855 NadGleb|        znamię,~ ~Choć się przystraja w odrębności pychę,~Wraz z
 856 NadGleb|            pychę,~Wraz z swą skorupą w prochy się rozłamie,~Na
 857 NadGleb|           siebie znajduje świadomie:~W minionych zmierzchach, w
 858 NadGleb|             W minionych zmierzchach, w mgle przyszłych stuleci,~
 859 NadGleb|             mgle przyszłych stuleci,~W sercach współbraci i światów
 860 NadGleb|    współbraci i światów ogromie,~ ~I w każdym życiem drgającym
 861 NadGleb|             to zgonów i narodzin ile~W krótkim dni naszych przechodzim
 862 NadGleb|             się,~Gdy to, co przedtem w pełnej kwitło sile,~ ~Spada
 863 NadGleb|            Spada jak liście obumarłe w lesie...~Szybko mkną w przeszłość
 864 NadGleb|      obumarłe w lesie...~Szybko mkną w przeszłość niepochwytne
 865 NadGleb|          naszego wnętrza... i składa w mogile.~ ~Wciąż coś przybywa
 866 NadGleb|                 I tylko pamięć wiąże w całość jedną~Mgliste obrazy,
 867 NadGleb|             jedną~Mgliste obrazy, co w przelocie bledną.~11 maj
 868 NadGleb|              krótki...~A czas powoli w pamięci zamaże~Najdroższe
 869 NadGleb|             I echa wspomnień zgłuszy w dziennym gwarze.~ ~Na próżno
 870 NadGleb|          próżno serce chce zatrzymać w głębi -~Gdy szron jesienny
 871 NadGleb|             wraca jak żywe zjawisko,~W dawnej postaci - jednak
 872 NadGleb|       Zmarłych pokoleń idealna sfera~W żywej ludzkości wieczne
 873 NadGleb|       wielkie ludów rzeki -~Wszystko w ocean jeden wspólny spływa,~ ~
 874 NadGleb|       przysparza.~ ~Złe, jak zaraza, w lot obiega ziemię...~A czy
 875 NadGleb|         łachman ma nędzarza,~Czy też w książęcym kroczy diademie -~
 876 NadGleb|        wpływów przekleństwa;~Każdemu w dziale część winy przypadnie~ ~
 877 NadGleb|            szaleństwa;~Bo każdy nosi w duszy swojej na dnie~Odpowiedzialność
 878 NadGleb|                         XVI~ ~Dzień, w którym jeden z grzesznych
 879 NadGleb|           Poznaniem prawdy potęgując w sobie~Miłość, co środków
 880 NadGleb|             zastęp duży,~Jak łańcuch w niebo lecących żurawi.~ ~
 881 NadGleb|             ciężary ponoszą,~Wszyscy w dorobku ciężkim uczestniczą,~
 882 NadGleb|       członków rozpierzchłej rodziny~W Duchu, co wszystko ożywia -
 883 NadGleb|                        XIX~ ~Dopiero w związku z wszechświata ogromem~
 884 NadGleb|          bezsilnym atomem,~ ~Tonącym w wnętrzu nicestwa łakomem;~
 885 NadGleb|              potęgi,~Co się rozciąga w nieskończoność wszędzie...~
 886 NadGleb|             widnokręgi,~ ~Odczuć się w światów niewstrzymanym pędzie~
 887 NadGleb|         czasu wijącej się wstęgi~Żyć w tym, co było, co jest i
 888 NadGleb|                                 XX~ ~W nieprzerwalności zbiorowego
 889 NadGleb|             ciemnemu korytu,~Lecącym w otchłań stuleci kaskadom,~
 890 NadGleb|        małoduszna trwoga,~Nie wprawi w rozpacz dziki zamęt boju~ ~
 891 NadGleb|               Gdyż mu widnieje pewna w przyszłość droga,~Gdzie
 892 NadGleb|                                XXI~ ~W coraz to wyższe przeradza
 893 NadGleb|           się wzory~Pył ożywiony, co w przestrzeni krąży;~Ledwie
 894 NadGleb|        przestrzeni krąży;~Ledwie się w cieniu śmiertelnym pogrąży,~
 895 NadGleb|              zapory~I z rzeszą istot w nieskończoność dąży.~ ~Z
 896 NadGleb|             przebrzmiewa pieśnią~ ~I w coraz nowe przystraja się
 897 NadGleb|               Senne zarodki, tkwiące w swoim ziarnie,~Głazy, zakute
 898 NadGleb|         swoim ziarnie,~Głazy, zakute w bezwładności zbroję,~Czekają
 899 NadGleb|          ogarnie.~ ~Naprzód i wyżej! w gwiaździste ogromy~Prąd
 900 NadGleb|          głębi bezwiedne atomy".~ ~I w to, co było i martwem, i
 901 NadGleb|                         XXIII~ ~Choć w praw niezmiennych poruszasz
 902 NadGleb|            ścisły,~I cel ich wieczny w swoją wcielisz wolę -~ ~
 903 NadGleb|          czynnik chętny, niezawisły,~W rozwoju świata grasz świadomą
 904 NadGleb|          strumieni ściekiem,~ ~Ażeby w wielkie rozlały jezioro,~
 905 NadGleb|         wszechświata myśląca,~Szukam w nim celu i o celu myślę -~
 906 NadGleb|         jedną z form tysiąca~Natury, w moim odbitej umyśle;~Sądzę
 907 NadGleb|        bezcelowa~Nie da się zmieścić w naszych pojęć ramie -~Więc
 908 NadGleb|             Więc wiecznym prawom, co w swym łonie chowa,~ ~I konieczności,
 909 NadGleb|     rozszczepia i łamie~Na chmurach, w tęczy różnobarwnej bramie -~
 910 NadGleb|          światła inaczej się mieni~ ~W błękitach morza, w żywej
 911 NadGleb|           mieni~ ~W błękitach morza, w żywej łąk zieleni,~W złocistych
 912 NadGleb|          morza, w żywej łąk zieleni,~W złocistych łanach i zórz
 913 NadGleb|           kwiatów innej barwy znamię~W grze malowniczych odbija
 914 NadGleb|              Podobnie światło prawdy w ziemskiej sferze,~Przez
 915 NadGleb|        sferze,~Przez mgły spływając, w tęcze się rozwionie,~Gdy
 916 NadGleb|        blaski świeże;~ ~Każda z nich w siebie inne barwy chłonie,~
 917 NadGleb|       cząstkę bierze:~Tę, którą sama w swym odbija łonie.~28 listopad
 918 NadGleb|             Smutny jest schyłek roku w mgieł pomroce,~Gdy wiatr
 919 NadGleb|         ciemne, pełne cierpień noce,~W których się ludzka rozprzęga
 920 NadGleb|       wszystkie żywotniejsze soki,~A w spadku szereg błędów i pomyłek~
 921 NadGleb|             rozrzuconych skrzętną. -~W spowiciu nocy, w zimowej
 922 NadGleb|         skrzętną. -~W spowiciu nocy, w zimowej zamieci,~Bijące
 923 NadGleb|              ustaje tętno.~ ~I życie w głębi walką wre namiętną,~
 924 NadGleb|                          XXIX~ ~Póki w narodzie myśl swobody żyje,~
 925 NadGleb|          męstwo człowiecze,~Póki sam w ręce nie odda się czyje~
 926 NadGleb|           ściska szyję,~Ani utkwione w jego piersiach miecze,~Ani
 927 NadGleb|         przemoc żadna nie zabije -~I w noc dziejowej hańby nie
 928 NadGleb|               Co mu spoczynek wskaże w grobie miękki -~ ~I to zwątpienie,
 929 NadGleb|         mogiły!~Nie wrócisz na świat w dawnej swojej krasie;~Musisz
 930 NadGleb|           niejeden rys miły~I wdzięk w dawniejszym uwielbiany czasie...~
 931 NadGleb|              nowych wieków oręż mieć w zapasie.~ ~Grób cię nie
 932 NadGleb|                   Lecz, przystrojona w królewski diadem,~Musisz
 933 NadGleb|         chwili,~Co przepadają marnie w ciężkich dniach rozbicia;~
 934 NadGleb|            życia.~Mylą się pokolenia w dróg swoich wyborze,~Jednak
 935 NadGleb|            nie dał zmęczonym usypiać w letargu,~Czymże byśmy dziś
 936 NadGleb|                                      W dzień złożenia zwłok Mickiewicza
 937 NadGleb|          zniewagą nie bronią,~Gdy go w strzępki stargała niewola~
 938 NadGleb|              z walki pola~I zamienił w jasny sztandar ducha,~I
 939 NadGleb|         ducha,~I nad Polską rozwinął w błękicie,~Dając w pieśni
 940 NadGleb|           rozwinął w błękicie,~Dając w pieśni nieśmiertelne życie.~
 941 NadGleb|              wysunie wpółżywa,~Pająk w objęcia ją chwyci.~ ~Z wolna
 942 NadGleb|             głębi,~Gdzie nurt potoku w dół spada.~ ~I wkrótce po
 943 NadGleb|         zwycięzcę~Wir wodny pogrążył w toni.~30 grudzień 1888~
 944 NadGleb|           mierzy.~ ~Nie chcąc popaść w dawne błędy~Mesjanicznych,
 945 NadGleb|        chrzest misji apostolskiej.~ ~W pełnym świetle jej dochodzeń~
 946 NadGleb|             sądy,~Nie powstrzyma się w zapędzie,~Aż dowiedzie,
 947 NadGleb|         Bardzo łatwo się oszuka.~ ~I w poezji wdzięcznych kwiatach~
 948 Kwiaty |              się po nich łezka toczy~W dziwny marzeń świat;~Mego
 949 Kwiaty |                 Gdybyś długo błądził w świecie~I po przejściu burz~
 950 Kwiaty |         Znalazł dziś ci miłe dziecię~W cichym grobie już -~Idź,
 951 Kwiaty |             Idź, o luby, na mój grób~W noc miesięczną w lecie,~
 952 Kwiaty |            mój grób~W noc miesięczną w lecie,~Rzuć, spełniając
 953 Kwiaty |              Życie lało gorzkie męty~W kielich duszy mej,~A ja
 954 Kwiaty |           talizman święty~Prowadziło w przyszłość mnie,~Szedłem
 955 Kwiaty |             Snuła życia łódź...~Gdym w niebieską wstąpił grotę,~
 956 Kwiaty |               Więc rzuciłem wzrokiem w dal,~Opuściłem grotę,~I
 957 Kwiaty |            róż,~Drżąca rączki trzyma w krzyż,~Kwiaty wśród warkoczy -~
 958 Kwiaty |              Pójdę tylko na jej grób~W noc miesięczną latem~I wypełnię
 959 Kwiaty |              ból...~Gdym się zbliżał w znane strony,~Do rodzinnych
 960 Kwiaty |          Dziewczę skryło swoje twarz~W jego płaszcza zwoje,~I widziałem,
 961 Kwiaty |           widziałem, Boże skarz,~Ich w uścisku dwoje!~ ~Jak statua
 962 Kwiaty |               Tylko na pamięci znak,~W noc miesięczną w lecie,~
 963 Kwiaty |       pamięci znak,~W noc miesięczną w lecie,~Na weselu wpiąłem
 964 Kwiaty |             lecie,~Na weselu wpiąłem w frak~Niezabudki kwiecie.~ ~
 965 Kwiaty |          kwiatek niezabudki~Przestał w sercu żyć;~Powróciłem w
 966 Kwiaty |              w sercu żyć;~Powróciłem w ciemne mgły,~Unosząc swe
 967 Kwiaty |        smutki,~I nie wierzę dziś już w sny~Ani w niezabudki!~19
 968 Kwiaty |            wierzę dziś już w sny~Ani w niezabudki!~19 listopad
 969 Kwiaty |             wyrwał mi z ręki~Zerwany w polu bławatek~I przypiął
 970 Kwiaty |        kwiatek pospolity~Zdał mi się w cudne ubranym kolory~I budził
 971 Kwiaty |              ubranym kolory~I budził w sercu dziecinne zachwyty,~ ~
 972 Kwiaty |          wieczory~Spędzałem, patrząc w Jasnych ócz błękity,~Cichego
 973 Kwiaty |       Niosących uśmiech, łzy i serca w dłoni...~ ~A przecież żaden
 974 Kwiaty |            róża! ach ta róża!~Co się w twoje okno wdziera,~Na pokusy
 975 Kwiaty |             że bezkarnie~Patrzy nocą w twe okienko.~ ~Rad bym nieraz
 976 Kwiaty |             rzucić wzrokiem,~Błądząc w wieczór po ogrodzie,~Rad
 977 Kwiaty |         blask księżyca,~Wtedy, wtedy w każdej róży~Widzę tylko
 978 Kwiaty |         pocałować!~ ~Krew się ogniem w żyłach pali,~Chcę ten obraz
 979 Kwiaty |             Niejedna wesoła piosenka~W wiosenne wieczory lub ranki~
 980 Kwiaty |              tego okienka,~Strojnego w białe firanki.~ ~I śmiechu
 981 Kwiaty |              z owego pokoju~Spłynęła w okna sąsiada~Po wiotkich
 982 Kwiaty |            więzień za kratą~I kląłem w duchu tajemnie~Sąsiadkę,
 983 Kwiaty |                 I nigdym nie patrzał w okienko,~Choć nieraz w niedzielę
 984 Kwiaty |       patrzał w okienko,~Choć nieraz w niedzielę lub święto~Mignęła
 985 Kwiaty |              Mignęła białą sukienką,~W powoju kwiaty upiętą.~ ~
 986 Kwiaty |      minionych już latach -~Mieszkam w tym samym pokoju~I myślę
 987 Kwiaty |            myślę już więcej o sławie~W tej biednej izdebce pod
 988 Kwiaty |              pod dachem,~Lecz patrzę w okno ciekawie,~Pojąc się
 989 Kwiaty |              puste okienko!~I nie ma w nim białych firanek!~Nikt
 990 Kwiaty |          Nikt mnie nie wabi piosenką~W majowy wieczór lub ranek.~ ~
 991 Kwiaty |       srebrnego,~I wszystko już leży w ruinie -~Ja wzdycham, sam
 992 Kwiaty |           wybucha;~A motyl patrzy mi w oczy,~Na kwiatach siedzi -
 993 Kwiaty |          wodne~ ~Taki spokój rozlany w naturze,~Niebo takie czyste
 994 Kwiaty |              Na niej chłopiec patrzy w twarz dziewczyny,~A ta główkę
 995 Kwiaty |              lilie smutne,~Zatopione w podwójnym błękicie?~Czy
 996 Kwiaty |            jak duchy jeziora pokutne~W śnie kwiecistym nowe biorą
 997 Kwiaty |          biorą życie?~Gdzie je znowu w jasny wieniec wplata~Idealna
 998 Kwiaty |           służą za dyjadem~Utopionej w jeziorze dziewicy?~Albo
 999 Kwiaty |              marzą owe kwiaty senne?~W naszych piersiach kwitnie
1000 Kwiaty |            duchem.~ ~Wiemy tylko, że w ciągłej pogoni~Za tą marą