Part

1001 Kwiaty |            chwil kilka i więdną,~Ale w każdym w krótkiej trwania
1002 Kwiaty |         kilka i więdną,~Ale w każdym w krótkiej trwania dobie~Zostawiamy
1003 Kwiaty |            Mój sen życia powstrzymać w swym biegu~I zakwitnąć taką
1004 Kwiaty |        więdną kwiaty.~ ~Ja się lękam w ciemną przyszłość płynąć~
1005 Kwiaty |          marzeń jasność;~Wolę raczej w chwili szczęścia zginąć~
1006 Kwiaty |         pewną, że się nic nie zmieni~W blasku naszych wewnętrznych
1007 Kwiaty |        Odparł młodzian, topiąc wzrok w błękicie -~Myśmy najprzód
1008 Kwiaty |        błękicie -~Myśmy najprzód już w miłości naszej~Zaczerpnęli
1009 Kwiaty |           męczarnie najrzadsze,~Może w serca truciznę nam sączyć -~
1010 Kwiaty |       Naszych losów owiane żałobą,~I w niebiosa patrząc się pogodne,~
1011 Kwiaty |           nęcą,~Te nie siedzą skryte w trawie -~Lecz spod długiej,
1012 Kwiaty |       Piękniej niźli traw zieloność,~W niebieskiego mgle spojrzenia~
1013 Kwiaty |         Niezmierzona, dziwna głębia!~W niej się wszystko, wszystko
1014 Kwiaty |            głos jej płynął po rosie,~W dalekim ginął rozgłosie.~ ~
1015 Kwiaty |          młodzieży,~Co się dziś bawi w żołnierzy;~Jak ją widziała
1016 Kwiaty |           wie,~Lecz dobrze życzy jej w śpiewie.~A dalej o Matce
1017 Kwiaty |           Stanie dla kraju obrony,~I w wielką zebrany chmarę~Pociągnie
1018 Kwiaty |         Moskalu -~Odpowie dziewczyna w żalu -~Że na krew ludzką
1019 Kwiaty |             to za jedni,~Lecz znałam w wiosce sąsiedniej~Matki
1020 Kwiaty |             dziewczynę,~Co jak powój w jego serce wrosła,~I porzucał
1021 Kwiaty |        młodość ta jasna, szczęśliwa,~W jej uścisku umiera.~ ~Biedne
1022 Kwiaty |          smutny, głos grobów anioła,~W jej objęciach go jeszcze
1023 Kwiaty |           Patrz, me serce omdlewa mi w łonie,~Łez mi braknie i
1024 Kwiaty |              łonie,~Łez mi braknie i w oczach mi ciemno...~Masz
1025 Kwiaty |                 Masz tam ginąć gdzie w dalekiej stronie,~To umrzyj
1026 Kwiaty |         gorzko się smucić,~Ale razem w jednym spocznie m grobie,~
1027 Kwiaty |            ogromnie,~Gdy pomyślę, że w rozłące wiecznej~Możesz
1028 Kwiaty |            ciśnie;~I tak stoją oboje w płomieniu,~I ust dwoje na
1029 Kwiaty |    dziewczyno!~Bo mnie duchy wzywają w żałobie,~Bym szedł z tymi,