Part

  1  1876  |    skrzętnie każdą radość -~Strojąc się w duchów księżycową bladość.~ ~
  2  1876  |          bohaterstw marnych,~A choć się który czasem w rymie potknie,~
  3  1876  |           straszne tortury;~Spojrzy się... przeżyć jej spojrzenie
  4  1876  |       trudno!~Odwróci oczy... świat się kryje w chmury,~Wszystko
  5  1876  |       biesiady...~Co wszystko snuje się z jednego wątka,~Z kapryśnej
  6  1876  |             puszczać fajerwerki,~Co się nikomu na nic nie przydadzą?~
  7  1876  |             nic nie przydadzą?~Warn się to piękne zdaje w waszym
  8  1876  |          zdaje w waszym rymie,~A my się za to musi m krztusić w
  9  1876  |        życiem jej postawa:~Śmieszną się staje, gdy ją okaleczą~I
 10  1876  |           Na samobójców chwiejących się skale,~Urągających niebu
 11  1876  |             górą dziś niemiecka,~Co się w mgłach kąpie i we mgłach
 12  1876  |        locie -~A biednym ciałem, co się tarza w błocie.~ ~Chcemy
 13  1876  |        narkotycznym trunkiem,~Kręcą się w kółko bez tchu i pamięci~
 14  1876  |        pamięci~I myślą, że to świat się cały kręci.~ ~Chcemy tych
 15  1876  |              Nucąc o widmach, co mu się przyśniły,~A że ma głosik
 16  1876  |             Spogląda łzawo i śmieje się krwawo,~Bo już go chytra
 17  1876  |       światem, nauką, zabawą,~Tylko się gorzko uśmiecha i basta -~
 18  1876  |          jej bolesnym zgrzycie,~Gdy się na przedmiot targa nieśmiertelny,~
 19  1876  |              w każdej chwili,~Bawić się z szkoły wychodząca dziatwa;~
 20  1876  |        jeszcze Heinem nie jest, kto się sili~Śmiać się i płakać,
 21  1876  |            jest, kto się sili~Śmiać się i płakać, i w rymie pogmatwa~
 22  1876  |          locie swym odpoczną;~Niech się z was żaden nie dręczy,
 23  1876  |         tłumem~Niezrozumiałym stała się dziś szumem.~ ~Straszno
 24  1876  |            dotykać natchnionych,~Co się prężyły jako serca żywe,~
 25  1876  |           wśród dziwnego świata,~Co się zapału i uniesień wstydzi,~
 26  1876  |      dziwnego, że ogień zamiera,~Że się fantazja krzywi i wypacza,~
 27  1876  |     bezmyślność i bierność,~Krzewić się może jedna tylko mierność.~ ~
 28  1876  |            dumnym czynem w niebiosa się wdziera,~Ażeby wydać ślepego
 29  1876  |        długich pokoleń zapasów~Snuł się poemat wielki, niezrównany.~
 30  1876  |           gdy po nocy długiej~Świat się odmłodził wiarą i krwią
 31  1876  |         świat już nie wyznaje;~Nikt się nie zwraca do tej karmicielki,~
 32  1876  |          albo hipokryzji.~ ~Piętrzą się jeszcze gotyckie świątynie~
 33  1876  |           świątynie~I wieżycami pną się między chmury,~I dym kadzideł
 34  1876  |       jeszcze w niebo płynie,~I lud się modli zimny i ponury;~Lecz
 35  1876  |       przekleństwem~Za to, że śmiał się targnąć na kajdany~I drgnął
 36  1876  |         jezuity,~Co umarłego gorszy się kacerstwcm~I lud poucza,
 37  1876  |       właśnie jesteśmy zabawni,~Gdy się stroimy w kawałek łachmanu,~
 38  1876  |      stroimy w kawałek łachmanu,~Co się nazywa dziś rozumem stanu.~ ~
 39  1876  |            kładą pod poduszki,~A ta się naraz budząc z bólem głowy,~
 40  1876  |          pracy, nauk i zachodu~Kraj się zapełnia gwiazdami narodu.~ ~
 41  1876  |            wety~I lubią także bawić się w miłostki.~Któż by wyliczył
 42  1876  |           nie wzniecą tej walki,~Co się toczyła koło murów Troi;~
 43  1876  |           rąk swojej rywalki,~Żadna się losówJulietty nie boi,~Bo
 44  1876  |       służyć na pastwę dewotkom,~Co się pobożnym poświęcają plotkom.~ ~
 45  1876  |     rozdarcia~Na drugi tydzień goją się w pośpiechu;~Do tragicznego
 46  1876  |       starcia,~Cała tragedia kończy się na śmiechu,~Skąd i poezja
 47  1876  |             żądać aureoli~Tu, gdzie się tuczy sama pospolitość,~
 48  1876  |            kona...~ ~Potrzeba śmiać się więc na równi z wami~I razem
 49  1876  |    przepaścią pląsać;~Potrzeba kryć się ze swoimi łzami~I z własnych
 50  1876  |             z własnych uczuć głośno się natrząsać,~Karmić się co
 51  1876  |        głośno się natrząsać,~Karmić się co dzień skandalem, plotkami,~
 52  1876  |        sponiewierać,~Potrzeba śmiać się... śmiać się i umierać...~ ~
 53  1876  |         Potrzeba śmiać się... śmiać się i umierać...~ ~Jeśli nas
 54  1876  |       pieśni czarnoksięstwo,~Godzim się na to... Potępcie, gdy chcecie;~
 55  1876  |           barw i blasków~Unoszących się w przestrzeni,~Prócz szumiących
 56  1876  |       pożółkł listek wiotki,~Zatarł się marzeń ślad,~I zniknął wyraz
 57  1876  |             Ja ciebie kocham! Świat się zmienia,~Zakwita szczęściem
 58  1876  |                               Sonet~Sie trennten sich endlich und
 59  1876  |             noch zuweilen im Traum;~Sie waren langst gestorben~Und
 60  1876  |             Bo tobie jutrznia życia się uśmiecha,~A ja z gasnącym
 61  1876  |              A ja z gasnącym żegnam się promieniem~I w ciemność
 62  1876  |             struny, z których pieśń się leje,~I grobowego wziąć
 63  1876  |          łez mych wypija.~ ~Skończy się jesień, nadejdzie zima,~
 64  1876  |      nadejdzie zima,~Pajęcza zerwie się przędza -~Serce chwil jasnych
 65  1876  |           skroń,~Twych włosów bawić się splotem,~Kto pić namiętną
 66  1876  |           to wielką zasługą -~A jak się znajdzie dla ciebie mąż...~
 67  1876  |              Ogniowa próba dla mnie się skończyła,~I do cierpiących
 68  1876  |      ziemskie mnie nie zwabi,~Żebym się po nie miał schylić ku ziemi...~
 69  1876  |         życia mierząc wzrokiem,~Ani się gniewem kiedy roznamiętnię,~
 70  1876  |             kiedy roznamiętnię,~Ani się ugnę przed losu wyrokiem.~ ~
 71  1876  |            losu wyrokiem.~ ~Patrząc się z dala na kłamliwe rzesze,~
 72  1876  |       jeszcze dam jałmużnę.~ ~Niech się więc kończy owa sztuka ładna,~
 73  1876  |         kończy owa sztuka ładna,~Co się zwie życiem, w cieniu cichej
 74  1876  |            łzę była oprawna.~ ~Skąd się wzięła dziś na nowo~W sercu
 75  1876  |           wracają znów na łąki,~Gdy się z wiosną zielenią -~ ~To
 76  1876  |            blask złoty,~Ach, one mi się być zdają~Skrzydłami mojej
 77  1876  |             mojej miłości.~ ~Patrzą się w ciemne odmęty~Te wielkie
 78  1876  |             czoło ci chmurzy?~Możeś się pączkiem ukłuła róży?~Lub
 79  1876  |            kwiatów rozmowy?...~Utul się w żalu,~Na ust koralu~Niech
 80  1876  |          nowy!~ ~Możeś na kogo dziś się zgniewała,~I stąd ta chmurka
 81  1876  |            przebiegła mała?~Chmurka się zmieni~W siatkę promieni~
 82  1876  |            uśmiech bogata...~Prędko się zgoi~Ból w piersi twojej,~
 83  1876  |      Kruszyłaś kamienne łono,~A jam się cieszył z zniszczenia,~Bo
 84  1876  |                   Na śniegu~ ~Bielą się pola, oj bielą,~Zasnęły
 85  1876  |        Wśród obumarłej natury~Modli się pełen spokoju.~ ~Więc drzewa
 86  1876  |           jego ciemną koronę~Patrzą się okiem zawiści,~Głowami trzęsą
 87  1876  |             nie mówiąc nic - a mnie się wydało,~Żem życia mego pieśń
 88  1876  |      Strwożony zmianą tą, zwróciłem się do niej;~Niestety, już jej
 89  1876  |      młodzieńczych pożaru,~Po kwiat się jeden schylę nad łez wodą,~ ~
 90  1876  |         walki i cierpienia,~W blask się jutrzenki przybrawszy różowy,~
 91  1876  |         Więc choć na widmie postawi się nogę,~Boleść mu nowy piedestał
 92  1876  |           ulepi,~Gdzie stojąc skrzy się różowym płomieniem~Do chwili,
 93  1876  |     pierwsze rozkoszne zjawisko,~Co się do piersi mej tuliło drżącej?~
 94  1876  |            natchnąć je na nowo,~Bom się tak uczuł wielki, dumny,
 95  1876  |           dzień ten i wyrazy,~Które się lały wezbranym potokiem,~
 96  1876  |           obmywam i piję...~ ~A gdy się zdrojem tych wspomnień odświeżę,~
 97  1876  |             już za późno! Duszy, co się wzbija,~Motyle skrzydła
 98  1876  |          drogą,~O żadne loty więcej się nie kusić,~Milczeć i serce
 99  1876  |         róża mnie nie wieńczy;~Wolę się ukryć przed twym wzrokiem
100  1876  |    obojętność?~O nie! na wieki wolę się rozłączyć,~Niż gorycz moje
101  1876  |        Słowiki wspomnień do snu już się kładą,~I tylko puchacz,
102  1876  |           posępny szyderca,~Słyszeć się daje; ja twarz zwracam bladą~
103  1876  |         słowo~ ~O drogę moję pytasz się i zżymasz,~Że ta wykracza
104  1876  |         planet, co bez końca~Kręcić się będą koło swego słońca.~
105  1876  |            W milczącą przepaść duch się mój rozleci~I nie zostawi
106  1876  |      jeszcze dzieckiem był~Budzącym się na świat,~Gdy wątły życia
107  1876  |           wątły życia kwiat~Jeszcze się w pączku krył,~Na łono matka
108  1876  |             być źle;~Na moim oprzyj się łonie,~Ja cię przed bólem
109  1876  |        jeszcze nie kocha,~Marzeniem się bawi niewinnym.~ ~Tęsknota,
110  1876  |           jej ustek korale~I żywiej się oczy paliły.~ ~Patrzała
111  1876  |        kielichy miłośnie,~I dzieląc się wonnym rozkoszy oddechem,~
112  1876  |          Tam znowu fijołki, kryjące się w trawie;~Tak dobrze tej
113  1876  |      wilgotny~W pięknego młodzieńca się zmienia,~Lecz skrzydeł nie
114  1876  |        widzi wzruszona, jak wiatrom się skarży:~Że nie ma na świecie
115  1876  |            westchnienia i w myślach się waży,~A tak jej smutno i
116  1876  |       jasności i woni.~ ~A wszystko się przed nią roztapia w blask
117  1876  |         Więc czuje: że serce wyrywa się z łona,~Że nadmiar uczucia
118  1876  |           że matka ją woła,~I nagle się ze snu zbudziła -~ ~I poszła
119  1876  |          dziwne zamyślenie;~Jeszcze się może nad jej kształtem waży~
120  1876  |             pieśnią tajemniczą,~Ani się grobu ciemności ulęknie,~
121  1876  |        Roztrwoni.~Szkoda marzeń, co się w ciemność~Rozproszą,~Szkoda
122  1876  |            Uciekam z dala.~ ~Śmieję się i piję wino~Mieszane z łzami,~
123  1876  |          bym patrzał śmiało,~Widząc się świętym pomiędzy świętemi.~ ~
124  1876  |           Posępny grobu cień;~Serce się jeszcze zrywa i rozpacza,~
125  1876  |      tchnień.~Ale na próżno uciszyć się lęka~I próżno przeszłość
126  1876  |           mi tak żona dopiekła,~Żem się powiesił na górze;~Ciało
127  1876  |           otchłanie ciemne,~Trzęsła się cała ze strachu,~Po siarki
128  1876  |        szarpać zdradziecko,~Że gdym się bronić sposobił,~To on tymczasem
129  1876  |           mnie ukosem,~Żądając, bym się spowiadał.~Widząc, że patrzę
130  1876  |             I w krwi swych bliskich się pławił?~No, powiedz, czymżeś
131  1876  |        pławił?~No, powiedz, czymżeś się wsławił?~Mordami? zdradą?
132  1876  |            byłem wrogiem,~Strzegłem się wszelkiej swawoli;~Gromiłem
133  1876  |            czciłem bogów,~Strzegłem się ideologów~I heroicznych
134  1876  |       zgryzoty domowe~Sprawiły, żem się obwiesił".~ ~Gdym skończył,
135  1876  |            na ziemię, bracie,~Zająć się twoim rzemiosłem,~A będziesz
136  1876  |          kto za złe poczytał,~Śmiej się! bo sprawa jest czysta,~
137  1876  |         powiększysz kapitał.~Piekła się nie bój tym bardziej,~Bądź
138  1876  |             Ponad tym wszystkim, co się ćmi i wichrzy~W prochu tej
139  1876  |          życiem,~I każdą miłość, co się w proch rozwiała,~Uwiecznia
140  1876  |         koronie z szychu i nie giąć się pod nią,~Odczuć w swych
141  1876  |          wszystkie piękne widma, co się roją,~Aby ożyły, krwią napoić
142  1876  |        ułudę tylko i udanie -~I gdy się ogniem tęczowym zachwyca,~
143  1876  |             żałoby,~Czemu pieśń, co się w powietrzu roztrąca,~Jest
144  1876  |      zadepcze i uleci dalej...~Tłum się nie troszczy o los zapaśnika,~
145  1876  |             ból, ta praca,~W której się własną istotę zatraca,~Zdaje
146  1876  |        własną istotę zatraca,~Zdaje się niknąć, atom po atomie,~
147  1876  |        postaci~Zapomnianemu sprawcy się wypłaci.~1871~
148 SenGrob|     zaszedłem krainę,~Po śniegu, co się usuwał pode mną -~I przez
149 SenGrob|           piersi nikczemną.~Włos mi się jeżył przymarzły na głowie,~
150 SenGrob|             pustyni milczenie~Zdało się łamać we mnie życia prawa;~
151 SenGrob|     potępiona,~Co bez powietrza zda się i bez ziemi,~Mnie w nieruchome
152 SenGrob|            nie karmiła zdradna,~Bom się czuł skonan - myślą pogrobową,~
153 SenGrob|             kirach głuchnie?~Źadneź się nawet nie zlęgną potwory~
154 SenGrob|              wielkie, uroczyste,~Co się nie błyska nawet i nie chmurzy,~
155 SenGrob|      przyjąć - i wieczyste.~Krusząc się pod tym haniebnym wyrokiem,~
156 SenGrob|          Gdy nawet z łomów dźwigały się głazy,~A rozbujane w takt
157 SenGrob|          zimowe obroże,~I poruszyła się fala milcząca,~I odsłoniła
158 SenGrob|     odsłoniła mi umarłych zorzę,~Co się na ciemnych rozpostarłszy
159 SenGrob|             nich wykołyszą.~Mieniąc się barwą opałów jaskrawą,~Stanął
160 SenGrob|             Coście rycerskiej zbyły się kolczugi,~A krwi rycerskiej
161 SenGrob|             jako hymn kościelny,~Co się wylewa w ekstazie ofiary.~
162 SenGrob|             piersiach rannych,~Co m się obłąkał w ciemnościach i
163 SenGrob|         nadzmysłowym tonem.~Cóż, że się w drżeniu eterów ukryła~
164 SenGrob|        księżyca sierpie?...~Do niej się będzie zwracać ziemska bryła~
165 SenGrob|            mi na duszy rękę -~Wtedy się chyląc z wolna jak kwiat
166 SenGrob|             chmury skrzydeł wynurzy się dwoje~I mnie cudownym zjawiskiem
167 SenGrob|             Niewzruszoności dziwiąc się kamiennej,~Którą my, ludzie,
168 SenGrob|             postać gromowładną -~Co się nie ugnie w gromach i nie
169 SenGrob|           nie ruszy,~Co nie rozbroi się litością żadną~I poty miecza
170 SenGrob|            I dobrowolnie w prochach się położy,~Jak samobójca pierś
171 SenGrob|             I nad lichymi próchnami się bawił,~Wmawiając wielkość
172 SenGrob|    Brodzących we krwi, którym wciąż się zdaje,~Ze o nich przyszłość
173 SenGrob|            o nich przyszłość świata się zahaczy.~Chodź za mną w
174 SenGrob|              co upadło, musi w rdzy się strawić~I pod martwości
175 SenGrob|           przeklętych orszaków,~Żem się aż cofnął z grozy i zdziwienia,~
176 SenGrob|             odtrąconą progi.~Zachód się palił łunami czerwono,~I
177 SenGrob|             na tym smutnym znalazły się brzegu,~Skąd nie ma wyjścia
178 SenGrob|        cieni~Ponad burzliwe zniżyły się fale~I piły chciwie z ich
179 SenGrob|          może, jasnością oblane,~Że się rumienić poczyna świt bliski; -~
180 SenGrob|             wszystkie naraz zerwały się lotem,,~W płomiennych wężów
181 SenGrob|            ponure komnaty~Wstrzęsły się śmiechu szatańskiego wrzawą,~
182 SenGrob|            szatańskiego wrzawą,~Gdy się posypał cichy proch skrzydlaty.~
183 SenGrob|             proch skrzydlaty.~Zanim się nad tą zadumałem sprawą,~
184 SenGrob|        pragnień i niemocy,~Błyszczy się chwilę i ginie bez części.~
185 SenGrob|             rykiem nawałnicy~O skał się tłukły granitowe spody.~
186 SenGrob|          panując naturze,~Wstrząsał się cały wulkanicznym grzmotem~
187 SenGrob|            i ostrogach łomów~Piąłem się zwieszon na przepaści krańce,~
188 SenGrob|            lawin usypane szańce~Lub się błąkając w lodowatych morzach;~
189 SenGrob|           Jestem - i chyba w błękit się roztopię;~Wpółprzechylony
190 SenGrob|             Co w nowe coraz zlewają się tony,~Zanim je wszystkie
191 SenGrob|             lutnia śpiewna,~Wiatrom się skarży, że nad sercem ludu~
192 SenGrob|          widzeniem;~I chciałem wżyć się w tę całość natchnioną,~
193 SenGrob|             Ach! wobec niego korząc się - powoli~Traciłem dotąd
194 SenGrob|          niezłomną pogodę,~Chciałem się wyrzec narzuconej roli,~
195 SenGrob|             wziąść nagrodę.~Bo któż się może oprzeć takim prądom,~
196 SenGrob|            w płomieniste róże~Ubrał się cały - i hukiem podziemnym~
197 SenGrob|        olbrzymią skałą,~Rozbijające się na pasie ciemnym~Morze odmęty
198 SenGrob|             dno swego piekła.~Tylko się kości kurczyły płaczące~
199 SenGrob|            powtórzę,~Jak wypraszały się widma od męki,~Z jaką niechęcią
200 SenGrob|        Naprzeciw mistrza rozpostarł się tronu;~Tu, jakby pieśni
201 SenGrob|       pamięć haniebnego zgonu,~Cały się łańcuch ożywił występny~
202 SenGrob|             w takt dzikiego kołysał się tonu.~Z trwogą patrzałem
203 SenGrob|             skrzypiące ostatki,~Jak się w targania rzucały namiętne,~
204 SenGrob|      targania rzucały namiętne,~Jak się przykrzyły niebu swymi modły~
205 SenGrob|           błagały doszczętne.~Długo się w bólach pasował proch podły,~
206 SenGrob|            pasował proch podły,~Nim się odważył powstać o swej sile,~
207 SenGrob|            Iść - na wiekowej oprzeć się mogile;~Lecz przy odgłosie
208 SenGrob|       wulkanicznych grzmotów~Zerwał się przecież - i wrzeszcząc
209 SenGrob|           nikczemnym zgonem.~I wnet się smutne zatrzęsły zwaliska -~
210 SenGrob|        cichych westchnień przedarły się tony -~I w głębi lochu trumna
211 SenGrob|         trumna czy kołyska~W gwiazd się jaśniejsze przybrała korony -~
212 SenGrob|          Zaledwie przeczuć dających się szmerów,~O pohańbionym teraz
213 SenGrob|             płynących eterów.~Coraz się więcej rozszerzał krąg duchów,~
214 SenGrob|       rozszerzał krąg duchów,~Jakby się wieków otchłanie otwarły,~
215 SenGrob|            otchłanie otwarły,~Jakby się wydarł ze swoich łańcuchów~
216 SenGrob|       Wszystkich żywiołów zmieszały się tchnienia~I wszystkich potęg
217 SenGrob|       zawiera męki, odgadywać!~Czyż się nie cofnąć raczej przed
218 SenGrob|           inne światy wlecze,~I gdy się żywi do spoczynku kładą,~
219 SenGrob|            ten tak dziwny! I ludzie się śpieszą~Zetrzeć czym prędzej
220 SenGrob|            Nieśmiertelności dokupią się mglistej,~Ze ta drgająca
221 SenGrob|            fala ich imieniem~W krąg się po ziemi rozejdzie ojczystej,~
222 SenGrob|              I dawny ołtarz rozpada się w zgliszcza~Pod jednym cięciem
223 SenGrob|          wielkie tylko bagno.~A kto się twarzą zwróci ku Sodomie,~
224 SenGrob|            śpiąca już gromada~Niech się nie dziwi, że ich proch
225 SenGrob|             proch zniesławią,~Niech się nie troszczy w chmurach
226 SenGrob|             Nemezis rozdarta,~Walać się musi w błocie ziemskich
227 SenGrob|             anioł przeobrażeń.~Choć się więc skruszy pierś niejedna
228 SenGrob|            odstępstw klęska~Szerzyć się będzie w smutnym epilogu -~
229 SenGrob|            Ileż to ciemnych ciągnie się zagadek~Przy tym krzyżowym
230 SenGrob|    ludzkości pochodzie,~Gdzie wciąż się nowy powtarza upadek,~Co
231 SenGrob|     pokoleniom:~Ideał starców łamie się zepsuty,~A młódź urąga okrwawionym
232 SenGrob|           ofiarę.~Ha! gdyby znalazł się Tezeusz drugi,~Co by odszukał
233 SenGrob|           nie straszył tłuszczy, co się boi.~8 październik 1867~
234 SenGrob|        Gdzie w ciemne groty szafiry się leją~Niebieskim światłem
235 SenGrob|             zwierciadłem fali~Kąpać się w blasków różowych pogodzie,~
236 SenGrob|            Po srebrzystej ślizgając się pianie,~W tej przeszłością
237 SenGrob|             zatoce.~ ~Tu przed nami się czerni~Stary cmentarz dziejowy,~
238 SenGrob|          Wyjdą słońca kapłany~Pytać się nas, co robim w popiele~
239 SenGrob|            przez sen zdziwiona:~Czy się zjawił znów jaki Attylla?~
240 SenGrob|          potokiem brylantów.~ ~Wróć się, blada Hekate!~Bo ruina
241 SenGrob|              blada Hekate!~Bo ruina się skarży;~Fryz, odarty z ozdoby,~
242 SenGrob|       pogrzebu~I pod twoje chronimy się skrzydła.~ ~Rzuć ostatnie
243 SenGrob|        błądzące już cienie~I żalące się niebu, że ciemno!~18 listopad
244 SenGrob|          łez, po co te smutki?~Czas się nareszcie rozchmurzyć!~Poranek
245 SenGrob|          użyć.~ ~Szczerością pewnie się zgubię,~Mimo to będę otwarty:~
246 SenGrob|          nieśmiertelność.~ ~Zdziwim się, a przy wdzięczności~W piwnice
247 SenGrob|           żądzę niezmierną,~W twoje się chylę objęcia,~Pijąc Falerno.~ ~ ~* * *~
248 SenGrob|          Ładnej dziewczyny.~ ~Niech się więc kruszy przed niebem,~
249 SenGrob|        kruszy przed niebem,~Gotując się in aeterno,~Pójdę za jego
250 SenGrob|             w swoje łańcuchy,~Mówić się silą.~ ~Chodźcie tu, moi
251 SenGrob|              moi najszczersi,~Grzać się miłością i winem,~Wszak
252 SenGrob|          już bije,~Rok stary w mgły się rozwiewa,~Jak sen przepada...~
253 SenGrob|          jak ziarnko piasku~Stoczył się w czasu przestrzenie;~Czyż
254 SenGrob|           przebudzeń,~Potęgą stańmy się czynną,~Bacząc, by w stronę
255 SenGrob|       naszej skromnej mogiły~Dzieci się będą uczyły,~Jak żyć w przyszłości.~ ~
256 SenGrob|         Bądźmy ogniwem łańcucha,~Co się poświęca,~Nie marzmy o łatwym
257 SenGrob|      Ziemskiego błota - dotknięciem się trują.~Ludzi palącej myśli
258 SenGrob|          Jak błędne cienie po ziemi się snują.~ ~A wyzwolenia z
259 SenGrob|             ani twemu oku~Odsłoniła się przyszłość w ognistym obłoku,~
260 SenGrob|            cicho, fala życia leniwo się toczy~Dla tych, co sztandar
261 SenGrob|             ty mnie doprowadź;~Racz się zlitować!~ ~Serce me zwiędło
262 SenGrob|           ty zstąp do mnie!~ ~Lękam się zstąpić z wątpieniem~W grób~
263 SenGrob|   utęsknieniem~Do twoich stóp~Chylę się z prośbą i nieprzytomnie~
264 SenGrob|             serc w serca płynie,~By się o nic nie troszczyć i o
265 SenGrob|         dzieje pokolenia.~ ~Zdawało się na chwilę, że to cud prawdziwy!~
266 SenGrob|         wiecznie żywy~W garstce, co się nad Warty brzegami spotkała,~
267 SenGrob|         czując, jak polska wydziera się dusza -~Wołamy jednomyślnie: "
268 SenGrob|        Wołamy jednomyślnie: "Jednak się porusza".~ ~Ta myśl, którą
269 SenGrob|          trzeźwo nie mogę żyć!~Więc się upijam od rana~I zawsze
270 SenGrob|             wina~Piękniejszym staje się świat,~I urok młodzieńczych
271 SenGrob|       Zdjętemu błogim marzeniem~Zda się, że wracam znów~Do jasnych
272 SenGrob|    strumieniem!~ ~Po kwiatach sączy się zdrój,~A wietrzyk roznosi
273 SenGrob|           ojczystych pól...~Lecz tu się sen mój ucina;~Fantazji
274 SenGrob|       zgłuszony ból -~Każda odnawia się rana -~Na trzeźwo nie mogę
275 SenGrob|           trumnę,~Na której wsparła się zwycięzcy noga.~ ~Oni nie
276 SenGrob|             bezpłodnej burzy,~Serce się nasze wypali i znuży,~ ~
277 SenGrob|            znacie dobrze sami,~Więc się chowacie w pamiątek kurhany,~
278 SenGrob|            świadek~Ostatniej pozbył się wiary;~ ~A chociaż uszedł
279 SenGrob|     potwarzy ciosu~I nie miał z kim się podzielić~Goryczą swojego
280 SenGrob|            podniesioną głową~Nie da się zepchnąć z swego stanowiska.~ ~
281 SenGrob|             potęgi zwodniczej,~Lecz się nie strójmy w płaszcz męczeństwa
282 SenGrob|         klęski~I ze słabości swojej się nie szczyćmy.~ ~Przestańmy
283 SenGrob|           Przestańmy własną pieścić się boleścią,~Przestańmy ciągłym
284 SenGrob|         Przestańmy ciągłym lamentem się poić:~Kochać się w skargach
285 SenGrob|           lamentem się poić:~Kochać się w skargach jest rzeczą niewieścią,~
286 SenGrob|          Mężom przystoi w milczeniu się zbroić...~ ~Lecz nie przestajmy
287 SenGrob|      widzeniami nie pieści -~Wyrwał się nagle z ludzkich rąk~Geniusz
288 SenGrob|       obręczą.~ ~Niezrozumiałym już się stał~Orężny szczęk epopei -~
289 SenGrob|       budząc żadnego echa...~Próżno się czepia zwiędłych róż,~Na
290 SenGrob|    zwiędłych róż,~Na próżno w łzach się uśmiecha.~ ~Próżno na grobach
291 SenGrob|          grobach w cichą noc~Skarży się smutna i blada,~Straciła
292 SenGrob|           człowieka nie włada.~ ~On się już wyrzekł złotych mar,~
293 SenGrob|            I z prochu, w który dziś się wpił~Na dawnych marzeń ruinie,~
294 SenGrob|        młodu,~Jak gdyby w życiu nic się nie zmieniło -~I cała przeszłość
295 SenGrob|            cudne arabeski.~ ~Wydarł się wreszcie tej widzeń ponęcie,~
296 SenGrob|          krwawi je zarazem,~Zwrócił się spiesznie na drogi zakręcie,~
297 SenGrob|             drogi zakręcie,~A twarz się znowu powlokła wyrazem~Owej
298 SenGrob|             bezbrzeżnej boleści,~Co się niczego już w świecie nie
299 SenGrob|            pod ich strażą rozsiadły się wzgórza,~Gdzieniegdzie w
300 SenGrob|       Gdzieniegdzie polna wczołgała się róża~Lub zielsko bujne,
301 SenGrob|         wśród mogił podróżny,~Bojąc się przerwać uroczystej ciszy -~
302 SenGrob|              prócz tych szmerów,~Co się być zdają nadziemskich eterów~
303 AlbumP |      miłości, szczęścia, chwały~Już się w drodze rozsypały...~Pozostały
304 AlbumP |             nawet nie śni,~Odbijało się w jej oczach~I płynęło w
305 AlbumP |           chusta,~I straszna tłoczy się skarga~Przez jego usta.~ ~
306 AlbumP |         zawsze pomiędzy nami~Ciemna się przepaść rozwarła...~Mnie
307 AlbumP |          jej lutnia śpiewna~Zsunęła się na ziemię.~ ~Niedokończona
308 AlbumP |           swe przeceniał -~Zabłąkał się w otchłani...~I zwątpił...
309 AlbumP |            stworzyła.~ ~I zbudziłem się do życia~W cudowności jasnym
310 AlbumP |          przez ciemności przedziera się drżąca,~Pełna tęsknoty cichej
311 AlbumP |         Dzieje piosenki~ ~Narodziła się w duszy poety~W łez mroku,~
312 AlbumP |         młodzieńczej~I krasy -~Nikt się teraz różami nie wieńczy,~
313 Tatrach|            przerabiasz na chleb, co się mnoży~Codziennym cudem wiecznej
314 Tatrach|          przesuwasz obrazy,~Stroisz się w błękit morza, w łąk zieloność,~
315 Tatrach|             Rzucasz w nią ognie, co się wiecznie palą~W obłoku marzeń
316 Tatrach|          mocno~Na swojej piersi, co się ciągle chwieje -~Sny cudowności
317 Tatrach|      piastunko i nauczycielko!~ ~My się nie możem oderwać od ciebie,~
318 Tatrach|          zgodzie żyć - inaczej~Duch się obłąka w mgle urojeń ciemnej,~
319 Tatrach|             Tak jak Anteusz dotykać się ziemi...~Bośmy, o matko,
320 Tatrach|            i na czas zamiera.~ ~Zna się z burzami swej ojczystej
321 Tatrach|        swojem~I w twe objęcia chyli się z tęsknotą,~Tego pogodnym
322 Tatrach|         wszystkim, którzy do ciebie się garną,~Pozwalasz zebrać
323 Tatrach|           uśmiech, z jakim do grobu się kładą.~ ~Bo ty, o matko,
324 Tatrach|          porannym oświetleniu~Mknie się z wolna przez parowy.~ ~
325 Tatrach|            mgłę rozpędza,~I ta rwie się w chmurek stada...~Jak pajęcza,
326 Tatrach|          świeży.~ ~Wszystko srebrzy się dokoła~Pod perlistą, bujną
327 Tatrach|             tonie,~Cudowności świat się piętrzy~W wyzłoconej swej
328 Tatrach|           kolumny.~ ~Wszystko skrzy się, wszystko mieni,~Wszystko
329 Tatrach|       ostrych głazach warczy...~Już się żywszy odblask ślizga~Po
330 Tatrach|        pokraśniał rąbek lasu...~Już się wdzięczy i uśmiecha~Brzeg
331 Tatrach|        kobierce,~Dzwoniąc, idą paść się trzody...~Jakaś rozkosz
332 Tatrach|        szczęścia i swobody.~ ~Pierś się wznosi, pierś się wzdyma~
333 Tatrach|             Pierś się wznosi, pierś się wzdyma~I powietrze chciwie
334 Tatrach|       olbrzymich, co w koło ze sobą się zwarły,~Ciemne wody rozlewa
335 Tatrach|        Głazami zasłane koryta~Zdają się placem boju, gdzie niegdyś
336 Tatrach|         Wszystko tu do ostrego tonu się nagina:~Poszarpane gór grzbiety,
337 Tatrach|      tęczowych świateł po szczytach się goni,~Tu zsinieje... tam
338 Tatrach|          gór lecący potok wymowniej się żali...~ ~IV~Noc króluje -
339 Tatrach|      ciemność nad otchłanią chwieje się wisząca.~Księżyc przez skał
340 Tatrach|        śpiących wód topielą~Wynurza się, jak obraz czarodziejskiej
341 Tatrach|             przeraźliwym odblaskiem się bielą,~ ~Jakby pokryte zmarłych
342 Tatrach|             wody w płomienne rysują się pręgi,~Przypominając piekieł
343 Tatrach|        dusza leci trwożna~I nakrywa się własnych marzeń swych błękitem.~
344 Tatrach|        konary swoje,~I słońca blask się przeciska...~To Kościeliska!~ ~
345 Tatrach|             w biegu,~Na góry łączką się wspina~I postać przybiera
346 Tatrach|          przybiera sielską,~Strojąc się w trawę i zielsko,~I kwiaty
347 Tatrach|     sterczące skały~Igłami świerków się jeżą,~W ciemną się zieleń
348 Tatrach|         świerków się jeżą,~W ciemną się zieleń ubrały,~Lecz w balsamiczną
349 Tatrach|             zakrętem~Cały krajobraz się zmienia;~Jakby w królestwie
350 Tatrach|      Wiszące ściany i dachy,~Tłoczą się ponad parowem~Lub uciekają
351 Tatrach|         srebrne szarotki -~Wszystko się srebrzy lub złoci...~W kropelkach
352 Tatrach|            Noc pod Wysoką~ ~Wieczór się zbliżał, a nad naszą głową~
353 Tatrach|         prostopadłe ściany,~I wciąż się zdawał oddalać na nowo~Wierzchołek
354 Tatrach|     przepaścistym brzegu.~ ~Właśnie się naszym ukazała oczom,~Wciśnięta
355 Tatrach|           obiegu...~I żałowałem, że się próżno kręci,~Przypominając
356 Tatrach|            W zaklętym muszą obracać się kole...~ ~Tymczasem dołem
357 Tatrach|      słabość poznaje widomie~I chce się cofać przed nieznaną mocą,~
358 Tatrach|      czarnych skał krawędzie,~Stały się więcej ciemne, przepaściste,~
359 Tatrach|           ostrokręgi cieniu,~Chwiać się zdawały w niebieskim eterze~
360 Tatrach|          Szmer nieustanny, na który się składa~Wszystko, co głosem
361 Tatrach|         Wszystko, co głosem z życia się spowiada:~I woda, która
362 Tatrach|            u szczytu wisząca~Stoczy się na dół i z przeciągłym grzmotem~
363 Tatrach|          grzmotem~O najeżone ściany się roztrąca;~Huk długo echa
364 Tatrach|        pieśni zdążają i toną,~I tam się wiąże, i zlewa, i brata~
365 Tatrach|            co go we śnie trwoży.~On się zanurzył w źródle wiecznie
366 Tatrach|            wielkie koło bytu;~Uczuł się jednym łańcucha ogniwem~
367 Tatrach|          nie czuł i niemocy,~I mógł się poddać, jako drobny atom,~
368 Tatrach|            I z nieodmiennym zgodzić się wyrokiem,~I odpoczywać,
369 Tatrach|       błękit nieba...~Tylko wznieść się nad chmury potrzeba.~17
370 Tatrach|         godności pełną żałobą~Chyli się ponad urwisko~I widzi w
371 Tatrach|          Pełzają dalej na nowo!~Ona się w chmurach kołysze -~Ma
372 Tatrach|            niebo nad głową!~ ~Nigdy się do nich nie zniży,~O życie
373 Tatrach|         będzie -~Wciąż tylko wznosi się wyżej~Na skał spadziste
374 Tatrach|        naszych gór jednoczy -~Chylą się nad nim ściany pełne śniegu,~
375 Tatrach|           spadających wzgórz~Ciągną się gruzem zasłane rozdroża,~
376 Tatrach|            granitów gmach~Rozpłynął się w równinę.~ ~Nie widać nic -
377 Tatrach|            świszczę wiatr,~Głośniej się potok gniewa,~Na szczytach
378 Tatrach|           Tyś mnie nauczył, drapiąc się na turnie,~Nie brać przyborów
379 Tatrach|      Wskazać, jak drugich ramieniem się trzyma,~Jaką przybiera z
380 Tatrach|         kwiat przy kożuchu.~ ~Żadne się bowiem widmo nie przyswoi~
381 Tatrach|              duch wód i kamieni,~Co się w milczącej unosi przestrzeni.~ ~
382 Tatrach|           Do której trzeba dostroić się duszą.~ ~Twa estetyka prosta,
383 Tatrach|            że ludziom potrzeba~Piąć się - by wyjrzeć oczami do nieba.~ ~
384 Tatrach|            z rączych kozic spotykać się stadem,~Przeskakującym granitowe
385 Tatrach|     wszystko jeszcze w mych myślach się kręci,~I wszystkie twoje
386 Tatrach|         radośnie~U stóp jego bawiąc się pełzali,~Widział młodzież,
387 Tatrach|             mu w oczach rośnie,~Jak się krząta koło swego plonu,~
388 Tatrach|            na polach lub łące.~ ~On się przyjrzał kolejom powszednim~
389 Tatrach|              Nieraz w nocy rozegrał się przed nim~Jaki dramat posępny
390 Tatrach|     odmienny,~Przed jej okiem stroi się i wdzięczy,~Pożyczając wszystkie
391 Tatrach|           płonie~I szarzeje, mroczy się i blednie,~Zawieszając księżyc
392 Tatrach|             Dobry olbrzym! Troszczy się o ludzi,~Co się jego powierzyli
393 Tatrach|            Troszczy się o ludzi,~Co się jego powierzyli straży -~
394 Tatrach|              Tak jak w baśni: kocha się w pasterce~Dobry olbrzym
395 Tatrach|      ludzkości i w natury łonie?~Ze się odnawia w jasności słonecznej,~
396 Tatrach|           świeżym liściem w gruzach się zieleni,~A choć zużyte porzuci
397 Tatrach|            czyliż wszystko w nicość się rozwieje,~Co żywi całych
398 Tatrach|       młodych skrzydeł loty~Wzbijać się będą nad ciemne otchłanie;~
399 Tatrach|          śmierć wróżycie pewną;~Ona się w martwym nie zamyka słowie,~
400 Tatrach|            Ona w grobowym przechowa się próchnie,~Przetrwa mrok
401 Tatrach|            na zawsze stracona.~ ~Wy się nie troszczcie o nią - o
402 Tatrach|            nietrwałą~Sercom napawać się każe,~Lecz uczy wznosić
403 Tatrach|     przemian,~Na idealnej podnosząc się zorzy,~Zwycięska miłość
404 Tatrach|          mnoży;~W stubarwne mieniąc się blaski,~Cierpiącej, znękanej
405 Tatrach|        istoty -~I poryw serca staje się już szczytną~Miłością prawdy
406 Tatrach|             prawdy i cnoty.~ ~Świat się zaludnia powoli~Orszakiem
407 Tatrach|             i chwały,~Jasne półbogi się wznoszą,~Którym kochanką
408 Tatrach|            tajniki stworzenia~Coraz się dusza ludzka rozprzestrzenia,~
409 Tatrach|   rozprzestrzenia,~I większym staje się Bóg!~ ~Choć otrząśniecie
410 Tatrach|        doskonalsze wznieść;~Na nich się jeszcze święty ogień żarzy,~
411 Tatrach|           wielkim jest narodem,~Gdy się odświeża życiem miodem,~
412 Tatrach|             nie domknięte wciskając się oczy,~Widomą grozą serce
413 Tatrach|         nowych łakną zdobyczy -~Kto się usuwa w ciszę i w cień,~
414 Tatrach|         usuwa w ciszę i w cień,~Ten się do żywych nie liczy.~ ~Dziś
415 Tatrach|              Znów na orężne gotując się czyny.~ ~Znów chrzęszczą
416 Tatrach|         piersią arabskie rumaki~Rwą się do boju pomimo wędzidła,~
417 Tatrach|              I więzy, które mocniej się nam wpiły,~I łzy palące...
418 Tatrach|        Nieszczęściu w oczy spojrzeć się nie boją~I nawet z ciemnej
419 Tatrach|     łabędzie~I męczenników, rwących się do czynu -~Więzienia, groby,
420 Tatrach|             wszystkie serca zbroiły się harde~W niewolniczego żywota
421 Tatrach|            W dyplomatycznej ślizgać się zabawce,~W lada koniuszym
422 Tatrach|            I tym, co jawnie wyparli się Polski,~Dawać na kredyt
423 Tatrach|             Polska~Postaci gadu, co się u stóp czołga;~Wolała, żeby
424 Tatrach|           ofiary najkrwawsze,~Niżby się miano wyprzeć jej na zawsze.~ ~
425 Tatrach|            I praw zgwałconych stała się mścicielem,~Z błogosławieństwem
426 Tatrach|           Chcemy na zawsze w prochu się położyć~I za swe wiano wziąć
427 Tatrach|           wszystko teraz w przepaść się zapadło,~I już przeminął
428 Tatrach|             naszych oczach rozpadło się w gruzy~Tęczowe państwo
429 Tatrach|        tylko w ziemi wnętrznościach się grzebie,~Zajęta myślą o
430 Tatrach|         Przed złotym cielcem korzyć się tyranii -~Panmoskwicyzmu
431 Tatrach|            urobione szkole,~Zrzekło się marzeń zdradliwych słodyczy;~
432 Tatrach|             każdym porywie z siłami się liczy -~I wchodzi z prądem
433 Tatrach|            pragnie świeżej doszukać się broni,~Z którą by mogło
434 Tatrach|           wiedząc nawet, ile w niej się mieści~Wielkich poświęceń,
435 Tatrach|            Lecz chociaż droga nasza się rozchodzi,~A chłód wasz
436 Tatrach|           Jest jak Proteusz kryjący się zdradnie,~Który wciąż swoje
437 NadGleb|           Co pod powierzchnią twoją się ukrywa;~ ~Choć nam w błyskawic
438 NadGleb|         Choć nam w błyskawic blasku się odsłoni~Głąb niezmierzona,
439 NadGleb|         dala,~I nasz widnokrąg cały się powleka~Rzuconym w wszechświat
440 NadGleb|            Widzisz tłum zjawisk, co się wkoło tłoczy,~Słyszysz melodie,
441 NadGleb|       próżno przynęty zwodnicze,~Co się wciąż z twojej usuwają dłoni,~
442 NadGleb|      spoczną..~Ani nad jaką wznoszą się krainą.~ ~W chmurach i burzy
443 NadGleb|            W miarę, jak widzeń krąg się rozprzestrzenia,~Wciąż obszar
444 NadGleb|           toni bez nazwiska~Wzniósł się, podobny wirującej bańce,~
445 NadGleb|            odblask nie zagości;~Nic się nie zmienia, nie drga, nie
446 NadGleb|      próchnie~Albo w czynnikach, co się wnet rozprzęgną -~Nieśmiertelnymi
447 NadGleb|    zadmuchnie.~ ~Te dumne myśli, co się w głowie lęgną,~Pójdą na
448 NadGleb|           osobistych znamię,~ ~Choć się przystraja w odrębności
449 NadGleb|         Wraz z swą skorupą w prochy się rozłamie,~Na dno przepaści
450 NadGleb|             treść, która z całością się splata,~To, czego żaden
451 NadGleb|           życiem przyszłych pokoleń się brata,~Tylko ta wspólnych
452 NadGleb|           pędów wciąż do życia rwie się,~Gdy to, co przedtem w pełnej
453 NadGleb|        ucieka;~Myśli, uczucia rodzą się i giną;~Każdy dzień stwarza
454 NadGleb|      bohatera~Jasnych żywotów staje się kołyską.~ ~Zawsze z tej
455 NadGleb|          przez obszar daleki,~Wiążą się istnień kolejne ogniwa;~
456 NadGleb|         zbrodniami pustoszą,~Dzielą się plonem i spadek dziedziczą;~ ~
457 NadGleb|             z naturą przymierza~Już się nie czuje bezsilnym atomem,~ ~
458 NadGleb|             tej wielkiej potęgi,~Co się rozciąga w nieskończoność
459 NadGleb|      wszystkie widnokręgi,~ ~Odczuć się w światów niewstrzymanym
460 NadGleb|       pędzie~I na tle czasu wijącej się wstęgi~Żyć w tym, co było,
461 NadGleb|            Swego pochodu przyglądać się śladom:~ ~Cząstkowym zgonom,
462 NadGleb|           coraz to wyższe przeradza się wzory~Pył ożywiony, co w
463 NadGleb|           przestrzeni krąży;~Ledwie się w cieniu śmiertelnym pogrąży,~
464 NadGleb|             w coraz nowe przystraja się blaski,~I coraz dalej mknąc
465 NadGleb|           stopniach przemian posuwa się wyżej.~14 grudzień 1887~
466 NadGleb|             Lecą bez końca tłoczące się roje.~ ~Senne zarodki, tkwiące
467 NadGleb|         praw niezmiennych poruszasz się kole,~Jeśli rozpoznasz twórcze
468 NadGleb|             i o celu myślę -~Bo ten się wiąże z mym pojęciem ściśle,~
469 NadGleb|           wieczna, bezcelowa~Nie da się zmieścić w naszych pojęć
470 NadGleb|              I fala światła inaczej się mieni~ ~W błękitach morza,
471 NadGleb|             mgły spływając, w tęcze się rozwionie,~Gdy ludzkim duszom
472 NadGleb|            cierpień noce,~W których się ludzka rozprzęga istota!~ ~
473 NadGleb|        głębi walką wre namiętną,~By się wydobyć, kiedy je oświeci~
474 NadGleb|            Póki sam w ręce nie odda się czyje~I praw się swoich
475 NadGleb|           nie odda się czyje~I praw się swoich do życia nie zrzecze,~ ~
476 NadGleb|            Na którym teraz robactwo się pasie;~ ~Musisz zatracić
477 NadGleb|         kazałeś bezwładnym poruszać się bryłom~I po swej śmierci,
478 NadGleb|         naród do nowego życia.~Mylą się pokolenia w dróg swoich
479 NadGleb|            zjadaczom chleba,~Którzy się tuczyć pragną, z losem pogodzeni,~
480 NadGleb|          laur, który od dawna tobie się należy,~Pośród nowych pokoleń
481 NadGleb|          muszkę schwytaną.~ ~Próżno się z więzów wyrywa~I targa
482 NadGleb|           targa sprężyste nici;~Gdy się wysunie wpółżywa,~Pająk
483 NadGleb|       wkrótce po muszki klęsce,~Gdy się już więcej nie broni,~Z
484 NadGleb|          dawne sądy,~Nie powstrzyma się w zapędzie,~Aż dowiedzie,
485 NadGleb|     Naśladuje zręcznie sztuka -~Kto się dobrze nie przypatrzy,~Bardzo
486 NadGleb|            przypatrzy,~Bardzo łatwo się oszuka.~ ~I w poezji wdzięcznych
487 NadGleb|         wdzięcznych kwiatach~Wzmógł się przemysł - gdyż je sztucznie~
488 Kwiaty |            Jasne jak ten kwiat,~Gdy się po nich łezka toczy~W dziwny
489 Kwiaty |            Stopniała we mgle...~Jam się zbudził z przerażeniem~I
490 Kwiaty |             Serce łamał ból...~Gdym się zbliżał w znane strony,~
491 Kwiaty |           Niezabudki kwiecie.~ ~Tak się skończył sen milutki~I ostatnia
492 Kwiaty |           zbywa niegrzecznie,~Muszę się gniewać na niego,~Gniewać
493 Kwiaty |      jeszcze żartował ze mnie,~Gdym się żaliła na psotę,~Bo mówił,
494 Kwiaty |     nieładnie.~ ~Chciałabym gniewać się bardzo! -~Nie widzieć więcej...
495 Kwiaty |           kwiatek pospolity~Zdał mi się w cudne ubranym kolory~I
496 Kwiaty |       kwiecie takie skromne,~Nigdym się z prawdą marzeń nie rachował,~
497 Kwiaty |         żadna mnie nie broni!~ ~Bom się nie spotkał już z tym upojeniem,~
498 Kwiaty |            ta róża! ach ta róża!~Co się w twoje okno wdziera,~Na
499 Kwiaty |        Takie usta pocałować!~ ~Krew się ogniem w żyłach pali,~Chcę
500 Kwiaty |          pisząc uczone rozprawy,~Że się dorobię niemylnie~Wiedzy,