Part

 1  1876  |   uciec, i zostać by chciała,~Aż wreszcie uległa słodkiemu
 2 SenGrob|    piekieł nieustanną wrzawą,~Aż w sobie piorun dla nich
 3 SenGrob|    nie wiedząc, skąd czerpie;~Aż zwyciężona zgryzotą duchową,~"
 4 SenGrob| cudownym zjawiskiem zaskoczy;~Aż nagle chmurne odrzuciwszy
 5 SenGrob|   miecza do pochwy nie włoży,~Aż wyrok spełni nad tymi, co
 6 SenGrob| przeklętych orszaków,~Żem się aż cofnął z grozy i zdziwienia,~
 7 SenGrob|    jaskiń napełniły zgrzytem,~Aż echem piekieł odwrzasły
 8 SenGrob|      blasku ubarwionej szaty,~Aż znikły wszystkie pod dymu
 9 SenGrob| królestwo pośmiertnej pogody,~Aż je odkopią grabarze północy".~
10 SenGrob|   wyciem głośno wzywać matki!~Aż dreszcz przejmował patrzeć
11 SenGrob|      błocie ziemskich skażeń,~Aż ją znów przyszłość podniesie
12 SenGrob| ścieżką i zniknął w olszynie,~Aż stanął wkrótce na mostku
13 AlbumP |    Tylko martwa gliny bryła -~Aż nareszcie swym płomiennym~
14 Tatrach| więcej zakres swój rozszerza,~Aż cały krąg twój obejmie,
15 Tatrach|       uśmiecha~Brzeg doliny - aż szałasu~Dolatują śpiewne
16 Tatrach|   srebrzystą powłokę podmywa,~Aż tafla lodu, dźwięk wydając
17 Tatrach|      echa powtarzają potem...~Aż rozsypany głaz na drobne
18 NadGleb|    powstrzyma się w zapędzie,~Aż dowiedzie, że król Herod~
19 Kwiaty |        Biegnąc jak szalony.~ ~Aż wtem nagle widzę dwoje~Nad
20 Kwiaty |     ona,~Kąsa mnie jak wąż...~Aż nareszcie, Boże skarz,~Odchylił
21 Kwiaty |     przeszłości pierś tłoczy,~Aż wreszcie żalami wybucha;~
22 Kwiaty |  dwoje na kwiatach zawiśnie -~Aż nareszcie wydarł się z objęcia~