Part

 1  1876  |    bohaterstw marnych,~A choć się który czasem w rymie potknie,~
 2  1876  |     znaleźć jaki sztandar wielki,~Który by porwał małoduszne zgraje?~
 3  1876  |        wiary, zabrakło płomienia,~Który ożywiał niegdyś mężów dawnych,~
 4  1876  | niedorzeczność.~ ~Istny talizman, który dobre wróżki~Roznoszą same
 5  1876  |        słodko, marząc o aniele,~ ~Który mnie niesie w objęciach
 6 SenGrob|          lekka w wieniec mglisty,~Który wypełniał ciemne tło obrazu,~
 7 SenGrob|           Dość ci na teraz hołdu, który niewidomie~W serc skrytości
 8 SenGrob|    kwiecia różową~ ~I z prochu, w który dziś się wpił~Na dawnych
 9 Tatrach|      słyszy,~Szmer nieustanny, na który się składa~Wszystko, co
10 Tatrach|          dolę biednego człowieka,~Który idąc na oślep zabłądzi~I
11 Tatrach|      Wytwarza węzeł wśród świata,~Który przy wspólnym ognisku~Wrogów
12 Tatrach|           im cześć!~ ~Ze światem, który w ciemność już zachodzi~
13 Tatrach|    Proteusz kryjący się zdradnie,~Który wciąż swoje odmienia postacie,~
14 NadGleb|        wąski szlak przestrzeni,~ ~Który im znaczą poprzedników hufce -~
15 NadGleb|       świeży kształt człowieka,~ ~Który nad dawną wyrasta ruiną...~
16 NadGleb|           jeden wspólny spływa,~ ~Który zasila coraz dalsze wieki...~
17 NadGleb|           łzach i żałobie~Grzech, który nową klątwą ją obarczy~I
18 NadGleb|      dorobku ciężkim uczestniczą,~Który napawa bólem lub rozkoszą~
19 NadGleb|         ciągłego postępu chorąży!~Który na nowe świat prowadzi tory,~
20 NadGleb|       natchniony narodowej lutni,~Który nie dał zmęczonym usypiać
21 NadGleb|         ogłaszać poczyna,~I laur, który od dawna tobie się należy,~