Part

 1  1876  |        niebie,~Mają kres dany dla siebie,~Nie pójdą dalej!~ ~Lecz
 2  1876  |   Zranione serca zwykł zbliżać do siebie;~Na ustach twoich zawisnę
 3  1876  |           i sławie,~Lecz żyje dla siebie jedynie.~ ~Tak marząc o
 4  1876  |       jasnych urojeń znikniony!~I siebie zmienioną w krzak brzydkiej
 5  1876  | uciśnieniu smętnem~Znajdziesz dla siebie gorycz i ochłodę.~Znanyś
 6  1876  |           Widząc, że patrzę przed siebie,~Nie wiedząc, co mówić zgoła,~
 7  1876  |          marą błędną,~Rozdawszy z siebie wszystko, co najlepsze -~
 8 SenGrob|  roztrącając płowe.~Pytałem tylko siebie: Gdzie są duchy~Z rozbitych
 9 SenGrob|           Bez próżnych pokus, aby siebie zbawić;~Nie nadwątlone niczym
10 SenGrob|            Z bijącym sercem przed siebie spoglądał,~Jakby na jasnym
11 Tatrach|      chory,~Nie mając twardej dla siebie podpory.~ ~Musim żyć z tobą
12 Tatrach|     wyznaczasz grządki;~Każdy dla siebie znajdzie grunt bogaty,~Swych
13 Tatrach|          życiem miodem,~Wydając z siebie takie dzieci.~ ~Żyje, gdy
14 Tatrach|           da~Najwięcej światła od siebie!~7 lipiec 1877~
15 Tatrach|          szczęścia swego, nic dla siebie~Nie pragniem - nawet nie
16 NadGleb|      czuwa~I przyszłych istnień z siebie nić wysnuwa.~1894~
17 NadGleb|           skrzydlata~ ~I wszędzie siebie znajduje świadomie:~W minionych
18 NadGleb|    nazwisko~I świeże kształty dla siebie przybiera.~ ~Zmarłych pokoleń
19 NadGleb|            Rzuca blask myśli, sam siebie świadomy,~Przenika światłem
20 NadGleb|          świeże;~ ~Każda z nich w siebie inne barwy chłonie,~Każda