Part

 1  1876  |       ogród włoski,~Mając ucięte i myśli, i głoski.~ ~Więc nie dziw,
 2  1876  |           tej cichej rodzinie!~Nie myśli o próżnej wielkości i sławie,~
 3 SenGrob| dziecinnych, gdzie śpiewem~Porwane myśli lecą ponad błonie,~Ponad
 4 SenGrob|           łamiącą siłę,~Której nie myśli braknie, lecz wyrazu.~Tak
 5 SenGrob|           się trują.~Ludzi palącej myśli i bladego czoła,~Co rażeni
 6 SenGrob| przyszłości wiodą,~I siejąc ziarno myśli, za wszystkie korzyści~Zbierać
 7 SenGrob|           spłacać~I jak dotąd kraj myśli skarbami wzbogacać.~ ~Co
 8 SenGrob|             Niezmordowany polskiej myśli pracowniku!~ ~Dość ci na
 9 AlbumP |        ogień ani miecz~Powstrzymać myśli w biegu.~ ~Trzeba z żywymi
10 Tatrach|          Codziennym cudem wiecznej myśli bożej.~ ~O matko ziemio!
11 Tatrach|    straszliwym przytłoczył ogromem~Myśli zbłąkane w państwie nieruchomem.~
12 Tatrach|               W ślad za tą pieśnią myśli moje biegły,~Wyswobodzone
13 Tatrach|          drobny atom,~Tej twórczej myśli, co przewodzi światom,~I
14 Tatrach|         przodem~Pochodnia wielkich myśli świeci;~I jeszcze wielkim
15 NadGleb|        odrzuci pytanie,~Przywtórzy myśli, tkwiącej w piersiach skrycie.~ ~
16 NadGleb|            polot świeży,~Ani błysk myśli, na zwiady rzucony,~Do krańców
17 NadGleb|        znika nam ogromu,~ ~Niemocą myśli przedwcześnie ucięty.~A
18 NadGleb|      śmierć zadmuchnie.~ ~Te dumne myśli, co się w głowie lęgną,~
19 NadGleb|         przybywa i coś nam ucieka;~Myśli, uczucia rodzą się i giną;~
20 NadGleb|             i głuchem,~Rzuca blask myśli, sam siebie świadomy,~Przenika