Part

 1  1876  |          chłodną,~I tak strzyżoną, jakby ogród włoski,~Mając ucięte
 2  1876  |           miałem z wieczora,~Trwał jakby przez wieczność całą -~Tyś
 3 SenGrob|  Teraźniejszości zniknioną mogiłę.~Jakby zgadując niewyraźne chęci,~
 4 SenGrob|         opasany wstęgą błyskawicy.~Jakby umarłej panując naturze,~
 5 SenGrob|     straszną do wierzchołka słało.~Jakby za danym hasłem potępieni~
 6 SenGrob|          rozpostarł się tronu;~Tu, jakby pieśni porwany zamętem,~
 7 SenGrob|            rozszerzał krąg duchów,~Jakby się wieków otchłanie otwarły,~
 8 SenGrob|          wieków otchłanie otwarły,~Jakby się wydarł ze swoich łańcuchów~
 9 SenGrob|         boleść wiały nieskończone,~Jakby w przeklętej od nieba szermierce~
10 SenGrob|          przyspieszał wciąż kroku,~Jakby przypuszczał, że mu sił
11 SenGrob|    Schylając swoje zadumane czoła,~Jakby piastunki do snu śpiewające.~
12 SenGrob|        ucha na każdy szmer próżny,~Jakby przypuszczał, że jeszcze
13 SenGrob|            przed siebie spoglądał,~Jakby na jasnym księżyca promieniu~
14 Tatrach|            odblaskiem się bielą,~ ~Jakby pokryte zmarłych śmiertelną
15 Tatrach|        Cały krajobraz się zmienia;~Jakby w królestwie żakietem~W
16 Tatrach|          chociaż czasem deszcz lał jakby z cebra~I trzeba było zmoczonym
17 Tatrach|        księżyc w swojej szczerbie,~Jakby srebrną Leliwę miał w herbie.~ ~
18 Tatrach|         chciano odrzeć do ostatka,~Jakby to była nie ich własna matka!~ ~
19 Tatrach|  skrzydłach duszę w błękit niosła,~Jakby do matki stęsknionego syna,~
20 Kwiaty | spuszczonych skromnie powiek~Widać jakby jutrznię nową...~O, szczęśliwy