Part

 1  1876  | niegramatyczne.~ ~Ironia wprawdzie ma swój wdzięk oddzielny~I może
 2  1876  |         jasnych bóstw urodzie~Znalazł swój liryzm pieszczony w Pindarze,~
 3  1876  |            cichym jękiem,~I obrzucają swój naród przekleństwem~Za to,
 4  1876  |         powrócić.~ ~Tyś powitała znów swój domek Biały,~Gdzie ci słowiki
 5  1876  |              ci płacić krwią.~ ~I ból swój będziesz niósł~Samotny sercem
 6  1876  |               dłonie -~I będziesz ból swój niósł.~ ~Na taki życia zmrok,~
 7 SenGrob|            niewyraźne chęci,~Duch ten swój oddech w ludzkie ubrał słowa~
 8 SenGrob|               zarządom~Spokojnie duch swój powierzyć stroskany?~Z wytkniętych
 9 SenGrob|         Niobidy tu przyszli,~I po łuk swój pobiegnie, zmieszana~Tą
10 SenGrob|          córka Tantala~I w nią wlepia swój wzrok nieruchomy,~Przesłonięty
11 SenGrob|          widzim, jak daleko poza grób swój sięga -~Więc choć nam powiadają: "
12 SenGrob|         miłość ziemska umarła.~ ~Kraj swój miłował rodzinny~Tęsknym
13 Tatrach|         miłości~I coraz więcej zakres swój rozszerza,~Aż cały krąg
14 Tatrach|              każda z okolic mieć musi~Swój wdzięk właściwy i wyraz
15 Tatrach|              Zamierający własny krzyk swój słyszy~I czuje rozpacz,
16 Tatrach|           uczuciem skąpa,~Dokoła cień swój roztacza ponury,~Ciężko
17 NadGleb|               drażni,~Póki nas w mrok swój nie wciągnie ponury.~28
18 NadGleb|                To, co chwilowy zakres swój wyprzedza~I z życiem przyszłych
19 NadGleb|             sztywnych karków~Okręciła swój postronek,~By zgiąć bytu