Part

  1  1876  |      zdarnych~I umieracie jak Tantal z pragnienia,~Pełni poświęceń
  2  1876  |           dotknie.~ ~Zawsze ach ona! z tą twarzyczką cudną~Serca
  3  1876  |                Co wszystko snuje się z jednego wątka,~Z kapryśnej
  4  1876  |           snuje się z jednego wątka,~Z kapryśnej pozy ładnego dziewczątka.~ ~
  5  1876  |              jakimś Orestowym szale,~Z spojrzeniem błędnem, pochmurnem
  6  1876  |     zasłoniła twardą~I porzuciła was z gniewem i wzgardą.~ ~Wprawdzie
  7  1876  |          piersiach dosyć siły!~Każdy z was wsparty na złocistej
  8  1876  |            do ciemnej mogiły,~Słucha z przestrachem dzikiej wichrów
  9  1876  |             każdej chwili,~Bawić się z szkoły wychodząca dziatwa;~
 10  1876  |            utartych wyrażeń cynizmu,~Z romantycznego wziętych katechizmu.~ ~
 11  1876  |             swym odpoczną;~Niech się z was żaden nie dręczy, nie
 12  1876  |            Lecz nie szukajcie kłótni z Apollinem,~I gdy was rada
 13  1876  |              Poeci do publiczności~ ~Z pokorą nasze pochylamy głowy~
 14  1876  |             nuta szpitalno-cerkiewna~Z całym przyborem schorzałej
 15  1876  |              Znamy ten obłęd, co nas z wolna trawi~I z piersi dźwięki
 16  1876  |               co nas z wolna trawi~I z piersi dźwięki dobywa niesforne;~
 17  1876  |              piękności,~A więdnącego z nudy i przesytu,~Wieku,
 18  1876  |          Dziewiczą barwę szyderstwem z niej ściera,~Żadnej świętości
 19  1876  |             tęczowe,~Które duch ludu z piersi swej wysnuwał,~Tylko
 20  1876  |           wątek podsłuchany.~I kiedy z długich pokoleń zapasów~
 21  1876  |            wieków minionym pochodzie~Z duchem społeczeństw szli
 22  1876  |         cudownie odżył po raz drugi,~Z całą fantazją świeżą, silną,
 23  1876  |              daje,~I nie zostało nic z anielskich wizji,~Prócz
 24  1876  |             leje,~I chłód śmiertelny z ciemnej nawy wieje...~ ~
 25  1876  |              Gdy kto ten wyraz powie z cichym jękiem,~I obrzucają
 26  1876  |        przedmiot zużyty~I pogrzebany z poległym rycerstwem,~Starannie
 27  1876  |     półgłówkiem albo też studentem~I z Don Kiszotem błądzić po
 28  1876  |            bezpiecznie można szydzić z cnoty~I podkopywać przesąd
 29  1876  |      poduszki,~A ta się naraz budząc z bólem głowy,~Na suchych
 30  1876  |         murów Troi;~Żadna nie zginie z rąk swojej rywalki,~Żadna
 31  1876  |      losówJulietty nie boi,~Bo każda z wdziękiem norymberskiej
 32  1876  |             sukni na wystawie stoi~I z pochyloną, rozmarzoną główką -~
 33  1876  |             nasi nowocześni -~Są jak z żurnalu wycięte figurki;~
 34  1876  |      bezduszni, tacy bezcieleśni,~Że z nich zaledwie zostały tużurki,~
 35  1876  |              śmiać się więc na równi z wami~I razem z wami nad
 36  1876  |              na równi z wami~I razem z wami nad przepaścią pląsać;~
 37  1876  |           kryć się ze swoimi łzami~I z własnych uczuć głośno się
 38  1876  |              wyznań żadnych,~Nic nas z sobą nie łączyło~Prócz wiosennych
 39  1876  |          wspólnych, jasnych zdrojów,~Z których serce zachwyt piło,~
 40  1876  |              jak łezkami,~Może uleci z ich najczystszą wonią~Wyraz
 41  1876  |            sobą uniosą~I rzucą razem z woniami i rosą.~Szczęśliwe
 42  1876  |             dzień słoneczny...~Zanim z tęsknoty uwiędną serdecznej.~[
 43  1876  |             cud uwierzyć,~Jak Łazarz z grobu mego wstać?~Młodzieńczy,
 44  1876  |             dawny kształt odświeżyć,~Z rąk twoich nowe życie brać?~ ~
 45  1876  |         Biały,~Gdzie ci słowiki będą z wiosną nucić,~A mnie przedziela
 46  1876  |             życia się uśmiecha,~A ja z gasnącym żegnam się promieniem~
 47  1876  |          milczenia~Te drżące struny, z których pieśń się leje,~
 48  1876  |        zbudzi miłości słowo -~Umarli z grobu nie wstaną!~ ~Na godach
 49  1876  |            Kiedy obnażysz ramiona.~ ~Z ust twoich pijąc słodycz
 50  1876  |            twoich pijąc słodycz róż,~Z pragnienia umrzeć by trzeba,~
 51  1876  |            najwyższe nieba.~ ~A któż z śmiertelnych może znieść~
 52  1876  |           Tak każdy zginąć byłby rad~Z uśmiechem szczęścia przy
 53  1876  |             zbyt długo!~ ~Lecz bierz z nim ślub i kochaj znowu,~
 54  1876  |            pod tą topolą;~Chociażbym z grobu powstać miał,~Powrócę -
 55  1876  |    bezpowrotnie,~Wziąłem już rozbrat z tęsknotą i łzami,~I żyć,
 56  1876  |        potrafię samotnie.~ ~Dziś nic z mych piersi skargi nie dobędzie,~
 57  1876  |      zwątpieniu ulegać przestałem.~ ~Z całego tłumu zmyślonych
 58  1876  |              wyrokiem.~ ~Patrząc się z dala na kłamliwe rzesze,~
 59  1876  |       piosnki jak skowronki~Odlatują z jesienią,~A wracają znów
 60  1876  |        wracają znów na łąki,~Gdy się z wiosną zielenią -~ ~To piosenki
 61  1876  |              tak duży ranną chwilką,~Z biegiem słońca ucieka -~ ~
 62  1876  |                Tęsknota~ ~Obłoki, co z ziemi wstają~I płyną w słońca
 63  1876  |                 Wszak najpiękniejsze z wszystkich niebianek -~Młodość
 64  1876  |              sen~ ~Dziwny sen miałem z wieczora,~Trwał jakby przez
 65  1876  |         padała drżąca~Na moje piersi z granitu,~Złączona wśród
 66  1876  |              łono,~A jam się cieszył z zniszczenia,~Bo przeczuwałem
 67  1876  |              Głos tylko mnie doszedł z ciemności,~Co wołał: "Idź
 68  1876  |       spokoju.~ ~Więc drzewa obdarte z liści~Na jego ciemną koronę~
 69  1876  |            sen, lecz to prawda była:~Z nadziemskich jasnych sfer
 70  1876  |          Podała rączkę swą - szliśmy z sobą razem,~Przed nami jaśniał
 71  1876  |          pieśń wypowiedział całą,~Że z jej różanych ust jak z otwartej
 72  1876  |            Że z jej różanych ust jak z otwartej księgi~Czerpałem
 73  1876  |              kwitnącej życia chwili, z marzeń tęczy~Komuż nie spływa
 74  1876  |              tak blisko!...~Odchodzi z wolna od wierzby płaczącej,~
 75  1876  |    przeszłości zagrzebię,~Jak Feniks z własnych powstanie popiołów~
 76  1876  |             drogą iść mozolną~I snuć z swej piersi pajęcze przędziwo;~
 77  1876  |     ciemnościach, więc imię me wymaż~Z listy twych bratnich planet,
 78  1876  |              straszny mnie tam wiąże~Z nieznajomego biegunami świata,~
 79  1876  |              By zwyciężonym powrócić z wyłomu,~Unosząc hańbę do
 80  1876  |            Zawsze, ach! dobrym bądź!~Z miłością drugich sądź~I
 81  1876  |        miłością drugich sądź~I patrz z nadzieją w grób.~Nie zatrać
 82  1876  |         Patrzała na kwiaty, co jasne z uśmiechem~Skłaniały kielichy
 83  1876  |     dziewiczą, jak drżała,~Łzy lejąc z drobnego kielicha,~W objęciach
 84  1876  |             Wtem widzi zdziwiona: że z słońca promieni~W jej oczach
 85  1876  |         oczach gmach staje złocisty,~Z kopułą szafirów, z ścianami
 86  1876  |         złocisty,~Z kopułą szafirów, z ścianami z zieleni,~A cały
 87  1876  |          kopułą szafirów, z ścianami z zieleni,~A cały jak kryształ
 88  1876  |         cichy -~Jak igra w powietrzu z tęczami.~ ~A jeden z narcyzów
 89  1876  |       powietrzu z tęczami.~ ~A jeden z narcyzów rosami wilgotny~
 90  1876  |         Podała - i nagle spostrzegła z podziwem,~Że lecą oboje
 91  1876  |           czuje: że serce wyrywa się z łona,~Że nadmiar uczucia
 92  1876  |      nieszczęsna robiła?~Wtem słyszy z radością, że matka ją woła,~
 93  1876  |           takiej przygodzie.~A matka z uśmiechem swej córce tłumaczy,~
 94  1876  |          gorycz i ochłodę.~Znanyś mi z dawna, gdy życiem namiętnem~
 95  1876  |       odparty.~ ~Lepiej ci było wraz z bracią Ablową~Przeżuwać
 96  1876  |              Niźli do boju stanąwszy z Jehową,~Przeglądać bytu
 97  1876  |          fatalnej pieczęci,~Na którą z wstrętem patrzą wniebowzięci!~ ~
 98  1876  |         teraz muszę,~Gdy jasne niebo z piersi mej uciekło,~I sam
 99  1876  |             przystępny.~ ~Razem więc z tobą, synu potępienia,~Nad
100  1876  | nieśmiertelni wielkością zwątpienia,~Z swej piersi głosu strasznego
101  1876  |          głosu strasznego dobędziem;~Z Prometeuszów wiecznością
102  1876  |             wiecznością cierpienia~I z sępem żądzy, męczarni narzędziem,~
103  1876  |          szczęsny, cierpliwy i karny~Z pokorą znosi losów wyrok
104  1876  |             wykwit! na jej twarzy.~ ~Z rozbitej czary idealnych
105  1876  |            duchów wzlatuje promienną~Z rozbitej czary idealnych
106  1876  |           stary!~ ~Uciekam od ciebie z dala,~Motylu złoty!~Bo duma
107  1876  |          więc pełen tęsknoty~Uciekam z dala.~ ~Śmieję się i piję
108  1876  |             się i piję wino~Mieszane z łzami,~I patrzę, piękna
109  1876  |         młody,~Że jeszcze nie wyszło z mody~Myśleć i czuć,~Że trocha
110  1876  |           Aniołków brałem na serio~I z śmieszną donkiszoterią~Wielbiłem
111  1876  |         byłem, o zgrozo,~Za Dulcyneę z Tobozo~Stanąć do walki!~ ~
112  1876  |          dobrego tonu~Na wylot znam;~Z serca pożytek niewielki,~
113  1876  |              on tymczasem już zrobił~Z kontusza tunikę grecką.~ ~
114  1876  |          zasiadał,~Przy nim Radamant z Minosem;~Spojrzeli na mnie
115  1876  |             w Galicji,~Gdziem słynął z swego rozsądku.~Ale czart
116  1876  |        straszny~I rzekł: - "Co robić z tym fantem,~Z Beotem i obskurantem?~
117  1876  |               Co robić z tym fantem,~Z Beotem i obskurantem?~Dla
118  1876  |             pod nosem,~Radamant, Eak z Minosem~Zawarli wyrok w
119  1876  |              Ponad tym wszystkim, co z niesforną wrzawą~Goni za
120  1876  |              I każdą sławę podejmuje z zgliszcza,~I ze rdzy ziemskiej
121  1876  |      królewskiej purpurze,~W koronie z szychu i nie giąć się pod
122  1876  |          Kochać, żyć, walczyć, ginąć z nimi razem...~I wszystkie
123  1876  |             uczuć obfita,~Co go rwie z sobą? O to tłum nie pyta...~
124  1876  |          walki, co trwa życiem całem~Z nieuchwyconym nigdy ideałem -~
125  1876  |         ponad prądy zmienne,~Unosząc z sobą w kraj przyszłości
126  1876  |         tylko marą błędną,~Rozdawszy z siebie wszystko, co najlepsze -~
127  1876  |         podeprze.~Dopiero wtedy, gdy z nędzy człowieczej~Chłodna
128 SenGrob|             martwości złowrogiej,~Co z chłodnych puchów utkała
129 SenGrob|           istnień ruinie,~Strąconych z życia powierzchni bez szczętów.~
130 SenGrob|         nieruchome opasawszy skręty,~Z cieniami tylko porówna czarnemi,~
131 SenGrob|            upiornego bytu,~Jak widmo z światów dobyte rozdźwięku,~
132 SenGrob|         tylko siebie: Gdzie są duchy~Z rozbitych siedzib na wieki
133 SenGrob|           piersi wskazując rozdarte?~Z plemion, co jutra nie umiały
134 SenGrob|          swoim mógł położyć?~I żaden z lodów płomień nie wybuchnie,~
135 SenGrob|             nawet nie zlęgną potwory~Z mętnych zapłodnień, zgnilizn
136 SenGrob|            życia obłokiem,~Gdy nawet z łomów dźwigały się głazy,~
137 SenGrob|         kolorów,~Uśpione echa budzić z wschodem słońca,~Aby gemonie
138 SenGrob|           niezręczny -~I otrząśnięty z tych łez, które wiszą~Nad
139 SenGrob|             dziecięcia nie pęknie;~A z róż niebiańskich niosąc
140 SenGrob|         przepaść głucha".~Więc i ja, z martwej podniesień topieli,~
141 SenGrob|              Prowadzić nocne rozmowy z słowikiem.~Ponad cichymi
142 SenGrob|     niewygasłej wiary?~Co bez owoców z drzewa życia spadasz,~Jak
143 SenGrob|            girlandach przedwcześnie,~Z ochotą lecisz kwitnąc w
144 SenGrob|          mnie ta dziewicza czystość,~Z którą płyniecie w światy
145 SenGrob|       widzialne...~Do was przychodzę z połamaną bronią~I z zasłoniętym
146 SenGrob|       przychodzę z połamaną bronią~I z zasłoniętym rękami obliczem;~
147 SenGrob|         zasłoniętym rękami obliczem;~Z wami zgubiłem duszę - idę
148 SenGrob|              rękę -~Wtedy się chyląc z wolna jak kwiat ścięty,~
149 SenGrob|           chmura ciemniejsza otoczy,~Z tej chmury skrzydeł wynurzy
150 SenGrob|             I tylko w jego źrenicach z topazu~Czytałem straszną,
151 SenGrob|           pogrążeń zawiłe,~Straciłem z oczu, z serca i z pamięci~
152 SenGrob|            zawiłe,~Straciłem z oczu, z serca i z pamięci~Teraźniejszości
153 SenGrob|          Straciłem z oczu, z serca i z pamięci~Teraźniejszości
154 SenGrob|             duszę swą zuboży,~Że już z niej zetrze nieśmiertelne
155 SenGrob|        strzaskane kolosy,~A przecież z gruzów kolumn nie wystawił~
156 SenGrob|           więc przychodzę jako burza z trzaskiem~Deptać doszczętnie
157 SenGrob|             i bojaźni~I zerwij dawną z grobami zażyłość,~I całą
158 SenGrob|    odrodzenie światów ma na pieczy~I z woli Bożej zostaje deptany,~
159 SenGrob|    straszydeł,~Pod wodzą mistrza, co z ciemnej otchłani~Wysnuwał
160 SenGrob|          orszaków,~Żem się aż cofnął z grozy i zdziwienia,~Poznając
161 SenGrob|         istnień światom wymiecionych z drogi,~Przecież ujęty zgryzotą
162 SenGrob|        zgryzotą serdeczną,~Zadrżałem z bólu, litości i trwogi,~
163 SenGrob|              się fale~I piły chciwie z ich czarnych strumieni~Gorycz,
164 SenGrob|         ponad wody,~Co rozwścieklone z rykiem nawałnicy~O skał
165 SenGrob|        odmętów i burze.~Tam, walcząc z urwisk wstrząsanych wywrotem,~
166 SenGrob|            po rozdrożach,~Szturmując z lawin usypane szańce~Lub
167 SenGrob|              morzach;~Tylko potoki - z rozdartego łona~Olbrzymią
168 SenGrob|              koronie,~Na piedestale, z złotą harfą w ręku,~Siedział
169 SenGrob|   strzaskanych oręży~Przy popielnicy z prochami olbrzyma~Dwie dziewic:
170 SenGrob|      przyszłość spodlenia i brudu.~A z drugiej strony tętni jeździec
171 SenGrob|             widem zgraję,~Zarysowaną z lekka w wieniec mglisty,~
172 SenGrob|            swój powierzyć stroskany?~Z wytkniętych torów nigdy
173 SenGrob|       doczekać wygranej!~Gdy tak sam z sobą bój począłem staczać,~
174 SenGrob|             i hukiem podziemnym~Wraz z piorunami, które słały burze,~
175 SenGrob|             natchnieniom tajemnym;~A z dołu jeszcze, pod olbrzymią
176 SenGrob|          odmęty swoje rozkiełznało~I z bezkrańcowej wyjącej przestrzeni~
177 SenGrob|             hasłem potępieni~Zaczęli z tajnych wychodzić kryjówek. -~
178 SenGrob|     pozbawiona rąk i trupich główek,~Z grobowców nagie szkielety
179 SenGrob|        wypraszały się widma od męki,~Z jaką niechęcią pełzły pod
180 SenGrob|           dzikiego kołysał się tonu.~Z trwogą patrzałem na taniec
181 SenGrob|            grobowego świata~Oświecił z góry księżyc przerażony.~
182 SenGrob|              przeszłością podmuchów,~Z nadziemskiej sfery płynących
183 SenGrob|         sybillicznej nocy zatracenia~Z pogardą patrzeć na bezgłowe
184 SenGrob|        osiągniętych ziszczeń~Spłynie z rozbitej dziś kolebki cudów.~[
185 SenGrob|        pierzchłe już obrazy~Do życia z sennych krain przywoływać!~
186 SenGrob|           smutno ciemne duchów skazy~Z zasłony, którą śmierć rzuca,
187 SenGrob|              mniemać będzie, że wraz z nią złorzeczę?~Świat ten
188 SenGrob|            hasło w sercach - zdrada,~Z cmentarnych krzyżów niech
189 SenGrob|             by jeszcze było stworzyć z czego~Dziwną krainę marzeń
190 SenGrob|           nieskończoność toniem wraz z tym tłumem~Mar zatraconych
191 SenGrob|           Złóżmy lary rodzinne,~Może z nawy strzaskanej~Wyjdą słońca
192 SenGrob|          akantów,~Będzie mniemać, że z dala~Stoi córka Tantala~
193 SenGrob|             się skarży;~Fryz, odarty z ozdoby,~Patrzy pełen żałoby -~
194 SenGrob|            Głosi nasze przybycie;~My z własnego wracamy pogrzebu~
195 SenGrob|                 Com kochał?... Razem z miłością~Pamięć rzuciłem
196 SenGrob|            okno,~A resztki wspomnień z radością~W kieliszku mokną.~ ~
197 SenGrob|              to... lecz daj mi pokój~Z bezpłodną ojcowizn schedą,~
198 SenGrob|          pójdziemy rajskie,~Wybierać z beczek wieczności~Wina tokajskie.~ ~
199 SenGrob|            na grobach rosną,~A zatem z tych winogradów~Ożywiam
200 SenGrob|        przestał szlochać,~Ten pewnie z własnej swej winy~Nie może
201 SenGrob|            nowy niech żyje!~I rwijmy z przyszłości drzewa~Owoc,
202 SenGrob|          Bywały lata, ach! krwawsze,~Z rozpaczy jękiem lecące~W
203 SenGrob|    Przynosząc skargi palące...~Precz z smutkiem! Życzeń tysiące~
204 SenGrob|            Bóg nam stanąć pozwoli,~I z naszej skromnej mogiły~Dzieci
205 SenGrob|         wieńca.~ ~Uderzmy w kielichy z winem~I bratnie podajmy
206 SenGrob|              miłość ta, która płynie~Z poznania ziemskiego mętu,~
207 SenGrob|             wstrętu~I wyrwać słabych z odmętu~W pośrodku burz.~ ~
208 SenGrob|         pierwsi~I w poświęceniu!~Gdy z czasu potrzebą w zgodzie,~
209 SenGrob|           Józefa P...~ ~Byłeś jednym z tych ludzi nielicznego koła,~
210 SenGrob|            się snują.~ ~A wyzwolenia z męki czekając serdecznej,~
211 SenGrob|            mnie!~ ~Lękam się zstąpić z wątpieniem~W grób~I z utęsknieniem~
212 SenGrob|        zstąpić z wątpieniem~W grób~I z utęsknieniem~Do twoich stóp~
213 SenGrob|             Do twoich stóp~Chylę się z prośbą i nieprzytomnie~Wołam:
214 SenGrob|              Połączyć swoje dłonie i z oczu wyczytać~Tajemnicę
215 SenGrob|             Tajemnicę braterstwa, co z serc w serca płynie,~By
216 SenGrob|         pytać,~Ale wszystko odgadnąć z pierwszego wejrzenia~I łzami
217 SenGrob|       prawdziwy!~Że jasna przeszłość z grobu wiekowego wstała~I
218 SenGrob|            Choć ta mara całości wraz z rozstaniem pryska,~Jednak
219 SenGrob|            braterstwa potęga,~Której z naszego łona przemoc nie
220 SenGrob|              Ta myśl, którą wynosi m z naszego spotkania,~Ta wiara
221 SenGrob|              upijam od rana~I zawsze z pełnego dzbana~Do nocy wciąż
222 SenGrob|             Rozjaśnia duszę pogodą~I z serca zdejmuje pleśń,~Wesoła,
223 SenGrob|             nóg kochanki klęczę,~Ona z obłoków rwie tęczę~I moję
224 SenGrob|              A więc pozwólcie mi pić~Z mojego pełnego dzbana.~27
225 SenGrob|           śmią narzekać, o najlepsza z matek,~Żeś porzuciła ich
226 SenGrob|           Polsko,~Póki nie wstaniesz z prochu nieskalana.~16 luty
227 SenGrob|             dojrzewa,~My rwiemy inny z przeklętego drzewa,~Co daje
228 SenGrob|         narodów - wyście nędzarzami!~Z dumą hidalgów nosicie łachmany~
229 SenGrob|          ciche zalegli cmentarze~ ~I z tego świata zeszli bezpotomni;~
230 SenGrob|            potwarzy ciosu~I nie miał z kim się podzielić~Goryczą
231 SenGrob|            samotny człowiek;~I umarł z dala od swoich -~I nikt
232 SenGrob|         zostaw tym, co wszystko wraz z oklaskiem tracą;~Ciebie
233 SenGrob|         pryska,~Lecz tę, co wiecznie z podniesioną głową~Nie da
234 SenGrob|            głową~Nie da się zepchnąć z swego stanowiska.~ ~Miejmy
235 SenGrob|              dać im moc i zbroję,~By z kraju marzeń przeszły w
236 SenGrob|            pieści -~Wyrwał się nagle z ludzkich rąk~Geniusz cudownych
237 SenGrob|          ojczyznę lała krew,~Padając z imieniem Marii.~ ~A bohaterstwa
238 SenGrob|          Girlandą kwiecia różową~ ~I z prochu, w który dziś się
239 SenGrob|                A ideału jasny kwiat,~Z zbutwiałych obrany liści,~
240 SenGrob|           Cudowną moc swą odświeży~I z labiryntu ciemnych snów~
241 SenGrob|   nieśmiertelną życia treść~Dobędzie z prochu i kału,~I rzeczywistość
242 SenGrob|              westchnieniem~Wysmukłe, z dala widzialne topole.~Chociaż
243 SenGrob|          przy młynie,~Słuchając jego z bocianem rozmowy.~ ~Co mu
244 SenGrob|          rzeczki szumie..~ ~Wiatr mu z bliskiego przynosił ogrodu~
245 SenGrob|        wyciągnęła czarne swe ramiona~Z błogosławieństwem ponad
246 SenGrob|            ponad ciche pole,~Patrząc z miłością na ludzką niedolę.~
247 SenGrob|             ludzką niedolę.~Minął ją z wolna, pochyliwszy głowy,~
248 SenGrob|            wołać zacznie po imieniu;~Z bijącym sercem przed siebie
249 SenGrob|              rysuje w przestrzeni,~I z krzyżów, krzewów i głazów
250 SenGrob|             życia i wyrazu.~ ~Łza mu z suchego nie pociekła oka,~
251 AlbumP |            ALBUM PIEŚNI ~~Pani Marii z Branickich Tarnowskiej~W
252 AlbumP |      Tarnowskiej~W zamian za gałązkę z Kowieńskiej Doliny~poświęca
253 AlbumP |            wspomnień mary blade~Znów z miłością na pierś kładę;~
254 AlbumP |           wzrokiem nie doczytał,~Tom z usteczek koralowych~Sam
255 AlbumP |            Ujrzał ją znowu po latach~Z krzyżykiem w ręce...~Jak
256 AlbumP |          mnie,~Nie zdejmiesz ciężaru z duszy.~Nikt losów moich
257 AlbumP |              myśli w biegu.~ ~Trzeba z żywymi naprzód iść,~Po życie
258 AlbumP |              w uwiędłych laurów liść~Z uporem stroić głowę.~ ~Wy
259 AlbumP |              marzy.~ ~Marzy o jednym z rycerzy,~Że idąc przez odmęty,~
260 AlbumP |          rzekła słowo,~Ziemia wyszła z głębi morza.~ ~Gdy przebiegła
261 AlbumP |             tak jak innych~Wypędzono z tego raju.~3 grudzień 1879~
262 AlbumP |              wiośnianym~I wyprowadza z martwych głazów łona~Coraz
263 AlbumP |              Żywe piękności wydobywa z ziemi,~Z serca natury i
264 AlbumP |          piękności wydobywa z ziemi,~Z serca natury i z serca człowieka,~
265 AlbumP |              ziemi,~Z serca natury i z serca człowieka,~I szary,
266 AlbumP |        widnokrąg istnienia~W przędzę z purpury i złota zamienia.~ ~
267 AlbumP |           wzlatuje w błękity;~I znów z obłoków wyziera pogodnie,~
268 AlbumP |           zajdzie w pomroce,~Jeszcze z blaskami srebrnego miesiąca~
269 AlbumP |              chwilę.~ ~Na świeczniku z trupich kości,~Nie zgryzieni
270 AlbumP |         Oczekują tęsknie chwili,~Gdy z pieszczotą już~Biały kielich
271 AlbumP |              Drgnieniem serca dobyta z nicości,~Przyszła na świat
272 AlbumP |         leśni,~Płoche nimfy wtórzyły z uśmiechem~Tej pieśni.~ ~
273 AlbumP |         różami nie wieńczy,~Wchodząc z troską codzienną w zapasy;~
274 AlbumP |            nad ziemią wyzłaca,~Wraca z każdą serc i wieków wiosną,~
275 AlbumP |           roztacza wkoło woń miłosną~Z mogiły.~20 listopad 1878~
276 AlbumP |           mów, chociażbyś miał ginąć z pragnienia,~Że wszystkie
277 AlbumP |              mów, chociażbyś umierał z tęsknoty,~Że nie ma czystej
278 Tatrach|       wspólnie spędzonych w Zakpanem~z wyrazem przyjaźni~
279 Tatrach|             którą ona bierze,~Snując z niej dalej pasma uczuć świeże.~ ~
280 Tatrach|        zgromadzone~Rzucasz na pastwę z rozrzutnością matki,~Pozwalasz
281 Tatrach|            matki,~Pozwalasz zdzierać z twarzy swej zasłonę~I coraz
282 Tatrach|            od ciebie,~Ciężarem ciała z ciałem twym spojeni,~I chociaż
283 Tatrach|       kształty nasze stoją.~ ~Musimy z tobą w zgodzie żyć - inaczej~
284 Tatrach|          siebie podpory.~ ~Musim żyć z tobą w zgodzie - do mogiły,~
285 Tatrach|             świeży zasób siły,~Każdy z nas musi w walce, którą
286 Tatrach|              czas zamiera.~ ~Zna się z burzami swej ojczystej strony~
287 Tatrach|              swej ojczystej strony~I z tchnieniem wiosny, która
288 Tatrach|          które ludzie prości~Czerpią z cichego z naturą przymierza,~
289 Tatrach|             prości~Czerpią z cichego z naturą przymierza,~Stwarza
290 Tatrach|             obejmie, o ziemio!~Razem z zmarłymi, co w grobowcach
291 Tatrach|              w twe objęcia chyli się z tęsknotą,~Tego pogodnym
292 Tatrach|           zagoisz mu rany~I spędzisz z duszy palący ból życia,~
293 Tatrach|      cierpiącego pojednasz człowieka~Z tym, co już przeżył, i z
294 Tatrach|             Z tym, co już przeżył, i z tym, co go czeka.~ ~I wszystkim,
295 Tatrach|              krasi bladą,~I uśmiech, z jakim do grobu się kładą.~ ~
296 Tatrach|       porannym oświetleniu~Mknie się z wolna przez parowy.~ ~Lecz
297 Tatrach|             przegląda coraz szerzej,~Z nocnych, cichych snów zbudzony,~
298 Tatrach|           koronie.~ ~Góry wyszły jak z kąpieli~I swym łonem świecą
299 Tatrach|             skrzydlata,~Obudzona jak z zaklęcia...~I tę całą piękność
300 Tatrach|            świat zamarły.~ ~Stoczone z szczytów bryły, mchu pokryte
301 Tatrach|        groźne bogi i krew ofiar piły~Z czary, która w jezioro upadła -
302 Tatrach|            lecz słychać szum fali,~I z gór lecący potok wymowniej
303 Tatrach|        Srebro leje i w przepaść wraz z falami strąca.~ ~Z wolna
304 Tatrach|              wraz z falami strąca.~ ~Z wolna cała kotlina z śpiących
305 Tatrach|                 Z wolna cała kotlina z śpiących wód topielą~Wynurza
306 Tatrach|         skacze dolina~Przez strumień z brzegu do brzegu;~Gdzie
307 Tatrach|             dołem, skryta pod skałą,~Z marmurowego wciąż dzbanka~
308 Tatrach|             krysztale~I strąca potok z urwiska...~To Kościeliska!~ ~
309 Tatrach|              w balsamiczną i świeżą,~Z której gdzieniegdzie szczyt
310 Tatrach|            Dziwaczne fantazji gmachy~Z wejrzeniem coraz to nowem,~
311 Tatrach|           marzącej natury~Wypchnięte z ziemi ogniska...~To Kościeliska!~ ~
312 Tatrach|         kłody i mosty,~Łomy strącone z wierzchołków,~Rdzawe na
313 Tatrach|             granitowych łomów,~Które z daleka sterczały, jak mury~
314 Tatrach|            jeziorka zwierciadłem,~Co z brzegów w śniegi oprawne
315 Tatrach|       wydając szklanny,~Pęka i dalej z szelestem odpływa;~Patrzałem:
316 Tatrach|              przyjął popielatą.~Wraz z znikającą jasnością promienną~
317 Tatrach|             surowy i groźny,~Powstał z przepaści, mierząc mnie
318 Tatrach|           składa~Wszystko, co głosem z życia się spowiada:~I woda,
319 Tatrach|          wisząca~Stoczy się na dół i z przeciągłym grzmotem~O najeżone
320 Tatrach|          Tylko, jak dawniej, szepczą z sobą góry~Podmuchem wiatru
321 Tatrach|              wiąże, i zlewa, i brata~Z całą harmonią zaziemskiego
322 Tatrach|            moje biegły,~Wyswobodzone z tłoczącej je grozy.~Wolny,
323 Tatrach|            gwiaździste wozy~I tracił z oczu ludzkich istnień chwile~
324 Tatrach|            ognisko żywotów~I związek z całym ogromem stworzenia,~
325 Tatrach|            całym ogromem stworzenia,~Z wieczystym duchem, co mu
326 Tatrach|               co mu podać gotów~Rękę z ciemności albo z gwiazd
327 Tatrach|          gotów~Rękę z ciemności albo z gwiazd płomienia:~Więc w
328 Tatrach|              co przewodzi światom,~I z nieodmiennym zgodzić się
329 Tatrach|           krąg -~Ciche odgłosy płyną~Z zielonych pól i łąk.~ ~Dalekie
330 Tatrach|            Skoszona łąka śle.~ ~Wraz z wonią polnych kwiatów,~Z
331 Tatrach|             z wonią polnych kwiatów,~Z gasnącym blaskiem zórz~Cicha
332 Tatrach|           skale,~Prawie ostatnia już z rodu...~I nie dba, ze wrzące
333 Tatrach|             Skałę podmyły u spodu.~ ~Z godności pełną żałobą~Chyli
334 Tatrach|          ściśniętym krocząc szeregu,~Z dawnych ją siedzib wyparły~
335 Tatrach|          skał spadziste krawędzie.~ ~Z pogardą patrzy u szczytu~
336 Tatrach|            poziomej...~Woli samotnie z błękitu~Upaść strzaskana
337 Tatrach|        głazów migają tak żywo,~Że je z daleka ledwie wzrok pochwyci?~
338 Tatrach|           strojnych w szarą pleśń?~I z drobnych nitek srebrną wstęgę
339 Tatrach|     nawiązuje stawy~I wiedzie głośny z kamieniami spór;~To potok
340 Tatrach|           chmury pędzi.~ ~Rozpostarł z mgły utkany płaszcz~I rosę
341 Tatrach|           mgły utkany płaszcz~I rosę z chmur wyciska -~A strugi
342 Tatrach|         chmur wyciska -~A strugi wód z wilgotnych paszcz~Spływają
343 Tatrach|         Wiernie, jak staje wyciosana z głazów;~Nie pociągałeś fałszywym
344 Tatrach|         wszystkie wierchy rozpoznaje z dala.~ ~Tyś mnie nauczył,
345 Tatrach|            kształty każdego olbrzyma~Z gór zębatego grzebienia
346 Tatrach|           się trzyma,~Jaką przybiera z każdej strony postać,~I
347 Tatrach|          Siklawy w przepaść skaczące z pięterka,~Wnętrza wąwozów
348 Tatrach|        skarbach,~Lecz dym puszczając z swej króciutkiej fajki,~
349 Tatrach|          znosi skrzydeł przyprawnych z tektury,~Gdy sama cała wzlatuje
350 Tatrach|             na schodzące trzody,~Gdy z gór pędzone w szarym skaczą
351 Tatrach|       powłoką,~I że nie trzeba robić z skał posągów~Ani wytwarzać
352 Tatrach|     dziwolągów.~ ~Tyś czuł, że każda z okolic mieć musi~Swój wdzięk
353 Tatrach|               I choć nie byłeś poetą z rzemiosła,~Co mierzy swoje
354 Tatrach|      piękności i czarów~Ożywczą rosę z śnieżnych pić wiszarów.~ ~
355 Tatrach|             za twym śladem,~Zdobywać z trudem mało znane szczyty~
356 Tatrach|          trudem mało znane szczyty~I z rączych kozic spotykać się
357 Tatrach|              czasem deszcz lał jakby z cebra~I trzeba było zmoczonym
358 Tatrach|     zmoczonym do nitki~Umykać na dół z skalistego żebra,~By gdzie
359 Tatrach|                I słodko było gwarzyć z tobą potem,~Po całodziennym
360 Tatrach|             swą prostopadłą,~Patrząc z góry na wieśniacze sioło,~
361 Tatrach|             straż swą nad nim trzyma~Z troskliwością dobrego olbrzyma.~ ~
362 Tatrach|         wiele,~Które wieczny związek z nim zawarły,~Z nim złączyły
363 Tatrach|       wieczny związek z nim zawarły,~Z nim złączyły swe losy i
364 Tatrach|            kolebki bawi ją i cieszy,~Z każdą chwilą biorąc strój
365 Tatrach|          gęstej mgły zasłonie,~Którą z wolna zrzuca z ramion we
366 Tatrach|       zasłonie,~Którą z wolna zrzuca z ramion we dnie,~Dla niej
367 Tatrach|     powierzyli straży -~Śpiące dusze z odrętwienia budzi~I piękności
368 Tatrach|              mogilnym pogrzebie,~Już z nową jutrznią zabłyśnie
369 Tatrach|          węzeł splata~Marzenia ludzi z pięknościami świata?~ ~Czyliż
370 Tatrach|         uczuciach lub czynie~Naprzód z wezbranym prądem życia płynie?~ ~
371 Tatrach|      nadzieje?~ ~Nie! nic nie zginie z uczuć przędzy złotej,~Choć
372 Tatrach|           harmonię śpiewną,~I rządzi z góry sercem niewolnika -~
373 Tatrach|        rządzić wszechwładnie,~I znów z miłością do nóg jej upadnie.~ ~
374 Tatrach|              pocałunkiem połączy,~To z ust płonących korali~Do
375 Tatrach|            serca słodycz przesączy~I z miłosnego kochanków uścisku~
376 Tatrach|            ognisku~Wrogów pobrata.~ ~Z namiętnych zmysłów upojeń,~
377 Tatrach|           namiętnych zmysłów upojeń,~Z cielesnych pragnień i szału,~
378 Tatrach|           ducha sięga,~I w sercu, co z wolna mięknie,~Rozmiłowanie
379 Tatrach|      harmonii i zgody~Boski porządek z zamętu dobywa,~Wiąże plemiona
380 Tatrach|            idą własną ofiarować mękę~Z wielkiej dla istot cierpiących
381 Tatrach|           Choć mgłę urojeń zedrzecie z błękitów,~Ludziom niebiańskich
382 Tatrach|           ciemność już zachodzi~Wraz z całą tęczą idealnych snów,~
383 Tatrach|        najpiękniejsze zdobyć wiano~ ~Z kłosów, co niosą mu rodacy.~
384 Tatrach|            kto szedł naprzód w znoju~Z hasłami, które ludzkość
385 Tatrach|          Szczęśliwy! Palmy zwycięstw z dłoni~Nie wydrze ramię mu
386 Tatrach|              nie dogoni -~On wyszedł z ciemnej losów toni~I nieśmiertelny
387 Tatrach|      odświeża życiem miodem,~Wydając z siebie takie dzieci.~ ~Żyje,
388 Tatrach|         dzieci.~ ~Żyje, gdy na świat z jego łona~Wychodzą zbrojni
389 Tatrach|    przyszłość nam zapowie,~Do której z wolna ludzkość wiodą~Najszlachetniejsi
390 Tatrach|        udręczeń nie mieści,~I żadnej z życia minionych boleści.~ ~
391 Tatrach|    zbudzonego w mogile człowieka,~Co z przerażeniem w tej podziemnej
392 Tatrach|          fałszywy wzbrania wam wstyd~Z obłoków zstąpić do ziemian?~
393 Tatrach|         żniwa nie wznowi.~ ~Kto żyje z plonu dawniejszych lat,~
394 Tatrach|              chcecie wykluczyć gwałt~Z duchowej sfery istnienia,~
395 Tatrach|              i husarskie skrzydła,~I z wzdętą piersią arabskie
396 Tatrach|             znalazł słowa zaklęć, co z błękitu~Zniknione mary na
397 Tatrach|         zamarły~Ciężysz nad nami - i z przeszłości mroku~Przez
398 Tatrach|           razy ciebie przeklinano,~A z tobą marzeń zdradliwych
399 Tatrach|              ponętę;~Za każdą świeżą z ręki wroga raną~Zawsze twe
400 Tatrach|      zwątpienia i bojaźni mściwej.~ ~Z twoich doświadczeń czerpano
401 Tatrach|              Za twoje grzechy Polskę z mieczem w dłoni~Z szat obnażono
402 Tatrach|             Polskę z mieczem w dłoni~Z szat obnażono jak jawnogrzesznicę~
403 Tatrach|              że praw swoich broni,~I z ran szydzono, i plwano jej
404 Tatrach|               i plwano jej w lice,~I z czci ją chciano odrzeć do
405 Tatrach|              twoją,~Jak ci, co dawno z niedolą zbratani,~Nieszczęściu
406 Tatrach|        spojrzeć się nie boją~I nawet z ciemnej wynoszą otchłani~
407 Tatrach|           nieśmiertelną nadzieję, co z dala~Pracę pokoleń wiąże
408 Tatrach|          żałobnym święcie~Najbliższą z naszych dziejowych pamiątek~
409 Tatrach|          tradycję przechowując żywą,~Z dumnej przeszłości czerpała
410 Tatrach|            nią krwawych świateł fala~Z wojennych ognisk "małego
411 Tatrach|            ojców rycerskie rzemiosło~Z krwią wzięło w spadku -
412 Tatrach|          wzięło w spadku - i wyssało z mlekiem~Żywą tradycję krótkiej
413 Tatrach|              apostolski.~ ~Kiedy kto z wrogiem chciał wchodzić
414 Tatrach|                A w piersiach naszych z każdą chwilą rosła~Miłość
415 Tatrach|             matki stęsknionego syna,~Z wiarą, że w górze poza chmur
416 Tatrach|              przez anielskie dłonie,~Z twarzą podobną do Najświętszej
417 Tatrach|           Najświętszej Panny~I blask z swych włosów siejącą poranny.~ ~
418 Tatrach|         wyciągali,~Wołając: "Zstępuj z błękitów, królowo!~Krzywdy
419 Tatrach|    zgwałconych stała się mścicielem,~Z błogosławieństwem wyciągając
420 Tatrach|          skrzywdzeni,~Wzywają ciebie z czyśćcowych płomieni.~ ~
421 Tatrach|             żądamy dożyć~Chwili, gdy z jutrznią zabłyśniesz na
422 Tatrach|              czas rycerskiej służby;~Z błękitów jasne zniknęło
423 Tatrach|              nieszczęść strąciła nam z głowy~Nawet ostatni wieniec
424 Tatrach|         walce.~ ~Nastała nowa epoka, z obliczem~Nieubłaganem, lodowatem,
425 Tatrach|     Drapieżnej siły jest apoteozą.~ ~Z nową religią nowi są prorocy,~
426 Tatrach|        pokolenie,~Wpatrzone w ziemię z chłodem i rozwagą,~Pragnące
427 Tatrach|           dziejowej scenie~Odgrzebać z gruzów rzeczywistość nagą,~
428 Tatrach|             sokole,~W każdym porywie z siłami się liczy -~I wchodzi
429 Tatrach|         siłami się liczy -~I wchodzi z prądem dziejowym w przymierza,~
430 Tatrach|          świeżej doszukać się broni,~Z którą by mogło przyszłe
431 NadGleb|           Własną twarz naszą ukazuje z dala,~I nasz widnokrąg cały
432 NadGleb|              zwodnicze,~Co się wciąż z twojej usuwają dłoni,~Pragniesz
433 NadGleb|       jeszcze większą będzie.~ ~Wraz z blaskiem wiedzy zdobytej
434 NadGleb|              przedwcześnie ucięty.~A z drugiej strony - ginie po
435 NadGleb|               przygodni mieszkance -~Z nieskończoności toni bez
436 NadGleb|        tęczuje i pryska.~ ~Niesie go z sobą ta nieznana fala,~Co,
437 NadGleb|          będąc, byt okala~I wszystko z łona swego wyprowadza,~ ~
438 NadGleb|           bez skupienia,~Bez związku z światów fizyczną budową,~ ~
439 NadGleb|              nicość rozprzestrzenia,~Z której dopiero falę światów
440 NadGleb|           czuwa~I przyszłych istnień z siebie nić wysnuwa.~1894~
441 NadGleb|             w odrębności pychę,~Wraz z swą skorupą w prochy się
442 NadGleb|               X~ ~Tylko treść, która z całością się splata,~To,
443 NadGleb|              zakres swój wyprzedza~I z życiem przyszłych pokoleń
444 NadGleb|      wspólnych źródeł samowiedza,~Co z gwiazd na gwiazdy wzlatuje
445 NadGleb|         drgającym atomie -~Ta jedna, z czasu wyplątana sieci,~Nieśmiertelnością
446 NadGleb|              cząstki oderwane niesie~Z naszego wnętrza... i składa
447 NadGleb|           minionej chwili~I tych, co z nami wspólnym życiem żyli:~
448 NadGleb|          staje się kołyską.~ ~Zawsze z tej samej życiodajnej strugi~
449 NadGleb|               istnienie nam krasi;~A z naszych czynów i z naszej
450 NadGleb|          krasi;~A z naszych czynów i z naszej zasługi~Korzystać
451 NadGleb|         zasila coraz dalsze wieki...~Z rzeszą zniknionych ciągle
452 NadGleb|                Dzień, w którym jeden z grzesznych braci koła,~Najświętsze
453 NadGleb|           klątwą ją obarczy~I zwróci z drogi ku jaśniejszej dobie...~ ~
454 NadGleb|           występek zburzy,~To miłość z gruzów na powrót postawi.~
455 NadGleb|             postawi.~Upadłą ludzkość z krwi i łez kałuży,~Gdzie
456 NadGleb|           skarbiec duchowy wzbogaca,~Z którego każdy czerpie i
457 NadGleb|             losów i wspólnictwo winy~Z pnia odwiecznego wyrosłych
458 NadGleb|              XIX~ ~Dopiero w związku z wszechświata ogromem~Człowiek
459 NadGleb|             rozszerza;~Na mocy swego z naturą przymierza~Już się
460 NadGleb|            wieczystego świadom,~Może z spokojem, z jasnego błękitu~
461 NadGleb|            świadom,~Może z spokojem, z jasnego błękitu~Swego pochodu
462 NadGleb|         śmiertelnym pogrąży,~Wnet go z martwości świt rozbudzi
463 NadGleb|   Wschodzącym kiełkom usuwa zapory~I z rzeszą istot w nieskończoność
464 NadGleb|             w nieskończoność dąży.~ ~Z jego opatrznej, choć surowej
465 NadGleb|         przyśpieszonym ruchem~Porywa z głębi bezwiedne atomy".~ ~
466 NadGleb|            zamysły~I ten ich związek z dobrem świata ścisły,~I
467 NadGleb|              jezioro,~A którą zaraz, z jutrem niedalekiem,~Wezbrane
468 NadGleb|              będziesz człowiekiem!~ ~Z wolności wieczne prawa cię
469 NadGleb|       zgubnym twym dążnościom dadzą,~Z chwilą, gdy tajne cele przeprowadzą,~
470 NadGleb|              cele przeprowadzą,~Wraz z tobą - dzieło twoje zaprzepaszczą!~
471 NadGleb|             myślę -~Bo ten się wiąże z mym pojęciem ściśle,~Tak
472 NadGleb|              Znam tylko bowiem jedną z form tysiąca~Natury, w moim
473 NadGleb|             odbitej umyśle;~Sądzę ją z tego, co mi sama przyśle~
474 NadGleb|            krwawej plamie...~I każdy z kwiatów innej barwy znamię~
475 NadGleb|        niesie blaski świeże;~ ~Każda z nich w siebie inne barwy
476 NadGleb|           zawlecze.~ ~Zginąć on może z własnej tylko ręki:~Gdy
477 NadGleb|            jak byłaś - nie wstaniesz z mogiły!~Nie wrócisz na świat
478 NadGleb|              światu - widmem bladem,~Z mogilnej pleśni i zgnilizny
479 NadGleb|             widmo ojczyzny wywołując z trumny -~Jeśli to twoją
480 NadGleb|            Którzy się tuczyć pragną, z losem pogodzeni,~Lecz nad
481 NadGleb|              nowych pokoleń bierzesz z rąk młodzieży.~17 marzec
482 NadGleb|             zdeptany,~Znak królewski z orłem i pogonią,~Gdy go
483 NadGleb|                On go pierwszy uniósł z walki pola~I zamienił w
484 NadGleb|                    Nie-bajka~ ~Spadł z drzewa topoli pączek~I płynie
485 NadGleb|        drzewa topoli pączek~I płynie z potoku pianą,~Na nim sieć
486 NadGleb|              schwytaną.~ ~Próżno się z więzów wyrywa~I targa sprężyste
487 NadGleb|         Pająk w objęcia ją chwyci.~ ~Z wolna ją dusi i gnębi,~Zanim
488 NadGleb|            się już więcej nie broni,~Z ofiarą razem zwycięzcę~Wir
489 NadGleb|           ścisłą,~Sprowadzoną hurtem z Niemiec,~Rozpowszechnia
490 NadGleb|             daleko ją zawiodła,~I że z rąk jej rozbiór Polski~Wziął
491 NadGleb|           Fabrykacja sztucznej flory~Z wielką prawdą dziś oddaje~
492 Kwiaty |            mi~Został kwiatek mały,~A z nim pamięć lepszych dni,~
493 Kwiaty |       zamknięte martwo oczy,~Wieniec z białych róż,~Drżąca rączki
494 Kwiaty |                 Nic nie rzekła, lecz z westchnieniem~Stopniała
495 Kwiaty |              mgle...~Jam się zbudził z przerażeniem~I wróżyłem
496 Kwiaty |            dawny ślub,~Co mnie wiąże z światem.~ ~Popędziłem jak
497 Kwiaty |     koniecznie.~ ~Niedawno wyrwał mi z ręki~Zerwany w polu bławatek~
498 Kwiaty |          niebieski,~Że chce pić rosę z bławatków,~A z oczów łezki.~ ~
499 Kwiaty |              pić rosę z bławatków,~A z oczów łezki.~ ~I mówił dalej
500 Kwiaty |            takie skromne,~Nigdym się z prawdą marzeń nie rachował,~