Part

 1  1876  |            płomieniem~Do chwili, w której wszystko zajdzie cieniem.~ ~
 2  1876  |          przed tobą pierś pustą,~W której wygasła siła i namiętność;~
 3  1876  |      zmęczony tą ciągłą gonitwą,~W której co chwila duch mój łamał
 4  1876  |            że ten ból, ta praca,~W której się własną istotę zatraca,~
 5 SenGrob|      skonan - myślą pogrobową,~Dla której przyszłość nie świeci już
 6 SenGrob|      straszną, świat łamiącą siłę,~Której nie myśli braknie, lecz
 7 SenGrob|          dziwna braterstwa potęga,~Której z naszego łona przemoc nie
 8 SenGrob|          Ta wiara w polskie serca, której nic nie zmieni,~Niechaj
 9 SenGrob|   bezmyślny widzi tylko trumnę,~Na której wsparła się zwycięzcy noga.~ ~
10 SenGrob|    błękitach tą harfą eolską,~ ~Po której wichry głoszą imię Pana.~
11 Tatrach|            balsamiczną i świeżą,~Z której gdzieniegdzie szczyt biały~
12 Tatrach| Przypominając sobie ludzką dolę,~W której, ach nieraz, wszystkie dobre
13 Tatrach|           przygniata;~Samotność, w której milczącym ogromie~Człowiek
14 Tatrach|           górskiego powietrza,~Dla której rymów i porównań nie trza.~ ~
15 Tatrach|      tworząc harmonię pastuszą,~Do której trzeba dostroić się duszą.~ ~
16 Tatrach|         przyszłość nam zapowie,~Do której z wolna ludzkość wiodą~Najszlachetniejsi
17 Tatrach|          mu droga jest i święta,~W której sam skruszyć chciał krzywdzące
18 Tatrach|             Lecz wiedzcie: prawda, której wy szukacie,~Jest jak Proteusz
19 NadGleb|          nicość rozprzestrzenia,~Z której dopiero falę światów nową,~