Part

 1  1876  |            dożyć~I wolim raczej na swych lutniach drzymać,~Niż próżny
 2  1876  |       oboje dłoń w dłoni,~Złączeni swych skrzydeł tęczowym ogniwem~
 3  1876  |            zemsty Orestem~I w krwi swych bliskich się pławił?~No,
 4  1876  |         giąć się pod nią,~Odczuć w swych piersiach wszystkie ziemskie
 5 SenGrob| westchnieniem,~Nie mogąc znaleźć w swych ustach wyrazu~W zachwycie
 6 SenGrob|      szyderstw głuszącego szumu~Do swych poziomów wszystko zniżyć
 7 AlbumP |           śpiewnym głosem mięknę~I swych wspomnień mary blade~Znów
 8 AlbumP |           I daremnie noc na straży~Swych udziela rad -~O miłości
 9 Tatrach|      siebie znajdzie grunt bogaty,~Swych poprzedników prochy i pamiątki,~
10 Tatrach|        nakrywa się własnych marzeń swych błękitem.~1876~
11 Tatrach|         każdej strony postać,~I na swych palcach przedstawiałeś żywo~
12 Tatrach|        obraca chciwy~Na żyźniejsze swych sąsiadów niwy.~ ~Raczej
13 Tatrach|            serce;~Tak jak w baśni: swych tajemnic uczy,~Uczy znosić
14 Tatrach|             A bór nam szumem dębów swych i sosen~Śpiewał, jak stary
15 Tatrach|            wyłączna, jedyna,~Co na swych skrzydłach duszę w błękit
16 Tatrach|       Najświętszej Panny~I blask z swych włosów siejącą poranny.~ ~