Part

 1  1876  | starości,~Sam podkopawszy prawa swego bytu,~Wieku, co siły strwonił
 2  1876  |  mierność.~ ~Każda epoka, co ze swego łona~Wydała pieśni potężnej
 3  1876  |      końca~Kręcić się będą koło swego słońca.~Może kataklizm straszny
 4  1876  |        Galicji,~Gdziem słynął z swego rozsądku.~Ale czart jakiś
 5 SenGrob|    żrące,~By nie uciekły na dno swego piekła.~Tylko się kości
 6 SenGrob|     głową~Nie da się zepchnąć z swego stanowiska.~ ~Miejmy odwagę!...
 7 AlbumP |      twarz ludzkości.~ ~Każdy w swego wieku łonie~Całą jego myśl
 8 Tatrach|    trawę i zielsko,~I kwiaty do swego wianka~Wplatając ręką niedbałą...~
 9 Tatrach| przepaści, mierząc mnie oczyma,~Swego oddechu słał mi powiew mroźny~
10 Tatrach|     rośnie,~Jak się krząta koło swego plonu,~Widział potem starców
11 Tatrach|         kłosów żniwo~Na drogach swego odrodzenia.~ ~Chór~Więc
12 Tatrach|            My nic dla szczęścia swego, nic dla siebie~Nie pragniem -
13 Tatrach|     celom!~Szukajcie prawdy dla swego narodu,~Ażeby przez nią
14 NadGleb|         okala~I wszystko z łona swego wyprowadza,~ ~I nowe słońca
15 NadGleb|    istnienia rozszerza;~Na mocy swego z naturą przymierza~Już
16 NadGleb|     spokojem, z jasnego błękitu~Swego pochodu przyglądać się śladom:~ ~