Part

  1  1876  |         poetów~ ~Wiecznie śpiewacie na tę samą nutę!~Śpiewacie
  2  1876  |   twarzyczką cudną~Serca wam bierze na straszne tortury;~Spojrzy
  3  1876  |           losie!~Jak ginąć w mękach na sonetów stosie.~ ~Wiecznie
  4  1876  |           fajerwerki,~Co się nikomu na nic nie przydadzą?~Warn
  5  1876  |       wybladła i krwawa.~Co by ach! na to Afrodytę rzekła,~Gdyby
  6  1876  |      błędnem, pochmurnem i dzikiem,~Na samobójców chwiejących się
  7  1876  |             grecka!~Złej już opinii na świecie używa -~Sentymcntalność
  8  1876  |             zakrywa~I marzy wsparta na łokciu w sklepiku -~O idealnym
  9  1876  |         wyższy m tchnieniem ideału,~Na nagi marmur rzucić światło
 10  1876  |        dźwięków, które każdy słyszy~Na swoich ustach drżących pocałunkiem,~
 11  1876  |       kochankowie smutni,~Nie macie na to w piersiach dosyć siły!~
 12  1876  |           siły!~Każdy z was wsparty na złocistej lutni,~Wpółpochylony
 13  1876  |        zyskuje do wielkości prawo~I na miłostkach, jako wieszcz,
 14  1876  |            oddzielny~I może zasiąść na Parnasu szczycie;~Dużo jest
 15  1876  |          bolesnym zgrzycie,~Gdy się na przedmiot targa nieśmiertelny,~
 16  1876  |      złudzeń i zachwytu,~Obojętnego na widok piękności,~A więdnącego
 17  1876  |            i prostoty,~Wykarmionego na cudownym mleku,~Zbrojnego
 18  1876  |        ludzkości ogrodzie,~To pieśń na swoje przeniosła ołtarze.~
 19  1876  |                Szekspir, gdy stanął na dramatu szczycie,~Miał pod
 20  1876  |     szaleństwem;~Nasi mężowie śpiąc na łożu miękkiem,~Biją w dzwon
 21  1876  |            to, że śmiał się targnąć na kajdany~I drgnął na chwilę
 22  1876  |         targnąć na kajdany~I drgnął na chwilę własną krwią oblany.~ ~
 23  1876  |         manowcach,~By kruszyć kopie na spłoszonych owcach.~ ~A
 24  1876  |           niesławni~I nosim znaczne na honorze plamy;~Pod każdym
 25  1876  |         naraz budząc z bólem głowy,~Na suchych wierzbach umie szczepić
 26  1876  |         chwili dożyć~I wolim raczej na swych lutniach drzymać,~
 27  1876  |        kostki,~Lubią poezję zajadać na wety~I lubią także bawić
 28  1876  | norymberskiej lalki~W balowej sukni na wystawie stoi~I z pochyloną,
 29  1876  |           rozmarzoną główką -~Czeka na kupca, co płaci gotówką.~ ~
 30  1876  |          karłowatem,~Że może służyć na pastwę dewotkom,~Co się
 31  1876  |      dzisiaj czułych serc rozdarcia~Na drugi tydzień goją się w
 32  1876  |            Cała tragedia kończy się na śmiechu,~Skąd i poezja nasza
 33  1876  |        kłamie.~ ~Trudno wymagać, by na takiej roli~Wytrysła natchnień
 34  1876  |         Anakreona,~Kiedy świat cały na bezkrwistość kona...~ ~Potrzeba
 35  1876  |             Potrzeba śmiać się więc na równi z wami~I razem z wami
 36  1876  |          czarnoksięstwo,~Godzim się na to... Potępcie, gdy chcecie;~
 37  1876  |            Najsłodszych serca snów,~Na listku białej róży~Skreśliłem
 38  1876  |        drżały~Nie wymówione w głos,~Na listku róży białej~Rzuciłem
 39  1876  |            róży białej~Rzuciłem tak na los!~ ~Nadzieję, którąm
 40  1876  |            już~I prosić o odpowiedź~Na listku białych róż.~ ~Lecz
 41  1876  |               Sonet~ ~Niedługo może na przyszłości dzieje~Zostanie
 42  1876  |      pogrzebaną pokrywa nadzieję.~ ~Na taką przyszłość, co mgłę
 43  1876  |           ołowianą~Rozpostrzeć może na błękitnym niebie,~Na taką
 44  1876  |           może na błękitnym niebie,~Na taką przyszłość, ciemną
 45  1876  |               I zima minie, i świat na nowo~Przybierze postać wiośnianą;~
 46  1876  |        Umarli z grobu nie wstaną!~ ~Na godach życia duchem i ciałem~
 47  1876  |       piękności zbrojna cud~Stajesz na światów ruinie.~ ~Olśniewasz
 48  1876  |         konwalii biały kwiat~Usycha na twoim łonie,~Tak każdy zginąć
 49  1876  |            samotne ziemi obszary...~Na te męczarnie nie ma słów,~
 50  1876  |            nóg,~Byś mnie wskrzesiła na nowo!~l styczeń 1870~
 51  1876  |           miano,~On wszystkie burze na zawsze uciszy~I da mi zbroję
 52  1876  |      wyrokiem.~ ~Patrząc się z dala na kłamliwe rzesze,~Na ich
 53  1876  |            dala na kłamliwe rzesze,~Na ich zabiegi o błyskotki
 54  1876  |         błyskotki próżne,~Kamieniem na nie rzucić nie pośpieszę~
 55  1876  |                Skąd się wzięła dziś na nowo~W sercu moim, któż
 56  1876  |            jesienią,~A wracają znów na łąki,~Gdy się z wiosną zielenią -~ ~
 57  1876  |            żałobie~Jak matka płacze na grobie~Za dziećmi swemi.~ ~
 58  1876  |        dziewczę? Łez twoich szkoda,~Na te łzy gorzkie jeszcześ
 59  1876  |             oczy:~Świat tak uroczy,~Na niebie jasna pogoda!~ ~Wszak
 60  1876  |        rozmowy?...~Utul się w żalu,~Na ust koralu~Niech uśmiech
 61  1876  |             zabłyśnie nowy!~ ~Możeś na kogo dziś się zgniewała,~
 62  1876  |          piersi twojej,~Łzy schowaj na dalsze lata!~1872~
 63  1876  |            Tyś zawsze padała drżąca~Na moje piersi z granitu,~Złączona
 64  1876  |             Niech ślad mój zagładzi na ziemi,~Niech wszystkie dnie
 65  1876  |                                     Na śniegu~ ~Bielą się pola,
 66  1876  |         Więc drzewa obdarte z liści~Na jego ciemną koronę~Patrzą
 67  1876  |            falą spłynęłaś płomienną~Na pierś stęsknioną,~Nie wprowadziłaś
 68  1876  |   stęsknioną,~Nie wprowadziłaś mnie na róż posłanie,~Gdzie tylko
 69  1876  |              Przyniosła kwiatów woń na złotych warkoczach.~Podała
 70  1876  |        biegu~Stanąłem w gęstej mgle na przepaści brzegu.~Strwożony
 71  1876  |        poemacie młodości! któż może~Na twe wspomnienie obojętnym
 72  1876  |          ten sen i to kwiatów łoże,~Na którym jasna spoczywała
 73  1876  |           spoczywała postać,~I choć na chwilę nie spłonąć rozkoszą~
 74  1876  |        piersiach szczepi;~Więc choć na widmie postawi się nogę,~
 75  1876  |            zwykł zbliżać do siebie;~Na ustach twoich zawisnę pokorny~
 76  1876  |            innym życiem natchnąć je na nowo,~Bom się tak uczuł
 77  1876  |             pajęcze przędziwo;~Więc na to wszystko niepomny przez
 78  1876  |           pozwolić pocałunku ustom,~Na których usiadł chłód i obojętność?~
 79  1876  |          chłód i obojętność?~O nie! na wieki wolę się rozłączyć,~
 80  1876  |            kresem, do którego dążę;~Na cóż mi wiedzieć, gdy wytknięta
 81  1876  |    wytknięta droga?~A resztę zdałem na los czy na Boga.~ ~Jam już
 82  1876  |            resztę zdałem na los czy na Boga.~ ~Jam już zmęczony
 83  1876  |        ideał biały,~Stać jako posąg na ból skamieniały.~ ~A kiedy
 84  1876  |          dzieckiem był~Budzącym się na świat,~Gdy wątły życia kwiat~
 85  1876  |          Jeszcze się w pączku krył,~Na łono matka mnie brała,~Pieściła
 86  1876  |             brzmień~Dobywał uśmiech na nowo;~I każde piosenki słowo~
 87  1876  |          masz,~Nie może ci być źle;~Na moim oprzyj się łonie,~Ja
 88  1876  |            nie płacz, nie!~ ~Chowaj na później łzy!~Dziś jeszcze
 89  1876  |        białych róż~Okala twoje sny,~Na tkance marzeń pajęczej~Maluje
 90  1876  |        Maluje kolory tęczy -~Chowaj na później łzy!~ ~Rozkoszą
 91  1876  |            otoczy skronie,~Skrępuje na zawsze dłonie -~I będziesz
 92  1876  |          będziesz ból swój niósł.~ ~Na taki życia zmrok,~Rozbicia
 93  1876  |            Przyniesie matki uściski~Na taki życia zmrok!~ ~Pomimo
 94  1876  |            O nie mów, dziecię me!~ ~Na matkę wspomnij swą,~Na miłość,
 95  1876  |              Na matkę wspomnij swą,~Na miłość, co bez plam,~Zwątpieniu
 96  1876  |        miłość, która jest wieczną -~Na matkę wspomnij swą".~8 grudzień
 97  1876  |             oczy paliły.~ ~Patrzała na kwiaty, co jasne z uśmiechem~
 98  1876  |          tonąc w marzeniach,~Oparła na ręku swą głowę~I chmurki
 99  1876  |       wiatrom się skarży:~Że nie ma na świecie nikogo...~I słyszy
100  1876  |               Nad litość nic nie ma na ziemi świętszego,~Więc litość
101  1876  |             ukazać mi życie~I duszę na wieczną tęsknotę skazaną~
102  1876  |              Ty jedna! ach! możesz, na ziemi ty jedna!~Otworzyć
103  1876  |          gwiazd złotych, stęskniona~Na niego podniosła swe oczy.~ ~
104  1876  |       bracią Ablową~Przeżuwać życie na pokory zębie,~Kochać na
105  1876  |             na pokory zębie,~Kochać na rozkaz i wierzyć na słowo,~
106  1876  |          Kochać na rozkaz i wierzyć na słowo,~Paląc na stosie ofiarnym
107  1876  |             wierzyć na słowo,~Paląc na stosie ofiarnym gołębie;~
108  1876  |            nosił fatalnej pieczęci,~Na którą z wstrętem patrzą
109  1876  |           tym, czym jesteś, skazany na piekło!~Tym cię mieć pragnę!
110  1876  |             i nic jej nie zbudzi.~ ~Na zawsze swoje zamknęła powieki,~
111  1876  |   narzeczona~Anioła, co ją poślubił na wieki;~Jakoby w jasny posąg
112  1876  |          widzeń jasnością olśniona,~Na zawsze swoje zamknęła powieki.~ ~
113  1876  |             Ostatni uśmiech wykwit! na jej twarzy,~A obok niego
114  1876  |             Ostatni uśmiech wykwit! na jej twarzy.~ ~Z rozbitej
115  1876  |           boju,~Lecz to, co boskie, na fali błękitu~Wraca panować
116  1876  |            kochała,~Jasny aniele...~Na tę myśl pierś mi zadrżała,~
117  1876  |               Gwiazd bym nie szukał na niebie~Ani miesiąca,~Ale
118  1876  |           miesiąca,~Ale bym patrzał na ciebie,~Boś więcej promieniejąca~
119  1876  |             promieniejąca~Od gwiazd na niebie!~ ~Wzgardziłbym słońca
120  1876  |           kobiecie~Świetnej kariery na świecie~Nie może psuć.~ ~
121  1876  |             psuć.~ ~Aniołków brałem na serio~I z śmieszną donkiszoterią~
122  1876  |           Jak człowiek dobrego tonu~Na wylot znam;~Z serca pożytek
123  1876  |             Jednego serca trzeba mi na ziemi!~Co by przy moim miłością
124  1876  |       Szukając jasnych tchnień.~Ale na próżno uciszyć się lęka~
125  1876  |             latach wielu,~Spotkałem na środku rynku;~W objęcia
126  1876  |                                     Na przedpieklu~ ~Raz mi tak
127  1876  |          dopiekła,~Żem się powiesił na górze;~Ciało zostało na
128  1876  |             na górze;~Ciało zostało na sznurze,~A dusza poszła
129  1876  |           dusza~Stanęła w przepaści na dnie,~Gdy dziki Cerber wypadnie~
130  1876  |        łańcuchy mnie okuł~I zawiódł na odwach prosto,~Gdzie przed
131  1876  |         Spisywać trzeba protokół.~ ~Na sądzie Eak zasiadał,~Przy
132  1876  |       Radamant z Minosem;~Spojrzeli na mnie ukosem,~Żądając, bym
133  1876  |           jako wódz srogi~Rozpuścił na świat swe hordy,~Siałeś
134  1876  |              zdradą? incestem?" -~ ~Na to ja, szlachcic struchlały,~
135  1876  |        bezbożny?!~Żyłem przykładnie na roli,~Czysty przed ludźmi
136  1876  |          tych słowach:~"Idź jeszcze na ziemię, bracie,~Zająć się
137  1876  |         nigdy nadziei,~Walcz śmiało na każdej sesji:~Zdobędziesz
138  1876  |           jest czysta,~Wszakże kraj na tym skorzysta,~Jeśli powiększysz
139  1876  |          przenosi swoje łzy i nędzę~Na rajskich marzeń nieśmiertelną
140  1876  |            błękicie,~Własnego ducha na chwilę użyczą~I mglistym
141  1876  |             swoje roztrwonią istotę~Na ich nadziemską walkę i tęsknotę,~
142  1876  |          pali,~Jako jaskółkom gdzie na modrej fali;~Im w ideału
143  1876  |        każdą ludzką ranę~Przejmując na swe serce skołatane;~Trzeba
144  1876  |             ofiary! Tłum, co patrzy na nie,~Widzi ułudę tylko i
145  1876  |             Zostanie ciemną zagadką na zawsze;~I gdy duch w prochu
146  1876  |           prochu szermierza powali,~Na śmierć zadepcze i uleci
147  1876  |       człowieczej~Chłodna go ziemia na zawsze wyleczy,~Nad grobem
148  1876  |       jednak przecież warto~Chociaż na chwilę dać swą pierś rozdartą~
149  1876  |       chlebem.~Warto chociażby raz, na chwilę jedną,~Położyć palec
150  1876  |         chwilę jedną,~Położyć palec na dusz ludzkich ranie~I w
151 SenGrob|             mi się jeżył przymarzły na głowie,~Na duszę dziwna
152 SenGrob|         jeżył przymarzły na głowie,~Na duszę dziwna przerażeń zmartwiałość~
153 SenGrob|        przeszłość niosłem bezechową~Na barkach swoich - w kraje
154 SenGrob|           duchy~Z rozbitych siedzib na wieki wyparte?~I zatraconych
155 SenGrob|             przyjdzie mnie trwożyć,~Na swoje piersi wskazując rozdarte?~
156 SenGrob|            nawet w próchnie,~Co bym na sercu swoim mógł położyć?~
157 SenGrob|           mi umarłych zorzę,~Co się na ciemnych rozpostarłszy sferach,~
158 SenGrob|           cichymi rozstawione wody,~Na wzgórzach, spiętych dzikiej
159 SenGrob|          ojczystą nasiona.~Dość jej na dzisiaj ojczystego nieba~
160 SenGrob|             łąki, wysmukłe topole~I na rozstajnych drogach wśród
161 SenGrob|            Widzieć cię jeszcze, nim na wieki zasnę,~Ach! dozwoliły
162 SenGrob|             jeszcze padnę wśród was na kolana -~Zanim przekleństwo
163 SenGrob|            Zanim przekleństwo rzucę na wiek długi.~Przez niebo
164 SenGrob|               Tu przed oczami moimi na nowo~Widzę was wszystkich
165 SenGrob|             w odmęty,~I położyła mi na duszy rękę -~Wtedy się chyląc
166 SenGrob|            kładzie twarz swą smutną na mchy rdzawe,~Jeszcze nie
167 SenGrob|           zabić myśl i zamknąć oczy~Na wszelką boleść i wstyd,
168 SenGrob|      patrzałem, cichy syn pastuszy,~Na tę książęcą postać gromowładną -~
169 SenGrob|            Bo odrodzenie światów ma na pieczy~I z woli Bożej zostaje
170 SenGrob|         duchu niezbłagany!"~A on mi na to: "Jam anioł przeznaczeń".~[
171 SenGrob|         odbijają od ziemskiego lądu~Na niemoc ducha i hańbę skazani.~
172 SenGrob|           trwogi,~Słysząc tę skargę na wieczność rzuconą~I o piekielne
173 SenGrob|        gołębie.~Spojrzałem zdziwień na te czyste ptaki,~Białe,
174 SenGrob|          Jak róż girlanda spadły mi na głowę...~Skądże, myślałem,
175 SenGrob|       zawiniły te latawce białe,~Że na tym smutnym znalazły się
176 SenGrob|             Skąd nie ma wyjścia już na wieki całe?~Ach! nie na
177 SenGrob|             na wieki całe?~Ach! nie na takim spoczywać noclegu~
178 SenGrob|       skrzydła jaśniejsze od śniegu~Na ostrzach łzami wzrosłych
179 SenGrob|       czarnych strumieni~Gorycz, co na śmierć upaja - i w szale~
180 SenGrob|            obłąkane,~I siadły dumać na nadbrzeżnej skale.~Stamtąd
181 SenGrob|           łomów~Piąłem się zwieszon na przepaści krańce,~Jak atom
182 SenGrob|        oczach, w błyskawic koronie,~Na piedestale, z złotą harfą
183 SenGrob|             ręku,~Siedział lutnista na obłocznym tronie.~Nogę swą
184 SenGrob|    obłocznym tronie.~Nogę swą oparł na liktorskim pęku~I drżącą
185 SenGrob|            pęku~I drżącą rękę kładł na złote struny,~A harfa jego -
186 SenGrob|          obleczony szatą purpurową,~Na krwawe strugi spogląda,
187 SenGrob|      Polelum, pod jutrznią tęczową,~Na piersiach brata umarłego
188 SenGrob|        żebrze piorunów oczyma.~Obok na stosie strzaskanych oręży~
189 SenGrob|         kwiecisty.~Wpatrzony stałem na krawędzi głazu,~Nie śmiejąc
190 SenGrob|             i piekieł potęgi~I stać na szczycie bólu przed zhańbioną;~
191 SenGrob|      szczycie bólu przed zhańbioną;~Na zatracone patrząc widnokręgi,~
192 SenGrob|             wyrzec narzuconej roli,~Na wszystkie ciosy mieć znów
193 SenGrob|    olbrzymią skałą,~Rozbijające się na pasie ciemnym~Morze odmęty
194 SenGrob|     płomienie żrące,~By nie uciekły na dno swego piekła.~Tylko
195 SenGrob|            tonu.~Z trwogą patrzałem na taniec posępny,~Na te szkielety,
196 SenGrob|        patrzałem na taniec posępny,~Na te szkielety, wsłuchane
197 SenGrob|        pourywane chaotyczne spadki,~Na ziemię padła czereda pokutna~
198 SenGrob|          dreszcz przejmował patrzeć na te wstrętne~Spróchniałych
199 SenGrob|        natchnienia go wiodły,~Iść - na wiekowej oprzeć się mogile;~
200 SenGrob|           grobową ciszą uświęconem,~Na okrwawiony szaniec uroczyska~
201 SenGrob|          wzlatujących tchnieniem;~A na niej blade zakwitły postacie,~
202 SenGrob|            ze swoich łańcuchów~I tu na świadka stanął świat umarły -~
203 SenGrob|        zatracenia~Z pogardą patrzeć na bezgłowe karły.~Wszystkich
204 SenGrob|     przeszłości ze wzgardą wywleką,~Na łup zgłodniałe spraszając
205 SenGrob|    zwycięzcy strzemię~Całują zgięte na kolanach męże,~I gdzie umarłych
206 SenGrob|          Chciały powstrzymać słońce na zachodzie,~By przyszłość
207 SenGrob|         jaką nową marę~I nowe tęcze na niebie rozpinać,~Wątpić
208 SenGrob|          wygnańcy, ojczyzny wołali,~Na pełne morze odbijając łodzie -~
209 SenGrob|         Rzuć ostatnie promienie~Nam na drogę podziemną;~Może za
210 SenGrob|        kochałem... dziś lubię~Życie na żarty.~ ~Com kochał?...
211 SenGrob|          ukarać niewierną,~Usiadłem na łonie Fryny,~Pijąc Falerno.~ ~ ~* * *~
212 SenGrob|          Falerno.~ ~ ~* * *~Winnice na grobach rosną,~A zatem z
213 SenGrob|                                     Na Nowy Rok~ ~Słyszycie! Północ
214 SenGrob|            smutkiem! Życzeń tysiące~Na Nowy Rok!~ ~Spod gruzów
215 SenGrob|      złudzeń~Wynieśmy arkę rodzinną~Na stały ląd!~Duchowych żądni
216 SenGrob|             ci, co żadnej spuścizny~Na grobie matki nie wzięli~
217 SenGrob|      ojczyzny~Jako synowie pojęli~I na wyłomie stanęli,~Gdzie gromy
218 SenGrob|             strojąc w lauru wieńce,~Na zasiew światu rzuca ich
219 SenGrob|       złączeni uścisku,~Spoczęliśmy na sercach wielkopolskiej braci;~
220 SenGrob|            pokolenia.~ ~Zdawało się na chwilę, że to cud prawdziwy!~
221 SenGrob|                    Piosnka pijaka~ ~Na trzeźwo nie mogę żyć!~Więc
222 SenGrob|            dzban,~Piosenkę znajduję na dnie,~A ona dźwięczy tak
223 SenGrob|        dzban mój w objęcia,~Padając na flaszek stos -~Zdjętemu
224 SenGrob|            orszaku -~Ochoczo biegnę na szturm~I słyszę w odgłosie
225 SenGrob|            Każda odnawia się rana -~Na trzeźwo nie mogę żyć...~
226 SenGrob|            w proch twe czoło dumne,~Na synów twoich dziwna zeszła
227 SenGrob|       bezmyślny widzi tylko trumnę,~Na której wsparła się zwycięzcy
228 SenGrob|            matek,~Żeś porzuciła ich na pastwę wroga!~ ~Lecz ty
229 SenGrob|             i cierpieć dłużej...~To na wygnaniu giniemy samotnie.~
230 SenGrob|            swoje rany,~Aby zarabiać na chleb krwią i łzami.~ ~Własną
231 SenGrob|   Bezimiennemu~ ~Gdy jeszcze gościł na ziemi~Złe mu w gościnie
232 SenGrob|            każdym powiewem,~Miotany na wszystkie strony~Miłością,
233 SenGrob|            A twarda ziemia wygnania~Na sercu cięży jak ołów.~28
234 SenGrob|       wieńczą -~Zapracowałeś ciężko na gniew bezrozumny~Niewygasłą
235 SenGrob|         myśli pracowniku!~ ~Dość ci na teraz hołdu, który niewidomie~
236 SenGrob|         tobie towarzyszy wśród walk na wyłomie~Prawdy, dobra i
237 SenGrob|            tę tchnącą szałem,~Która na oślep leci bez oręża,~Lecz
238 SenGrob|             Faun płochy ani Driada,~Na skrzyżowaniu ciemnych dróg~
239 SenGrob|           się czepia zwiędłych róż,~Na próżno w łzach się uśmiecha.~ ~
240 SenGrob|        łzach się uśmiecha.~ ~Próżno na grobach w cichą noc~Skarży
241 SenGrob|         dzień,~W którym duch ludzki na nowo~Ożywi zeschły życia
242 SenGrob|       prochu, w który dziś się wpił~Na dawnych marzeń ruinie,~Zaczerpnie
243 SenGrob|             labiryntu ciemnych snów~Na światło dzienne wybieży.~ ~
244 SenGrob|            ludzkich natchnień skarb~Na śpiewnej unosząc fali;~ ~
245 SenGrob|        duszę umieścił w swym wzroku~Na pierwsze, długie, łzawe
246 SenGrob|         przez lasek brzozowy~Zbiegł na dół ścieżką i zniknął w
247 SenGrob|         olszynie,~Aż stanął wkrótce na mostku przy młynie,~Słuchając
248 SenGrob|      zarazem,~Zwrócił się spiesznie na drogi zakręcie,~A twarz
249 SenGrob|             młynem stała Boża męka,~Na skrzyżowaniu drożyn pochylona,~
250 SenGrob|            pole,~Patrząc z miłością na ludzką niedolę.~Minął ją
251 SenGrob|             głowy,~I poszedł prosto na cmentarz wioskowy.~ ~Topole,
252 SenGrob|             ciszy -~Nadstawiał ucha na każdy szmer próżny,~Jakby
253 SenGrob|             siebie spoglądał,~Jakby na jasnym księżyca promieniu~
254 SenGrob|            przelotnych cieni,~Która na fali powietrza ruchomej~
255 SenGrob|             Spojrzawszy - przykląkł na ziemię wędrowiec~I złożył
256 SenGrob|            wędrowiec~I złożył głowę na wilgotnym piasku,~I przytulony
257 AlbumP |             Pozostały za mną w tyle~Na rozdrożach - lub mogile.~ ~
258 AlbumP |         Więc znów oczy mam zwrócone~Na jaśniejszą życia stronę,~
259 AlbumP |          mary blade~Znów z miłością na pierś kładę;~A gdy serce
260 AlbumP |        boleśniej,~To przerabiam łzy na pieśni.~17 listopad 1879~
261 AlbumP |             ręce...~Jak spała cicho na kwiatach~Po życia skończonej
262 AlbumP |          Uniosła w ciemność grobową~Na zawsze.~ ~Jak obcy przyszedł
263 AlbumP |        Wieczyste ciężkie rozstanie.~Na zawsze pomiędzy nami~Ciemna
264 AlbumP |              że duch odzyska~Miłość na ziemi straconą;~Dla innych
265 AlbumP |         będziesz w błękicie,~Jak tu na zmarłych pościeli.~Przedział
266 AlbumP |       przybliża...~Bo nas rozdziela na wieki~Znak krzyża!"~17 listopad
267 AlbumP |          lutnia śpiewna~Zsunęła się na ziemię.~ ~Niedokończona
268 AlbumP |           piosneczka~Uśmiechem lśni na twarzy;~Drżą jeszcze jej
269 AlbumP |              Dziś blaski te i wonie~Na próżno sercem gonię...~Czarny
270 AlbumP |                                     Na początku~ ~Na początku nic
271 AlbumP |                       Na początku~ ~Na początku nic nie było...~
272 AlbumP |           głazów łona~Coraz to nowe na przyszłość nasiona.~ ~Miłość
273 AlbumP |      spowity,~I tęczę pieśni wiesza na łez chmurze,~Gdy rozpłakana
274 AlbumP |           By wyprosić światła nieco~Na jutrzejszą świtań chwilę.~ ~
275 AlbumP |         jutrzejszą świtań chwilę.~ ~Na świeczniku z trupich kości,~
276 AlbumP |             słoneczną patrzą stronę~Na różowy wschód.~ ~Oczekują
277 AlbumP |  promiennych zórz.~ ~I daremnie noc na straży~Swych udziela rad -~
278 AlbumP |        miłością kobiety,~Jako tęcza na marzeń obłoku;~Śpiewnych
279 AlbumP |          dobyta z nicości,~Przyszła na świat naiwną piosenką~Miłości.~ ~
280 AlbumP |              Nie słuchają już nimfy na łące~I nie wtórzą piosnkom
281 AlbumP |         złudzenia,~A minął strumień na zielonej łące.~ ~Nie mów,
282 AlbumP |           Że nie ma czystej miłości na ziemi! -~Tyś pewnie w drodze
283 Tatrach|       Mieczysławowstwu Pawlikowskim na pamiątkę~chwil wspólnie
284 Tatrach|       słonecznej,~Które przerabiasz na chleb, co się mnoży~Codziennym
285 Tatrach|              Zbudzoną duszę karmisz na swym łonie -~Dajesz jej
286 Tatrach|          skarby zgromadzone~Rzucasz na pastwę z rozrzutnością matki,~
287 Tatrach|              trzymasz nas tak mocno~Na swojej piersi, co się ciągle
288 Tatrach|           pod nogą swoją~Ten grunt, na którym kształty nasze stoją.~ ~
289 Tatrach|            wszyscy dziećmi twemi.~ ~Na twoich błoniach wschodzimy
290 Tatrach|             pamiątki,~I każdy tylko na swej własnej niwie~Może
291 Tatrach|           barwę właściwą przybiera,~Na czas dojrzewa - i na czas
292 Tatrach|     przybiera,~Na czas dojrzewa - i na czas zamiera.~ ~Zna się
293 Tatrach|            początku idzie uzbrojony~Na rozkosz życia i jego boleści.~
294 Tatrach|             pajęcza, wiotka przędza~Na krawędziach skał osiada.~ ~
295 Tatrach|        rumowisko swoje rozpostarły;~Na nim pogięte, krzywe kosodrzewu
296 Tatrach|           potęgi i siły,~Co gromami na skałach rozdartych wyryta,~
297 Tatrach|          epopeją!~ ~III~Słońce, gdy na zachodzie złotą tarczę skłoni,~
298 Tatrach|             zmicrzchnie;~ ~A w dole na jeziora zamąconej toni~Odbity
299 Tatrach|          żali...~ ~IV~Noc króluje - na głowę kładzie gwiazd diadem;~
300 Tatrach|             zorzę~I zapali rumieńce na niebie gwiaździstem?~ ~Kto
301 Tatrach|            źródłem łez obfitem,~Gdy na skrzydłach tęsknoty dusza
302 Tatrach|          potok wstrzyma ją w biegu,~Na góry łączką się wspina~I
303 Tatrach|          szmaragd~Mchów rozesłanych na skałach~I drobnolistnych
304 Tatrach|     strącone z wierzchołków,~Rdzawe na głazach porosty,~Co woń
305 Tatrach|            wciąż się zdawał oddalać na nowo~Wierzchołek w słońca
306 Tatrach|          zdradne ciemności zaskoczą~Na skał urwanych przepaścistym
307 Tatrach|            toń jeziorka sina~I mchu na głazach zielony aksamit...~
308 Tatrach|            i mchy w rozpadlinie.~Tu na jeziora zeszliśmy wybrzeże,~
309 Tatrach|     granitowe,~By obrać sobie ciche na noc leże~I mech jedwabny
310 Tatrach|      nocnych wichrów dawały osłonę.~Na niebie jeszcze dzień panował
311 Tatrach|            odpływa;~Patrzałem: jako na posępnej toni~Kra oderwana
312 Tatrach|         jedna drugą potrąca i goni,~Na trud próżnego skazana obiegu...~
313 Tatrach|      nieznaną mocą,~Przed rozesłaną na przepaściach nocą,~Przed
314 Tatrach|      towarzysze legli już strudzeni~Na mchu, pod dachem gościnnych
315 Tatrach|       kamieni;~I sam złożyłem głowę na posłaniu,~W półsennym teraz
316 Tatrach|           słyszy,~Szmer nieustanny, na który się składa~Wszystko,
317 Tatrach|          głuchy,~I wszystkie świata na wpółsenne ruchy.~Czasami
318 Tatrach|          szczytu wisząca~Stoczy się na dół i z przeciągłym grzmotem~
319 Tatrach|          potem...~Aż rozsypany głaz na drobne części~W wąwozie
320 Tatrach|        podległy,~Duch mój wstępował na gwiaździste wozy~I tracił
321 Tatrach|             chwile~I wydeptany ślad na ziemskiej bryle,~I zapominał
322 Tatrach|      płomienia:~Więc w rozpostartej na przepaściach nocy~Już opuszczenia
323 Tatrach|            błękity.~ ~Ach! tak samo na drogach żywota:~Nieraz burza
324 Tatrach|                      Limba~ ~Wysoko na skały zrębie~Limba iglastą
325 Tatrach|         spienione.~ ~Samotna rośnie na skale,~Prawie ostatnia już
326 Tatrach|             przybysze~Pełzają dalej na nowo!~Ona się w chmurach
327 Tatrach|        Wciąż tylko wznosi się wyżej~Na skał spadziste krawędzie.~ ~
328 Tatrach|            pogardą patrzy u szczytu~Na tryumf rzeszy poziomej...~
329 Tatrach|           wkoło śnieżne ścieki gór,~Na nić swą czarne nawiązuje
330 Tatrach|      wdzięcznym rzutem~Zamyka wąwóz na błękitów tle,~Tak pięknie
331 Tatrach|             w ukrytej czeluści,~Gdy na wiatr wstęgi srebrzyste
332 Tatrach|                             Ulewa~ ~Na szczytach Tatr, na szczytach
333 Tatrach|          Ulewa~ ~Na szczytach Tatr, na szczytach Tatr,~Na sinej
334 Tatrach|            Tatr, na szczytach Tatr,~Na sinej ich krawędzi,~Króluje
335 Tatrach|          wilgotnych paszcz~Spływają na urwiska.~ ~Na piętra gór,
336 Tatrach|       paszcz~Spływają na urwiska.~ ~Na piętra gór, na ciemny bór~
337 Tatrach|           urwiska.~ ~Na piętra gór, na ciemny bór~Zasłony spadły
338 Tatrach|          Głośniej się potok gniewa,~Na szczytach Tatr, w dolinach
339 Tatrach|           odzieżą,~Nie rozdrobnioną na powszednie rysy,~Zdawkowe
340 Tatrach|           niemieckiej ballady,~Lecz na nią okiem spoglądać górala,~
341 Tatrach|           mnie nauczył, drapiąc się na turnie,~Nie brać przyborów
342 Tatrach|       przyborów romantycznej muzy~I na klasycznym nie stąpać koturnie~
343 Tatrach|            Pamiętam, nieraz siedząc na upłazku,~Rzeźbiłeś słowem
344 Tatrach|             każdej strony postać,~I na swych palcach przedstawiałeś
345 Tatrach|           Życie w szałasach i życie na hali,~Dolę-niedolę pasterskich
346 Tatrach|              Gdzie tylko jeden duch na straży stoi,~Bez kształtów,
347 Tatrach|             i różu,~Że miło patrzeć na schodzące trzody,~Gdy z
348 Tatrach|         szpeci~Wkoło szałasu chwast na stosach śmieci.~ ~Tyś czuł,
349 Tatrach|             Co mierzy swoje uczucia na wiersze,~Choć nie goniłeś
350 Tatrach|   Przeskakującym granitowe płyty,~I na najwyższym ostrej turni
351 Tatrach|           zmoczonym do nitki~Umykać na dół z skalistego żebra,~
352 Tatrach|      słuchali, co szumiały bory,~Co na kamieniach szemrał potok
353 Tatrach|           Które, jakkolwiek spełzły na papierze,~Jednak gór tchnienie
354 Tatrach|             Giewont~ ~Stary Giewont na Tatr przedniej straży~Głową
355 Tatrach|         prostopadłą,~Patrząc z góry na wieśniacze sioło,~Co pokornie
356 Tatrach|            spory gorące~O kęs ziemi na polach lub łące.~ ~On się
357 Tatrach|      biednego człowieka,~Który idąc na oślep zabłądzi~I o głodzie
358 Tatrach|         głodzie wzrok obraca chciwy~Na żyźniejsze swych sąsiadów
359 Tatrach|         dobiera kluczy,~By otworzyć na wpół dzikie serce;~Tak jak
360 Tatrach|                                     Na zgon poezji~ ~Nie! nie umarła,
361 Tatrach|             nową jutrznią zabłyśnie na niebie.~ ~Ci, którzy mówią
362 Tatrach|    wezbranym prądem życia płynie?~ ~Na cóż więc trwoga o jej przyszłe
363 Tatrach|             niebios za wezgłowie,~A na usługi sfer harmonię śpiewną,~
364 Tatrach|            przeżyty,~Uwiędłe kwiaty na jej ślubnej szacie,~Woń
365 Tatrach|              że ona~Dla serca ludzi na zawsze stracona.~ ~Wy się
366 Tatrach|    potargane nici~Przerabia w ciszy na strój inny, świeży,~W którym
367 Tatrach|           nad nią - bo ona w obłoku~Na chwilę tylko uszła ludzi
368 Tatrach|     żyjących zgiełkiem,~Jak gwiazda na tle błękitu,~Niebiańskim
369 Tatrach|         duchów wiedzie skrzydlaty~I na kształt świetlanej fali~
370 Tatrach|    szczeblach stopniowych przemian,~Na idealnej podnosząc się zorzy,~
371 Tatrach|       Nieście więc wiedzy pochodnię na czele~I nowy udział bierzcie
372 Tatrach|           sami doskonalsze wznieść;~Na nich się jeszcze święty
373 Tatrach|            I miłość ludzka stoi tam na straży,~I wy winniście im
374 Tatrach|                             Kantata na jubileusz J. I. Kraszewskiego~ ~
375 Tatrach|           takie dzieci.~ ~Żyje, gdy na świat z jego łona~Wychodzą
376 Tatrach|        zbiera świeżych kłosów żniwo~Na drogach swego odrodzenia.~ ~
377 Tatrach|      nieprzespany łagodnie kołysze,~Na grozę śmierci oczy ci zasłania~
378 Tatrach|        dziedzictwo gotowi -~Lecz on na zawsze nie będzie trwał,~
379 Tatrach|         Potrzeba walczyć o życie!~ ~Na próżno chcecie wykluczyć
380 Tatrach|                                     Na grobie Wincentego Pola~ ~
381 Tatrach|            ciało rozsypane kości.~ ~Na znak twój - przeszłość uśmiechnięta
382 Tatrach|             proporce rozwiała,~Znów na orężne gotując się czyny.~ ~
383 Tatrach|            z błękitu~Zniknione mary na świat przywołały -~A więc
384 Tatrach|        Sądząc, że lekiem najlepszym na rany~Jest gwałt polskiemu
385 Tatrach|            rozrzucały gromy,~I biła na nią krwawych świateł fala~
386 Tatrach|             śnieżna, mroźna otchłań na Sybirze...~ ~Więc silniej
387 Tatrach|           tętno,~I klątwa wieszczów na grunt padła żyzny,~Budząc
388 Tatrach|           wyparli się Polski,~Dawać na kredyt mandat apostolski.~ ~
389 Tatrach|         nowej szczęścia ery,~Widząc na piersiach błyszczące ordery.~ ~
390 Tatrach|         Niżby się miano wyprzeć jej na zawsze.~ ~O! wtedy jeszcze
391 Tatrach|        nurtem tajnych koryt~Płynęły na świat idealne mary~I nadawały
392 Tatrach|             przędzy życia szarej,~A na niebiosach jaśniał blask
393 Tatrach| nieśmiertelnej, co w grobowcu czeka~Na odwalenie kamiennego wieka...~ ~
394 Tatrach|    bezbrzeżna, wyłączna, jedyna,~Co na swych skrzydłach duszę w
395 Tatrach|              Krzywdy nędzarzów zważ na prawa szali~I sprawiedliwość
396 Tatrach|           sprawiedliwość wymierz im na nowo,~Zawieś miecz pomsty
397 Tatrach|          swe uścielem,~Abyś stanęła na nich jak na tronie~I praw
398 Tatrach|            Abyś stanęła na nich jak na tronie~I praw zgwałconych
399 Tatrach|          gdy z jutrznią zabłyśniesz na niebie.~Chcemy na zawsze
400 Tatrach|       zabłyśniesz na niebie.~Chcemy na zawsze w prochu się położyć~
401 Tatrach|              lampa cudowna zagasła,~Na ziemię runął ideał rozbity...~
402 Tatrach|           zdążając zdobyczą.~ ~Choć na chorągwi kładzie prawdy
403 Tatrach|             rozwagą,~Pragnące teraz na dziejowej scenie~Odgrzebać
404 Tatrach|        mniej od dawnej chwiejną,~By na niej znowu budować kolejno.~ ~
405 Tatrach|      nieoględną~Depcze wawrzyny, co na grobach więdną.~ ~To pokolenie,
406 Tatrach|          chłód wasz lodem spada nam na serce -~My błogosławim wam,
407 Tatrach|    Narodowego długu spadkobiercę,~I na trud przyszłych, mozolnych
408 NadGleb|          pytamy - milczycie,~Głuche na nasze skargi i wołanie.~ ~
409 NadGleb|              Lecz niech kto światło na drodze roznieci -~To, choć
410 NadGleb|                                VI~ ~Na falach swoich toczy słońc
411 NadGleb|            świeży,~Ani błysk myśli, na zwiady rzucony,~Do krańców
412 NadGleb|      podobny wirującej bańce,~Która na fali tęczuje i pryska.~ ~
413 NadGleb|            kierująca władza,~Co byt na głębiach nicestwa osadza.~
414 NadGleb|           się w głowie lęgną,~Pójdą na pastwę bladej przemian druhnie,~
415 NadGleb|      skorupą w prochy się rozłamie,~Na dno przepaści opadając ciche.~
416 NadGleb|             samowiedza,~Co z gwiazd na gwiazdy wzlatuje skrzydlata~ ~
417 NadGleb|        zgłuszy w dziennym gwarze.~ ~Na próżno serce chce zatrzymać
418 NadGleb|      nawzajem zależą,~Odpowiadając, na wypadków fali,~Każdy za
419 NadGleb|                                XV~ ~Na dzieci spada win ojcowskich
420 NadGleb|          lot obiega ziemię...~A czy na sobie łachman ma nędzarza,~
421 NadGleb|           każdy nosi w duszy swojej na dnie~Odpowiedzialność wspólną
422 NadGleb|         pochodnię,~Widziadło mordów na ziemię przywoła~ ~I zaćmi
423 NadGleb|          zburzy,~To miłość z gruzów na powrót postawi.~Upadłą ludzkość
424 NadGleb|        granice istnienia rozszerza;~Na mocy swego z naturą przymierza~
425 NadGleb|             niewstrzymanym pędzie~I na tle czasu wijącej się wstęgi~
426 NadGleb|     ciągłego postępu chorąży!~Który na nowe świat prowadzi tory,~
427 NadGleb|         blaski,~I coraz dalej mknąc na fali chyżej,~Po stopniach
428 NadGleb|             zbroję,~Czekają tęsknie na zbudzenie swoje,~Gdy je
429 NadGleb|          dążności narzucamy znamię,~Na ludzki język tłumacząc jej
430 NadGleb|       widnokrąg rozszczepia i łamie~Na chmurach, w tęczy różnobarwnej
431 NadGleb|             szereg błędów i pomyłek~Na dni ostatnie rzuca cień
432 NadGleb|             jednym tylko lekarstwem na męki~Jest dobrowolne samobójstwo
433 NadGleb|     wstaniesz z mogiły!~Nie wrócisz na świat w dawnej swojej krasie;~
434 NadGleb|         kształt przeszłości zgniły,~Na którym teraz robactwo się
435 NadGleb|                                     Na obchód Słowackiego~ ~Poeto!
436 NadGleb|       Prowadziłeś bezbronne zastępy na wyłom,~Gdzie bez nadziei
437 NadGleb|  wstrząsnęła śpiącą grobów ziemię~I na chwilę zwiększyła naszych
438 NadGleb|         smutni?~Gromadą niewolników na publicznym targu,~Narodem
439 NadGleb|            plon nasz by nie poszedł na pastwę płomieni,~Wprawdzie
440 NadGleb|          złożenia zwłok Mickiewicza na Wawelu~ ~Gdy na ziemię padł
441 NadGleb|         Mickiewicza na Wawelu~ ~Gdy na ziemię padł sztandar zdeptany,~
442 NadGleb|            I płynie z potoku pianą,~Na nim sieć osnuł pajączek,~
443 NadGleb|          sieć osnuł pajączek,~Czyha na muszkę schwytaną.~ ~Próżno
444 NadGleb|         despotyzm~I wychodzi czysto na wierzch~Targowicy patryjotyzm...~
445 NadGleb|         gdyż je sztucznie~Wyrabiają na warsztatach~Wyzwolonych
446 NadGleb|        smaku i świeżości,~Zasłużyły na uznanie~Eleganckiej publiczności.~ ~
447 Kwiaty |           łzawy kwiatek ten,~Pomnij na me oczy.~ ~Kiedy smutek
448 Kwiaty |             Ja jak teraz moje skroń~Na twych piersiach złożę,~Mej
449 Kwiaty |           grobie już -~Idź, o luby, na mój grób~W noc miesięczną
450 Kwiaty |           Mamże żyć?...~Pójdę tylko na jej grób~W noc miesięczną
451 Kwiaty |            Do kościoła... Ha!~Tylko na pamięci znak,~W noc miesięczną
452 Kwiaty |             noc miesięczną w lecie,~Na weselu wpiąłem w frak~Niezabudki
453 Kwiaty |     niegrzecznie,~Muszę się gniewać na niego,~Gniewać koniecznie.~ ~
454 Kwiaty |            ze mnie,~Gdym się żaliła na psotę,~Bo mówił, że ma coś
455 Kwiaty |           go muszę ukarać,~Podstępu na to użyję:~Będę umyślnie
456 Kwiaty |           się w twoje okno wdziera,~Na pokusy mnie wystawia,~Sen
457 Kwiaty |                ale zawsze~Stoi róża na przeszkodzie!~ ~Ona winna!
458 Kwiaty |    wstrzymać trudno.~ ~Widzę ciebie na wpół senną,~Snem rozkoszy
459 Kwiaty |             powoju kwiaty upiętą.~ ~Na próżno wesoła figlarka~Rzucała
460 Kwiaty |             motyl patrzy mi w oczy,~Na kwiatach siedzi - i słucha -~ ~
461 Kwiaty |            takie czyste i pogodne -~Na jeziora przejrzystym lazurze~
462 Kwiaty |          płynie po fali milczącej -~Na niej chłopiec patrzy w twarz
463 Kwiaty |             lilią białą,~Pełną woni na jeziora brzegu;~I nie ponieść
464 Kwiaty |             twą miłość wziąć z sobą na własność,~I być pewną, że
465 Kwiaty |            uwieczni.~ ~Los nas może na zawsze rozłączyć,~Wyszukiwać
466 Kwiaty |       długiej, ciemnej rzęsy~Patrzą na mnie tak ciekawie.~ ~Spod
467 Kwiaty | niebieskiego mgle spojrzenia~Patrzy na mnie nieskończoność.~ ~Niezmierzona,
468 Kwiaty | Czarodziejskich raj powieści.~ ~Ale na tych skarbach wróżka~Położyła
469 Kwiaty |           pieszczoty! -~Wędrowałbym na kraj świata,~Byle znaleźć
470 Kwiaty |             i kwiecie~I tak króluje na świecie.~Śpiewała o tej
471 Kwiaty |             po błoniu,~Przelatującą na koniu.~Za co się bije, to
472 Kwiaty |      Odpowie dziewczyna w żalu -~Że na krew ludzką tak chciwy~Krwią
473 Kwiaty |           kładziesz pokosy~Zabitych na leśne wrzosy...~Ja nie wiem,
474 Kwiaty |             się pierwiosnki oblały,~Na ustach piosnki skonały.~
475 Kwiaty |        nadziei.~Pożegnanie ostatnie na wieki...~To trwa długo...
476 Kwiaty |             słoneczną krainę,~Lecąc na śmierć, gdzie rozpacz go
477 Kwiaty |           rzucić!~ ~Cóż mieć możesz na ziemi droższego~Nad mą miłość?...
478 Kwiaty |          kwiat jaśminu,~Ja go odtąd na mym sercu noszę..."~I odpięła
479 Kwiaty |         gałązkę, proszę,~A ta druga na sercu zostanie;~Mówić będzie
480 Kwiaty |         jedyny!~Gdy nie przyjdziesz na moje wołanie -~Łzą się zroszą
481 Kwiaty |       zroszą jaśminy..."~ ~I oparta na jego ramieniu,~Wpółzemdlona,
482 Kwiaty |            w płomieniu,~I ust dwoje na kwiatach zawiśnie -~Aż nareszcie
483 Kwiaty |             tobie,~Choć twój jestem na wieki, dziewczyno!~Bo mnie