Part

  1  1876  |             słów pieszczonych szmeru,~Co płyną jako śpiewne wodospady,~
  2  1876  |               pośmiertnej biesiady...~Co wszystko snuje się z jednego
  3  1876  |      podobnych rymowych szarlataństw!~Co nam do tego, że wam bohaterki~
  4  1876  |      wulkaniczne puszczać fajerwerki,~Co się nikomu na nic nie przydadzą?~
  5  1876  |            wyjdzie wybladła i krwawa.~Co by ach! na to Afrodytę rzekła,~
  6  1876  |  Sentymcntalność górą dziś niemiecka,~Co się w mgłach kąpie i we
  7  1876  |             locie -~A biednym ciałem, co się tarza w błocie.~ ~Chcemy
  8  1876  |           wrzasku szalonych derwiszy,~Co upojeni narkotycznym trunkiem,~
  9  1876  |                Chcemy tych natchnień, co by w życia zdroju~Ukazywały
 10  1876  |             serca słabe lub zmęczone,~Co by rzeźbiły w klasycznym
 11  1876  |              kłótni,~Nucąc o widmach, co mu się przyśniły,~A że ma
 12  1876  |            wasza będzie dobrym winem,~Co by nas mogło zagrzewać w
 13  1876  |            tych dotykać natchnionych,~Co się prężyły jako serca żywe,~
 14  1876  |              prężyły jako serca żywe,~Co miały siłę rozbudzać uśpionych~
 15  1876  |               Znamy swą niemoc, węża, co nas dławi~I opasuje w swe
 16  1876  |            potworne;~Znamy ten obłęd, co nas z wolna trawi~I z piersi
 17  1876  |               nudy i przesytu,~Wieku, co wczesnej doczekał starości,~
 18  1876  |              prawa swego bytu,~Wieku, co siły strwonił i nadużył,~
 19  1876  |          także wśród dziwnego świata,~Co się zapału i uniesień wstydzi,~
 20  1876  |            zapału i uniesień wstydzi,~Co każdym wzniosłym uczuciem
 21  1876  |              mierność.~ ~Każda epoka, co ze swego łona~Wydała pieśni
 22  1876  |          wszystko tam ubrane w ciało,~Co w jego piersi niewyraźne
 23  1876  |             siła nadziemskiej istoty,~Co dumnym czynem w niebiosa
 24  1876  |   społeczeństw szli śpiewacy w parze;~Co zakwitało w ludzkości ogrodzie,~
 25  1876  |            zwraca do tej karmicielki,~Co sercom ludzkim wieczną młodość
 26  1876  |          ponury;~Lecz nad tym jękiem, co bez echa ginie,~Nie ulatuje
 27  1876  |             cudów, zbrakło pokolenia,~Co cud mieściło w piersiach
 28  1876  |             Ta dziś pustym dźwiękiem,~Co nie brzmi wcale albo brzmi
 29  1876  |            nim klęczy postać jezuity,~Co umarłego gorszy się kacerstwcm~
 30  1876  |           stroimy w kawałek łachmanu,~Co się nazywa dziś rozumem
 31  1876  |            epopeję narodową stworzyć,~Co pozostanie Iliadą śmieszności;~
 32  1876  |           potrzebuje pomocy doktorów,~Co podtrzymują jej zbyt wątłe
 33  1876  |                nie wzniecą tej walki,~Co się toczyła koło murów Troi;~
 34  1876  |              główką -~Czeka na kupca, co płaci gotówką.~ ~A Romeowie
 35  1876  |             egzaltacji kwiatem;~A to, co wschodzi, jest tak zwiędłem,
 36  1876  |            służyć na pastwę dewotkom,~Co się pobożnym poświęcają
 37  1876  |             oparcia:~Tyle tam ziarna, co w pustym orzechu.~Te straszne
 38  1876  |         miłość śpiewać wśród swawoli,~Co budzi tylko wzgardę albo
 39  1876  |             się natrząsać,~Karmić się co dzień skandalem, plotkami,~
 40  1876  |       Skreśliłem kilka słów.~ ~Słowa, co w piersiach drżały~Nie wymówione
 41  1876  |             którąm pieścił,~I smutek, co mnie truł,~I wszystkom to
 42  1876  |            usta nie mówią stęsknione!~Co w serca mego zostanie skrytości~
 43  1876  |               nowa?~I zbudzić kwiaty, co w nim śpią?~ ~Miałbym w
 44  1876  |       grobowego wziąć pozór kamienia,~Co pogrzebaną pokrywa nadzieję.~ ~
 45  1876  |       nadzieję.~ ~Na taką przyszłość, co mgłę ołowianą~Rozpostrzeć
 46  1876  |     przyszłość, ciemną i stroskaną,~ ~Co ból i miłość zarówno pogrzebie...~
 47  1876  |               mogą.~ ~Nie ma boleści, co by mnie trwożyła,~Bo dzisiaj
 48  1876  |             tylko duch mi towarzyszy,~Co rezygnacji nosi ziemskie
 49  1876  |              kończy owa sztuka ładna,~Co się zwie życiem, w cieniu
 50  1876  |               Ale słyszę ton i słowo,~Co mi dźwięczy tak ładnie.~ ~
 51  1876  |            Własnym cieniem człowieka,~Co tak duży ranną chwilką,~
 52  1876  |                    Tęsknota~ ~Obłoki, co z ziemi wstają~I płyną w
 53  1876  |            tęczą zabłysną.~ ~Gwiazdy, co krążą w przestrzeniach~Po
 54  1876  |           Śpiewają tej biednej ziemi,~Co wiecznie w świeżej żałobie~
 55  1876  |            swemi.~ ~Śpiewają ludziom, co dyszą~W codziennym a krwawym
 56  1876  |             Dla swojej fali -~I góry, co toną w niebie,~Mają kres
 57  1876  |             mnie doszedł z ciemności,~Co wołał: "Idź dalej, idź dalej!"~[
 58  1876  |          niebiańskiej kochanki~Widmo, co serce jak lutnię rozdźwięczy,~
 59  1876  |          pierwsze rozkoszne zjawisko,~Co się do piersi mej tuliło
 60  1876  |           wolna od wierzby płaczącej,~Co ocieniała rozmarzone głowy,~
 61  1876  |              wzrokiem;~U tego źródła, co tak żywo bije,~Jak gołąb
 62  1876  |             Lecz już za późno! Duszy, co się wzbija,~Motyle skrzydła
 63  1876  |          listy twych bratnich planet, co bez końca~Kręcić się będą
 64  1876  |              ciągłą gonitwą,~W której co chwila duch mój łamał skrzydła,~
 65  1876  |         zostawi dla was nic po sobie,~Co byście mogli lżyć litością
 66  1876  |           gniew,~Nuciła tęskny śpiew,~Co falą słodkich brzmień~Dobywał
 67  1876  |              wspomnij swą,~Na miłość, co bez plam,~Zwątpieniu zadaj
 68  1876  |             wonie, te fale~Powietrza, co pierś jej wznosiły,~I mocniej
 69  1876  |         paliły.~ ~Patrzała na kwiaty, co jasne z uśmiechem~Skłaniały
 70  1876  |            przez sen wyrazy namiętne,~Co śpiewnym pieściły ją echem,~
 71  1876  |              w młodzieńca spojrzeniu,~Co ognia płynęło falami,~I
 72  1876  |              poszła zapytać do matki, co znaczy~Sen dziwny o takiej
 73  1876  |                    Przekleństwa synu! co Kaina piętnem~Straszysz
 74  1876  |             obcych a ciekawych ludzi,~Co otoczyli śmiertelne posłanie;~
 75  1876  |             smutna narzeczona~Anioła, co ją poślubił na wieki;~Jakoby
 76  1876  |           kwiatu utrwaliły białość. -~Co życie w biegu niszczy i
 77  1876  |          padły w życia boju,~Lecz to, co boskie, na fali błękitu~
 78  1876  |             Roztrwoni.~Szkoda marzeń, co się w ciemność~Rozproszą,~
 79  1876  |            Rozkoszą;~Szkoda pragnień, co nie mogą~Wybuchać,~Szkoda
 80  1876  |               starcia,~I serc szkoda, co nie mają~Oparcia.~czerwiec
 81  1876  |             serca trzeba mi na ziemi!~Co by przy moim miłością zadrżało,~
 82  1876  |            serca i rąk białych dwoje!~Co by mi oczy zasłoniły moje,~
 83  1876  |            przed siebie,~Nie wiedząc, co mówić zgoła,~Radamant gniewny
 84  1876  |                Moi piekielni panowie,~Co wam też świta po głowie,~
 85  1876  |            Minos straszny~I rzekł: - "Co robić z tym fantem,~Z Beotem
 86  1876  | Modrzejewskiej~ ~Ponad tym wszystkim, co początek bierze~W ciężkiej
 87  1876  |      atmosferze,~Ponad tym wszystkim, co się ćmi i wichrzy~W prochu
 88  1876  |      najlichszy,~Ponad tym wszystkim, co z niesforną wrzawą~Goni
 89  1876  |               życiem,~I każdą miłość, co się w proch rozwiała,~Uwiecznia
 90  1876  |             sługi wierne niewolniczo,~Co wdzięcznym marom, zrodzony
 91  1876  |              grocie~Ani ugasić ognia, co je pali,~Jako jaskółkom
 92  1876  |               wszystkie piękne widma, co się roją,~Aby ożyły, krwią
 93  1876  |                  Biedne ofiary! Tłum, co patrzy na nie,~Widzi ułudę
 94  1876  |          grozy i żałoby,~Czemu pieśń, co się w powietrzu roztrąca,~
 95  1876  |               fala tych uczuć obfita,~Co go rwie z sobą? O to tłum
 96  1876  |          nieprzebrany,~Ani tej walki, co trwa życiem całem~Z nieuchwyconym
 97  1876  |           oczy najciekawsze -~Źródło, co było w twórcze łzy bogatem,~
 98  1876  |          Rozdawszy z siebie wszystko, co najlepsze -~Zebrane laury
 99 SenGrob|          zaszedłem krainę,~Po śniegu, co się usuwał pode mną -~I
100 SenGrob|            ująć martwości złowrogiej,~Co z chłodnych puchów utkała
101 SenGrob|            próżnia niebios potępiona,~Co bez powietrza zda się i
102 SenGrob|        wskazując rozdarte?~Z plemion, co jutra nie umiały dożyć,~
103 SenGrob|               śladu nawet w próchnie,~Co bym na sercu swoim mógł
104 SenGrob|          lodów płomień nie wybuchnie,~Co by mi wskazał grobów tajne
105 SenGrob|        zapłodnień, zgnilizn i kałuży,~Co by przeznaczeń złamawszy
106 SenGrob|            jedno, wielkie, uroczyste,~Co się nie błyska nawet i nie
107 SenGrob|          odsłoniła mi umarłych zorzę,~Co się na ciemnych rozpostarłszy
108 SenGrob|          Stanął przede mną jak anioł, co klęknie~Ponad kołyską sierocą
109 SenGrob|              swoją słoneczną legendę,~Co wspomnień zerwać nie daje
110 SenGrob|             rozłące~I w to wierzyłem, co mówią anieli.~O jakież zdroje
111 SenGrob|               Ta niemowlęca świętość, co tu wionie,~Prześniła wieki
112 SenGrob|               strzaskana przez gromy,~Co w wieczność wasze wróci
113 SenGrob|           święty jako hymn kościelny,~Co się wylewa w ekstazie ofiary.~
114 SenGrob|            kwiatów niewygasłej wiary?~Co bez owoców z drzewa życia
115 SenGrob|                Prawdą, ach! dla mnie, co powtarzam pleśnie~Przebrzmiewające
116 SenGrob|               tylu piersiach rannych,~Co m się obłąkał w ciemnościach
117 SenGrob|              natchnień nieujęta siła,~Co świat nastraja nadzmysłowym
118 SenGrob|       wszystkich wieńczonych jemiołą,~Co jest odrodzeń godłem, jak
119 SenGrob|               wolna jak kwiat ścięty,~Co kładzie twarz swą smutną
120 SenGrob|         książęcą postać gromowładną -~Co się nie ugnie w gromach
121 SenGrob|          ugnie w gromach i nie ruszy,~Co nie rozbroi się litością
122 SenGrob|             Aż wyrok spełni nad tymi, co padną.~Poznałem, że to jest
123 SenGrob|             jest moja tajemna potęga,~Co ma odnawiać bezpłodne ugory!~
124 SenGrob|              nie zbłąkała miłość.~To, co upadło, musi w rdzy się
125 SenGrob|           proch człowieczy~Pod stopą, co go depcze i uciska,~Bo odrodzenie
126 SenGrob|        straszydeł,~Pod wodzą mistrza, co z ciemnej otchłani~Wysnuwał
127 SenGrob|        Zastałem tłumy czekające sądu,~Co jak spłoszone stada nocnych
128 SenGrob|            czarnych strumieni~Gorycz, co na śmierć upaja - i w szale~
129 SenGrob|             sylfów, czystą i ofiarną,~Co chciwie napój wysącza boleści~
130 SenGrob|             szliśmy dalej ponad wody,~Co rozwścieklone z rykiem nawałnicy~
131 SenGrob|            celu, i srebrzyste ostrze,~Co pracą ogni wewnętrznych
132 SenGrob|               te barwy wciąż bledsze,~Co w nowe coraz zlewają się
133 SenGrob|         urwiska bokiem,~Obok krateru, co wieczyście płonie,~Osłonion
134 SenGrob|               krwawe strugi spogląda, co cieką.~Dalej Polelum, pod
135 SenGrob|               mną wielki potępieniec,~Co deptał światów zwyczajne
136 SenGrob|             może oprzeć takim prądom,~Co rozrywają zasklepione rany!~
137 SenGrob|            chmura połowicznych cieni,~Co pozbawiona rąk i trupich
138 SenGrob|     anielskiej ojczyzny wszech ludów,~Co wolna, w chwili osiągniętych
139 SenGrob|      przepaściach łowić epos bladą,~I co zawiera męki, odgadywać!~
140 SenGrob|          cofnąć raczej przed gromadą,~Co winy swoje w inne światy
141 SenGrob|      zamilknąć przed żyjących rzeszą,~Co mniemać będzie, że wraz
142 SenGrob|             ślad krwawej areny;~To, w co wierzyli wczoraj, dziś ośmieszą,~
143 SenGrob|             wczoraj, dziś ośmieszą,~I co dzień nowej potrzebując
144 SenGrob|               tłumu;~Lecz ani boleść, co serca oczyszcza,~Ani jaskrawa
145 SenGrob|        przekleństw narzucone brzemię,~Co go nimbusem piekieł opromienia.~
146 SenGrob|               gdzie ostatnia zacność, co nie pada,~Modlitwą nawet
147 SenGrob|              musi - i dziejowa karta,~Co lśniła blaskiem nieuszczkniętych
148 SenGrob|              przetrwa prawdy świadek,~Co boleść nasze odda w ręce
149 SenGrob|             się nowy powtarza upadek,~Co spycha w przepaść jasne
150 SenGrob|            znalazł się Tezeusz drugi,~Co by odszukał labiryntu wątek~
151 SenGrob|               pamiątek!...~Lecz tak - co robić?... Życzę snu dobrego~
152 SenGrob|             snu dobrego~I tej odwagi, co zdrajcom przystoi...~A sam
153 SenGrob|            Aby nie straszył tłuszczy, co się boi.~8 październik 1867~
154 SenGrob|               już głowy.~ ~Może echa, co drzemią~W długim kolumn
155 SenGrob|         kolumn krużganku,~I marzenia, co legły,~Nim swej mety dobiegły,~
156 SenGrob|         słońca kapłany~Pytać się nas, co robim w popiele~I czy słońce
157 SenGrob|               Falerno~ ~Dosyć łez, po co te smutki?~Czas się nareszcie
158 SenGrob|              przyszłości drzewa~Owoc, co wiecznie dojrzewa,~A nie
159 SenGrob|               ten gladiator w arenie,~Co upadł niepostrzeżenie -~
160 SenGrob|              Bądźmy ogniwem łańcucha,~Co się poświęca,~Nie marzmy
161 SenGrob|             heroizm ducha~Jest walką, co nie wybucha,~Pracą bez wieńca.~ ~
162 SenGrob|              A nie w imieniu!~ ~I ci, co żadnej spuścizny~Na grobie
163 SenGrob|          kwiat.~ ~Tych naszych braci, co cierpią,~Miłością naszą
164 SenGrob|               ludzi nielicznego koła,~Co wierni ideałom, pod nogą
165 SenGrob|        palącej myśli i bladego czoła,~Co rażeni w kolebce spojrzeniem
166 SenGrob|       grobowca nie zstąpi cień sławy,~Co po podziemiach zbiera swoje
167 SenGrob|            leniwo się toczy~Dla tych, co sztandar walki chcą zatknąć
168 SenGrob|           łonie,~Przekazać pokutnicy, co w popiołach kroczy,~A którą
169 SenGrob|        trwodze.~ ~I nie wiem teraz, w co wierzyć~Mam,~Jak dzień mój
170 SenGrob|                By ten węzeł jedności, co nigdy nie traci~Swojej mocy
171 SenGrob|        wyczytać~Tajemnicę braterstwa, co z serc w serca płynie,~By
172 SenGrob|              wiecznie żywy~W garstce, co się nad Warty brzegami spotkała,~
173 SenGrob|            słowem pożegnania~Od tych, co Was kochają jak bracia rodzeni -~
174 SenGrob|          białym ptaku!"~ ~Pośpieszam, co zdąży koń,~I u nóg kochanki
175 SenGrob|            inny z przeklętego drzewa,~Co daje wiedzę bytu i nicości.~ ~
176 SenGrob|              Był jak ta harfa eolska,~Co drży za każdym powiewem,~
177 SenGrob|             jak żebracy~Przed tłumem, co za sobą do przyszłości wiodą,~
178 SenGrob|             dla uczczenia głowy~Tego, co żył boleścią i życiem narodu;~
179 SenGrob|           myśli skarbami wzbogacać.~ ~Co tobie po uznaniu, po uwielbień
180 SenGrob|               szmerze?~To zostaw tym, co wszystko wraz z oklaskiem
181 SenGrob|                  nie tę lichą, marną,~Co rdzeń spróchniały w wątły
182 SenGrob|            płochą zalotnicę,~Lecz tę, co w grobach czeka dnia przebudzeń~
183 SenGrob|                   nie tę jednodniową,~Co w rozpaczliwym przedsięwzięciu
184 SenGrob|      przedsięwzięciu pryska,~Lecz tę, co wiecznie z podniesioną głową~
185 SenGrob|              leci bez oręża,~Lecz tę, co sama niezdobytym wałem~Przeciwne
186 SenGrob|               ma skrzydlatej husarii,~Co za ojczyznę lała krew,~Padając
187 SenGrob|              A bohaterstwa jasny cud,~Co niegdyś blasków lśnił tęczą,~
188 SenGrob|            Przewiąze prawdy zdobyte -~Co nieśmiertelne, musi żyć!~
189 SenGrob|          Wśród cichej nocy do wioski, co w dole~Ponad srebrzystym
190 SenGrob|            jego z bocianem rozmowy.~ ~Co mu powiedział bocian i młyn
191 SenGrob|          wreszcie tej widzeń ponęcie,~Co pieszcząc serce, krwawi
192 SenGrob|       spokojnej, bezbrzeżnej boleści,~Co się niczego już w świecie
193 SenGrob|              że jeszcze usłyszy~Głos, co go wołać zacznie po imieniu;~
194 SenGrob|         słychać - prócz tych szmerów,~Co się być zdają nadziemskich
195 SenGrob|              głęboka,~Rzucając sercu, co padło zranione,~Nieprzytomności
196 AlbumP |           stronę,~Znów odczuwam - to, co piękne,~Znów przed śpiewnym
197 AlbumP |             otworzy daleki~Ta śmierć, co innych przybliża...~Bo nas
198 AlbumP |               zaklęty.~ ~Lecz rycerz, co walczył dla niej,~Ten męstwo
199 AlbumP |          ludów fali,~Nieśmiertelnych, co przetrwali~Długą kolej pierzchłych
200 Tatrach|           Które przerabiasz na chleb, co się mnoży~Codziennym cudem
201 Tatrach|     gwiaździstym unosisz przestworze,~Co dzień poranku odnawiając
202 Tatrach|            niej,~Rzucasz w nią ognie, co się wiecznie palą~W obłoku
203 Tatrach|               mocno~Na swojej piersi, co się ciągle chwieje -~Sny
204 Tatrach|             ziemio!~Razem z zmarłymi, co w grobowcach drzemią.~ ~
205 Tatrach|            pojednasz człowieka~Z tym, co już przeżył, i z tym, co
206 Tatrach|              co już przeżył, i z tym, co go czeka.~ ~I wszystkim,
207 Tatrach|               cierpliwą,~Zadowolenie, co twarz krasi bladą,~I uśmiech,
208 Tatrach|          oblicze,~I twój wzrok jasny, co nam w życiu świeci,~Jeszcze
209 Tatrach|              jeszcze w mgle perłowej,~Co w porannym oświetleniu~Mknie
210 Tatrach|              zaporą~Ścian olbrzymich, co w koło ze sobą się zwarły,~
211 Tatrach|          niezmierzonej potęgi i siły,~Co gromami na skałach rozdartych
212 Tatrach|        Poszarpane gór grzbiety, wody, co czernieją,~Skały, wiszące
213 Tatrach|           którą maleją~Sny człowieka, co staje, jak mała dziecina,~
214 Tatrach|            wabi ponętą,~Jak dziewczę, co uśmiechniętą~Twarzyczką
215 Tatrach|            Rdzawe na głazach porosty,~Co woń roznoszą fiołków,~Żywiczne
216 Tatrach|      zmrożonym jeziorka zwierciadłem,~Co z brzegów w śniegi oprawne
217 Tatrach|           samotność zamarłego świata,~Co dziwnym smutkiem ludzką
218 Tatrach|            który się składa~Wszystko, co głosem z życia się spowiada:~
219 Tatrach|            swojej obroży~I o boleści, co go we śnie trwoży.~On się
220 Tatrach|      stworzenia,~Z wieczystym duchem, co mu podać gotów~Rękę z ciemności
221 Tatrach|             atom,~Tej twórczej myśli, co przewodzi światom,~I z nieodmiennym
222 Tatrach|            falujące a zastygłe morza,~Co skamieniały wśród pierwotnych
223 Tatrach|        pociągałeś fałszywym pokostem,~Co kryje nicość bezmyślnych
224 Tatrach|               okiem spoglądać górala,~Co wszystkie wierchy rozpoznaje
225 Tatrach|               gnomy, ondyny, rusałki,~Co w Tatr poważnych wyniosłym
226 Tatrach|   wszechświatowy, duch wód i kamieni,~Co się w milczącej unosi przestrzeni.~ ~
227 Tatrach|              byłeś poetą z rzemiosła,~Co mierzy swoje uczucia na
228 Tatrach|           zapasie zawsze myśl wesołą,~Co rozchmurzała zasępione czoło.~ ~
229 Tatrach|            gawędki...~Bośmy słuchali, co szumiały bory,~Co na kamieniach
230 Tatrach|           słuchali, co szumiały bory,~Co na kamieniach szemrał potok
231 Tatrach|             góry na wieśniacze sioło,~Co pokornie u nóg jego siadło.~
232 Tatrach|         radości, pragnienia i smutki,~Co ich boli, co im piersi grzeje;~
233 Tatrach|     pragnienia i smutki,~Co ich boli, co im piersi grzeje;~Zna zabiegi
234 Tatrach|        olbrzym! Troszczy się o ludzi,~Co się jego powierzyli straży -~
235 Tatrach|         jasnych krain pani i królowa,~Co serca ludzkie napawa rozkoszą;~
236 Tatrach|         słonecznej,~W ogniu młodości, co wieczyście płonie~I czarodziejsko
237 Tatrach|       wszystko w nicość się rozwieje,~Co żywi całych pokoleń nadzieje?~ ~
238 Tatrach|              wasze żale, o wróżkowie,~Co nieśmiertelnej śmierć wróżycie
239 Tatrach|           płakać po kochanki stracie,~Co w was młodzieńcze budziła
240 Tatrach|            płonie światełkiem~Miłość, co całej królując naturze~I
241 Tatrach|               ducha sięga,~I w sercu, co z wolna mięknie,~Rozmiłowanie
242 Tatrach|       czystych, szlachetnych postaci,~Co cudzej służą niedoli,~Dla
243 Tatrach|              zdobyć wiano~ ~Z kłosów, co niosą mu rodacy.~Szczęśliwy,
244 Tatrach|                I w nowych jutrzniach, co nie gasną,~Ogląda dzieło
245 Tatrach|             świeże.~ ~Żyje ten naród, co prawdziwą~Zasługę pojmie
246 Tatrach|        zbudzonego w mogile człowieka,~Co z przerażeniem w tej podziemnej
247 Tatrach|               słyszy~I czuje rozpacz, co nim jeszcze miota,~I całą
248 Tatrach|              należy jutrzejszy dzień,~Co nowych łakną zdobyczy -~
249 Tatrach|             Tyś znalazł słowa zaklęć, co z błękitu~Zniknione mary
250 Tatrach|     grzeszniejsza skrucha,~Bunt tych, co widząc malejące już ciało,~
251 Tatrach|             obchodzimy twoją,~Jak ci, co dawno z niedolą zbratani,~
252 Tatrach|               nieśmiertelną nadzieję, co z dala~Pracę pokoleń wiąże
253 Tatrach|             zamknięcie,~Tego rapsodu, co jak krwawy wątek~Przebiegał
254 Tatrach|               upatrywać zbawcę~I tym, co jawnie wyparli się Polski,~
255 Tatrach|           umiała Polska~Postaci gadu, co się u stóp czołga;~Wolała,
256 Tatrach|               Niej,~O nieśmiertelnej, co w grobowcu czeka~Na odwalenie
257 Tatrach|         bezbrzeżna, wyłączna, jedyna,~Co na swych skrzydłach duszę
258 Tatrach|             wyciągając dłonie~Ku tym, co cierpiąc niesłusznie skrzywdzeni,~
259 Tatrach|              religią nowi są prorocy,~Co słabszym niosąc wyrok unicestwień,~
260 Tatrach|           nieoględną~Depcze wawrzyny, co na grobach więdną.~ ~To
261 NadGleb|      Zmiennego bytu falo ty ruchliwa,~Co nas unosisz po wszechświata
262 NadGleb|           nasz za tym wszystkim goni,~Co pod powierzchnią twoją się
263 NadGleb|             niej~Przez pianę zjawisk, co po wierzchu pływa.~ ~Próżno
264 NadGleb|        ciemności, bezdenne otchłanie,~Co otaczacie tajemnicą życie!~
265 NadGleb|                 Widzisz tłum zjawisk, co się wkoło tłoczy,~Słyszysz
266 NadGleb|             tłoczy,~Słyszysz melodie, co ci w uszach dźwięczą,~I
267 NadGleb|            próżno przynęty zwodnicze,~Co się wciąż z twojej usuwają
268 NadGleb|               krawędzie~I nie pytamy: Co za nią? jak dzieci.~ ~Lecz
269 NadGleb|       nieprzebytych rośnie...~ ~I to, co dostrzec możemy, jest niczym~
270 NadGleb|      nieznanym, skrytym, tajemniczym,~Co nam mrok wieczny zasłania
271 NadGleb|              z sobą ta nieznana fala,~Co, poza bytem będąc, byt okala~
272 NadGleb|             poruszy kierująca władza,~Co byt na głębiach nicestwa
273 NadGleb|           próchnie~Albo w czynnikach, co się wnet rozprzęgną -~Nieśmiertelnymi
274 NadGleb|         zadmuchnie.~ ~Te dumne myśli, co się w głowie lęgną,~Pójdą
275 NadGleb|       oddźwięk zgłuchnie.~ ~Wszystko, co świeci w ludzkich cacek
276 NadGleb|              w ludzkich cacek kramie,~Co przypadkowe, ułomne i liche,~
277 NadGleb|          przypadkowe, ułomne i liche,~Co nosi zachceń osobistych
278 NadGleb|         duchowych wszechświata;~ ~To, co chwilowy zakres swój wyprzedza~
279 NadGleb|          wspólnych źródeł samowiedza,~Co z gwiazd na gwiazdy wzlatuje
280 NadGleb|               życia rwie się,~Gdy to, co przedtem w pełnej kwitło
281 NadGleb|          całość jedną~Mgliste obrazy, co w przelocie bledną.~11 maj
282 NadGleb|               minionej chwili~I tych, co z nami wspólnym życiem żyli:~
283 NadGleb|             wspólnym życiem żyli:~To, co już przeszło, nie powraca
284 NadGleb|               strugi~Czerpiemy napój, co pragnienie gasi;~Żywi nas
285 NadGleb|             potęgując w sobie~Miłość, co środków zbawienia dostarczy.~
286 NadGleb|                                XVII~ ~Co złość zniweczy, co występek
287 NadGleb|             XVII~ ~Co złość zniweczy, co występek zburzy,~To miłość
288 NadGleb|          wspólną jest zdobyczą:~I ci, co czynem ewangelię głoszą,~
289 NadGleb|               ewangelię głoszą,~I ci, co ziemię zbrodniami pustoszą,~
290 NadGleb|        rozpierzchłej rodziny~W Duchu, co wszystko ożywia - jedyny!~
291 NadGleb|           odzyskuje odwagę żołnierza,~Co wie, że za nim stoi armia
292 NadGleb|       cząsteczka tej wielkiej potęgi,~Co się rozciąga w nieskończoność
293 NadGleb|         wijącej się wstęgi~Żyć w tym, co było, co jest i co będzie.~
294 NadGleb|            wstęgi~Żyć w tym, co było, co jest i co będzie.~15 czerwiec
295 NadGleb|               tym, co było, co jest i co będzie.~15 czerwiec 1887~
296 NadGleb|               się wzory~Pył ożywiony, co w przestrzeni krąży;~Ledwie
297 NadGleb|           bezwiedne atomy".~ ~I w to, co było i martwem, i głuchem,~
298 NadGleb|              umyśle;~Sądzę ją z tego, co mi sama przyśle~I czym o
299 NadGleb|                 Więc wiecznym prawom, co w swym łonie chowa,~ ~I
300 NadGleb|              chowa,~ ~I konieczności, co nas wszystkich łamie,~Ludzkiej
301 NadGleb|            zrzecze,~ ~To ani łańcuch, co mu ściska szyję,~Ani utkwione
302 NadGleb|       owładnie rozpacz senna, głucha,~Co mu spoczynek wskaże w grobie
303 NadGleb|           miękki -~ ~I to zwątpienie, co szepcze do ucha:~Że jednym
304 NadGleb|          twoje - to nie hasła chwili,~Co przepadają marnie w ciężkich
305 NadGleb|             Kościuszko to był wariat,~Co buntował proletariat!~ ~
306 Kwiaty |             zatem!...~I ostatnia nić,~Co wiązała mnie ze światem,~
307 Kwiaty |          latem~I wypełnię dawny ślub,~Co mnie wiąże z światem.~ ~
308 Kwiaty |            ona!~ ~Wkrótce potem - ha, co chcecie,~Kiedy za mąż szła,~
309 Kwiaty |          spotkał już z tym upojeniem,~Co jedno drogę do szczęścia
310 Kwiaty |             Ach ta róża! ach ta róża!~Co się w twoje okno wdziera,~
311 Kwiaty |              drżące łono~ ~I te usta, co miłośnie~Wpółotwarte - chcą
312 Kwiaty |            chcą czarować;~I rozważam: co za rozkosz~Takie usta pocałować!~ ~
313 Kwiaty |            zostawim nad swoją mogiłą,~Co nam spójnią nieśmiertelną
314 Kwiaty |                 Fijołki~ ~Te fijołki, co mnie nęcą,~Te nie siedzą
315 Kwiaty |           ciekawie.~ ~Spod tej rzęsy, co ocienia~Piękniej niźli traw
316 Kwiaty |               Śpiewała o młodym maju,~Co się przechadza po gaju;~
317 Kwiaty |             Śpiewała o tej młodzieży,~Co się dziś bawi w żołnierzy;~
318 Kwiaty |             Przelatującą na koniu.~Za co się bije, to nie wie,~Lecz
319 Kwiaty |              A dalej o Matce Boskiej,~Co się zjawiła wśród wioski~
320 Kwiaty |         wioski~I ludek ciemny poucza,~Co mu najbardziej dokucza~I
321 Kwiaty |          lasem~I pożałuje te dziatki,~Co giną jak ścięte kwiatki,~
322 Kwiaty |          leśne wrzosy...~Ja nie wiem, co to za jedni,~Lecz znałam
323 Kwiaty |        młodzian opuszczał dziewczynę,~Co jak powój w jego serce wrosła,~
324 Kwiaty |            żałobie,~Bym szedł z tymi, co mamie dziś giną.~Słyszę