Part

  1  1876  |         zatrute~I melancholie mglistą a lubieżną,~Senne miłoście
  2  1876  |       poświęceń i bohaterstw marnych,~A choć się który czasem w
  3  1876  |     życiodajne,~Te oczy pełne miłości a zdradne,~Które wyczerpał
  4  1876  |          bohaterki~Przysięgną miłość, a potem was zdradzą?~ ~Zapewne
  5  1876  |          piękne zdaje w waszym rymie,~A my się za to musi m krztusić
  6  1876  |               nieschwyconym w locie -~A biednym ciałem, co się tarza
  7  1876  |         widmach, co mu się przyśniły,~A że ma głosik łagodny i cienki,~
  8  1876  |        Obojętnego na widok piękności,~A więdnącego z nudy i przesytu,~
  9  1876  |         liryzm pieszczony w Pindarze,~A ile ognia tlało w jego łonie,~
 10  1876  |             gonitwy o miłość i sławę.~A Goethe zastał myśl ludzką
 11  1876  | przytrzaśnięty pleśnią i szyderstwem,~A nad nim klęczy postać jezuity,~
 12  1876  |              na spłoszonych owcach.~ ~A dziś podobna marzeń wybujałość~
 13  1876  |         szlachcie kładą pod poduszki,~A ta się naraz budząc z bólem
 14  1876  |        świetności i pięknych kolorów,~A miłość cierpi suchoty chroniczne~
 15  1876  |            kupca, co płaci gotówką.~ ~A Romeowie nasi nowocześni -~
 16  1876  |         zakwitają egzaltacji kwiatem;~A to, co wschodzi, jest tak
 17  1876  |        Przybiera ślubną szatę znów!~ ~A dusza skrzydła znów dostaje,~
 18  1876  |            słowa przy mnie pozostały,~A serce zbiegło i nie chce
 19  1876  |          słowiki będą z wiosną nucić,~A mnie przedziela świat nieszczęścia
 20  1876  |       boleśnie, żem odszedł bez echa,~A jednak lepiej, że żadnym
 21  1876  |          jutrznia życia się uśmiecha,~A ja z gasnącym żegnam się
 22  1876  |               pali najwyższe nieba.~ ~A któż z śmiertelnych może
 23  1876  |            Będzie to wielką zasługą -~A jak się znajdzie dla ciebie
 24  1876  |              w sobie uśmiech dziecka,~A w łzę była oprawna.~ ~Skąd
 25  1876  |        skowronki~Odlatują z jesienią,~A wracają znów na łąki,~Gdy
 26  1876  |             biegiem słońca ucieka -~ ~A do dawnej wraca miary,~Kiedy
 27  1876  |        ludziom, co dyszą~W codziennym a krwawym trudzie,~Lecz biedni,
 28  1876  |             wiosna wiją ci wianek...~-A ty w łzach przecie,~Niedobre
 29  1876  |      żałowałem tej zmiany,~Żem skałą, a nie człowiekiem;~Marzyłem,
 30  1876  |         Marzyłem, żem jest kochany...~A wiek przemijał za wiekiem -~ ~
 31  1876  |              Kruszyłaś kamienne łono,~A jam się cieszył z zniszczenia,~
 32  1876  |             Szliśmy, nie mówiąc nic - a mnie się wydało,~Żem życia
 33  1876  |                Kwiaty zaczęły schnąć, a liście opadać,~I nastał
 34  1876  |                I nastał szary mrok... a ja w swoim biegu~Stanąłem
 35  1876  |          jeden schylę nad łez wodą,~ ~A może znajdę swoją duszę
 36  1876  |            miłości rzuciłaś mi słowo?~A jam ci światy chciał rzucić
 37  1876  |             pióra obmywam i piję...~ ~A gdy się zdrojem tych wspomnień
 38  1876  |              tych wspomnień odświeżę,~A gdy upoję miłości tej wonią,~
 39  1876  |              Może fatalizm pcha mnie, a zatrata~Jedynym kresem,
 40  1876  |        wiedzieć, gdy wytknięta droga?~A resztę zdałem na los czy
 41  1876  |          niebios przejednać modlitwą,~A Syzyfowa praca mi obrzydła;~
 42  1876  |           posąg na ból skamieniały.~ ~A kiedy słońce gasnące oświeci~
 43  1876  |             Że wszystko fałsz i brud,~A prawdą tylko złe;~Że trzeba
 44  1876  |             dziwne żądania~Nieznanych a słodkich upojeń~Budziły
 45  1876  |                W objęciach wietrzyka, a choć tak nieśmiała,~Jednakże
 46  1876  |              coś pragnie i wzdycha.~ ~A dalej narcyzy tak piękne,
 47  1876  |       szafirów, z ścianami z zieleni,~A cały jak kryształ przejrzysty.~ ~
 48  1876  |              w powietrzu z tęczami.~ ~A jeden z narcyzów rosami
 49  1876  |    westchnienia i w myślach się waży,~A tak jej smutno i błogo.~ ~
 50  1876  |              oczy widziała tak piękne a smętne,~Że odejść byłoby,
 51  1876  |             obłoku jasności i woni.~ ~A wszystko się przed nią roztapia
 52  1876  |                bez końca - bez końca,~A skrzydła ją w górę unoszą;~ ~
 53  1876  |            przestrzeni gwiaździstych,~A pieśni - nadziemskie śpiewają
 54  1876  |             krzak brzydkiej pokrzywy,~A młodzian stał w oset zmieniony.~ ~
 55  1876  |           dziwny o takiej przygodzie.~A matka z uśmiechem swej córce
 56  1876  |                nieprzystępny skrusze,~A tylko jednej rozpaczy przystępny.~ ~
 57  1876  |            Babilonu wodami usiędziem,~A nieśmiertelni wielkością
 58  1876  |               łkanie,~Ani gwar obcych a ciekawych ludzi,~Co otoczyli
 59  1876  |        uśmiech wykwit! na jej twarzy,~A obok niego dziwne zamyślenie;~
 60  1876  |        jasnością~I wiosny tchnieniem,~A żyłbym twoją miłością,~Boś
 61  1876  |               moim miłością zadrżało,~A byłbym cichym pomiędzy cichemi.~ ~
 62  1876  |            serca! Tak mało mi trzeba,~A jednak widzę, że żądam za
 63  1876  |             Ciało zostało na sznurze,~A dusza poszła do piekła.~
 64  1876  |       szlachcic i Podolanin,~Szedłem, a duchy po kroju~Mniemały,
 65  1876  |           Zająć się twoim rzemiosłem,~A będziesz wybrany posłem,~
 66  1876  |      Zasiędziesz nawet w rajchsracie;~A kiedy już w delegacji~Staniesz
 67  1876  |               przechodzień ciekawy.~ ~A jednak, mimo że ten ból,
 68 SenGrob|          długa przeciekała wieczność,~A nieruchome nicestwa pustynie~
 69 SenGrob|                Że mnie wstręt zdławi, a przestrach oniemi,~I że
 70 SenGrob|               sobą wypełniło mgliste;~A jam je musiał, do dna mierząc
 71 SenGrob|             łomów dźwigały się głazy,~A rozbujane w takt Amfionów
 72 SenGrob|          serce dziecięcia nie pęknie;~A z róż niebiańskich niosąc
 73 SenGrob|              w tęczy migającej rąbku,~A dziś was widzę strojne w
 74 SenGrob|        rycerskiej zbyły się kolczugi,~A krwi rycerskiej lejecie
 75 SenGrob|              łomy~Widzę żałobny wpół, a wpół weselny,~Ciągnący orszak
 76 SenGrob|              boje.~Jak płomień jasny, a jak marmur twardy,~Nieugiętością
 77 SenGrob|       spokojnej pogardy.~Dał mi znak, a jam powstał przed rycerzem,~
 78 SenGrob|                za nieczułoić bierzem,~A którą, gdy duch napełni
 79 SenGrob|            wszechwładny niszczyciel -~A miecz wyroków, wolny od
 80 SenGrob|         wielkość w strzaskane kolosy,~A przecież z gruzów kolumn
 81 SenGrob|            pieśnią napawając śpiochy,~A odurzone siedmiu niebios
 82 SenGrob|        Zadowolone, byle ujść zagłady,~A życiu, które wyższych szczebli
 83 SenGrob|        spytałem - duchu niezbłagany!"~A on mi na to: "Jam anioł
 84 SenGrob|               w przestrzenie samotne,~A wypełniając bezdenne obszary,~
 85 SenGrob|               przed zdumionym okiem -~A nad tym wszystkim jedna
 86 SenGrob|           rękę kładł na złote struny,~A harfa jego - orężnego szczęku~
 87 SenGrob|               orężnego szczęku~Pełna, a dla niej przygrywką - pioruny.~
 88 SenGrob|            ludu trzaska trumny wieko,~A obleczony szatą purpurową,~
 89 SenGrob|         przyszłość spodlenia i brudu.~A z drugiej strony tętni jeździec
 90 SenGrob|               w tę całość natchnioną,~A naznaczoną piekielnym znamieniem.~
 91 SenGrob|         pieśni natchnieniom tajemnym;~A z dołu jeszcze, pod olbrzymią
 92 SenGrob|       wojowniczej stanęły postawie. -~A kiedy lutnia wyjękła: "Ojczyzna",~
 93 SenGrob|              wzlatujących tchnieniem;~A na niej blade zakwitły postacie,~
 94 SenGrob|            ziemi szturmować sumienia,~A rozgrzebując milczące cmentarze,~
 95 SenGrob|           spadku wielkie tylko bagno.~A kto się twarzą zwróci ku
 96 SenGrob|              one kończą dzień pokuty,~A jutro błyśnie jutrznia nieskażona!~
 97 SenGrob|            starców łamie się zepsuty,~A młódź urąga okrwawionym
 98 SenGrob|         wierzyć, i znów tracić wiarę,~A po pielgrzymce męczącej
 99 SenGrob|               co zdrajcom przystoi...~A sam do grobu wracam splamionego~
100 SenGrob|              morze odbijając łodzie -~A płynąc myślą w mgły przeszłości
101 SenGrob|    zatraconych za zgasłym promieniem,~A nieświadomi wybrzeża, gdzie
102 SenGrob|         słońce nie świeci nam inne.~ ~A Kumejska Sybilla,~Skryta
103 SenGrob|           kamiennej boleści wymową.~ ~A pierzchając przez łomy~W
104 SenGrob|              Pamięć rzuciłem za okno,~A resztki wspomnień z radością~
105 SenGrob|           Pijacką miejmy bezczelność,~A może znajdziemy w czarze~
106 SenGrob|       nieśmiertelność.~ ~Zdziwim się, a przy wdzięczności~W piwnice
107 SenGrob|             Winnice na grobach rosną,~A zatem z tych winogradów~
108 SenGrob|           Owoc, co wiecznie dojrzewa,~A nie opada.~ ~Rok stary jak
109 SenGrob|            lecące~W przeszłości mrok;~A echo powraca zawsze,~Przynosząc
110 SenGrob|       duchowej siły~I serc czystości!~A Bóg nam stanąć pozwoli,~
111 SenGrob|              dumę umieszczą w piersi,~A nie w imieniu!~ ~I ci, co
112 SenGrob|          cienie po ziemi się snują.~ ~A wyzwolenia z męki czekając
113 SenGrob|               zbiera swoje ulubieńce,~A próchniejące kości strojąc
114 SenGrob|                co w popiołach kroczy,~A którą oglądali w tęsknocie
115 SenGrob|   Zmartwychwstających~Królestwo dusz,~A dbać nie będę o szczęście
116 SenGrob|            Piosenkę znajduję na dnie,~A ona dźwięczy tak ładnie~
117 SenGrob|             kwiatach sączy się zdrój,~A wietrzyk roznosi wonie,~
118 SenGrob|               trzeźwo nie mogę żyć...~A więc pozwólcie mi pić~Z
119 SenGrob|          zdoła podnieść go istotnie -~A gdy nie możem żyć i cierpieć
120 SenGrob|            Lecz ta mu serce rozdarła,~A bracia? - ci go zawiedli,~
121 SenGrob|         Ostatniej pozbył się wiary;~ ~A chociaż uszedł przed wrogiem,~
122 SenGrob|           jest już garścią popiołów -~A twarda ziemia wygnania~Na
123 SenGrob|           Padając z imieniem Marii.~ ~A bohaterstwa jasny cud,~Co
124 SenGrob|             znowu w niebo popłynie.~ ~A ideału jasny kwiat,~Z zbutwiałych
125 SenGrob|              kształty zużyte.~ ~* * *~A wtenczas pieśń powstanie
126 SenGrob|        wznieść~Za sobą - do ideału.~ ~A bohaterstwo dawnych dni~
127 SenGrob|          spiesznie na drogi zakręcie,~A twarz się znowu powlokła
128 AlbumP |              miłością na pierś kładę;~A gdy serce drży boleśniej,~
129 AlbumP |            Mnie czoło występek plami,~A tyś umarła!~ ~Dla innych
130 AlbumP |               Po życie sięgać nowe...~A nie w uwiędłych laurów liść~
131 AlbumP |             Zajaśniała świateł zorza,~A gdy pierwsze rzekła słowo,~
132 AlbumP |             Wzleciał ptaków i motyli,~A spod ziemi wyszły kwiaty.~ ~
133 AlbumP |            Nową jutrznię rozpościera,~A zaczęta przezeń era~Nieśmiertelne
134 AlbumP |               miłości dziewczę marzy,~A o słońcu kwiat.~1880~
135 AlbumP |              piaszczystych złudzenia,~A minął strumień na zielonej
136 Tatrach|        cudowności zsyłasz porą nocną,~A we dnie własne opowiadasz
137 Tatrach|       błoniach wschodzimy jak kwiaty,~A ty stosowne nam wyznaczasz
138 Tatrach|               w grobowcach drzemią.~ ~A kto ukochał ciebie sercem
139 Tatrach|             dajesz serca moc ofiarną,~A starcom dajesz wytrwałość
140 Tatrach|            krawędziach skał osiada.~ ~A spod sinej tej zasłony~Świat
141 Tatrach|           Balsamiczny zapach niosą.~ ~A blask spływa wciąż gorętszy,~
142 Tatrach|           wybiec chce oczyma~Upojona, a nie syta;~ ~Niby lecieć
143 Tatrach|       zaświeci... znów zmicrzchnie;~ ~A w dole na jeziora zamąconej
144 Tatrach|            Wplatając ręką niedbałą...~A dołem, skryta pod skałą,~
145 Tatrach|         Wysoką~ ~Wieczór się zbliżał, a nad naszą głową~Wciąż wyrastały
146 Tatrach|          jeszcze dzień panował biały,~A słońce, góry zasłonięte
147 Tatrach|             gwiazd promieniu.~Cisza - a jednak w tej pozornej ciszy~
148 Tatrach|         różana~Topnieje w sinej mgle,~A świeży zapach siana~Skoszona
149 Tatrach|               w głąb wąwozów ciska...~A tam w górze, gdzie najwyższe
150 Tatrach|            nami nad przepaścią miota,~A grom ciemność oświetla grobową;~
151 Tatrach|            tęczą.~ ~Skromny to potok! a jednak w swym biegu~Tyle
152 Tatrach|        zasłane rozdroża,~Jak falujące a zastygłe morza,~Co skamieniały
153 Tatrach|              I rosę z chmur wyciska -~A strugi wód z wilgotnych
154 Tatrach|          miałeś pierś natury w ręku -~A każde słowo dziwną miało
155 Tatrach|               Gdy jest odczutą silnie a głęboko;~Że tracić musi
156 Tatrach|               Że Tatrom trzeba bydła, a nie strusi,~Że zapatrzone
157 Tatrach|               nieprzejrzane głębie.~ ~A chociaż czasem deszcz lał
158 Tatrach|       chwytali - głodni jak Ugolin.~ ~A gdy ostatnie gasły zórz
159 Tatrach|             prędki,~Myśmy milczeli... a gwarzyły skały...~I tak
160 Tatrach|        liściem w gruzach się zieleni,~A choć zużyte porzuci narzędzie,~
161 Tatrach|            wymowę;~Dźwięki tak znane, a tak wiecznie nowe.~ ~Niewczesne
162 Tatrach|      sklepienia niebios za wezgłowie,~A na usługi sfer harmonię
163 Tatrach|           Którym kochanką świat cały,~A poświęcenie rozkoszą...~
164 Tatrach|        Których wróg żaden nie pokona,~A ludzkość ze czcią ich imiona~
165 Tatrach|        Najszlachetniejsi jej synowie;~A czyn, zamknięty dotąd w
166 Tatrach|             od ziemi twarz~Bezczynni, a jednak gniewni?~ ~Wprawdzie
167 Tatrach|             dowództwo odbierze świat,~A mienie - wydrą wypadki!~ ~
168 Tatrach|            Podległa duchów potrzebie.~A ten zwycięzcą - kto drugim
169 Tatrach|            mary na świat przywołały -~A więc stać będziesz kolumną
170 Tatrach|              razy ciebie przeklinano,~A z tobą marzeń zdradliwych
171 Tatrach|              i wstyd... i mogiły...~ ~A jednak pamięć obchodzimy
172 Tatrach|             chwały ojców stoi niemy -~A tylko ta mu droga jest i
173 Tatrach|                 Tak jeszcze bliska... a tak już odległa.~ ~Nad tą
174 Tatrach|            losy przędzy życia szarej,~A na niebiosach jaśniał blask
175 Tatrach|          serca nasze paliła tęsknota,~A bór nam szumem dębów swych
176 Tatrach|       odwalenie kamiennego wieka...~ ~A w piersiach naszych z każdą
177 Tatrach|        wieszcze natchnienia i wróżby,~A burza nieszczęść strąciła
178 Tatrach|     Pożerającym swe dzieci Saturnem -~A jej religia, dziką tchnąca
179 Tatrach|               przyszłe staczać boje -~A w tej pogoni - stopą nieoględną~
180 Tatrach|          prawdy chcieli wejść krainę,~A oto kończym nasze dni pokutą,~
181 Tatrach|            droga nasza się rozchodzi,~A chłód wasz lodem spada nam
182 NadGleb|           myśli przedwcześnie ucięty.~A z drugiej strony - ginie
183 NadGleb|       przeszłość niepochwytne chwile,~A każda cząstki oderwane niesie~
184 NadGleb|              nikną, jak sen krótki...~A czas powoli w pamięci zamaże~
185 NadGleb|       ludzkości wieczne ma siedlisko,~A grób proroka, mędrca, bohatera~
186 NadGleb|           sława, istnienie nam krasi;~A z naszych czynów i z naszej
187 NadGleb|                w lot obiega ziemię...~A czy na sobie łachman ma
188 NadGleb|              wielkie rozlały jezioro,~A którą zaraz, z jutrem niedalekiem,~
189 NadGleb|         wieczne prawa cię wywłaszczą,~A tych nie zwalczysz żadną
190 NadGleb|          wszystkie żywotniejsze soki,~A w spadku szereg błędów i
191 NadGleb|              szczodrzej polska gleba,~A plon nasz by nie poszedł
192 NadGleb|           Zanim śmiertelny cios zada,~A pączek płynie ku głębi,~
193 Kwiaty |               mi~Został kwiatek mały,~A z nim pamięć lepszych dni,~
194 Kwiaty |             męty~W kielich duszy mej,~A ja szedłem uśmiechnięty,~
195 Kwiaty |           Laokona~Stoję słupem wciąż,~A myśl dziwna, że to ona,~
196 Kwiaty |            chce pić rosę z bławatków,~A z oczów łezki.~ ~I mówił
197 Kwiaty |              i pokory,~Bijący sercem, a nigdy niesyty.~ ~A choć
198 Kwiaty |            sercem, a nigdy niesyty.~ ~A choć to było kwiecie takie
199 Kwiaty |              łzy i serca w dłoni...~ ~A przecież żaden z tych kwiatów
200 Kwiaty |             Twe usteczka karminowe.~ ~A gdy jeszcze wonne kwiaty~
201 Kwiaty |             Widzę tylko twoje lica.~ ~A myśl coraz dalej biegnie -~
202 Kwiaty |           słodycz z jasnego kielicha;~A ja się patrzę ze łzami,~"
203 Kwiaty |              wreszcie żalami wybucha;~A motyl patrzy mi w oczy,~
204 Kwiaty |            patrzy w twarz dziewczyny,~A ta główkę rozmarzoną skłania,~
205 Kwiaty |        piersiach kwitnie uczuć wiele,~A nie wiemy, gdzie biegną
206 Kwiaty |              Wesołe piosnki śpiewało,~A głos jej płynął po rosie,~
207 Kwiaty |            Jak zima przed nim ucieka,~A on jej grozi z daleka,~Rozrzuca
208 Kwiaty |           dobrze życzy jej w śpiewie.~A dalej o Matce Boskiej,~Co
209 Kwiaty |            Odpowiedź godną Moskala.~ ~A twarz dziewczyny pobladła,~
210 Kwiaty |                I wstał księżyc blady,~A westchnienia powtarzał daleki~
211 Kwiaty |             ciebie nie mam tu nikogo,~A ty idziesz, niewierny!?~ ~
212 Kwiaty |          dalej: "Weź gałązkę, proszę,~A ta druga na sercu zostanie;~