Part

  1  1876  |          szarlataństw!~Co nam do tego, że wam bohaterki~Przysięgną
  2  1876  |            zrozumiałaby zapewne wcale,~Że przemawiacie miłości językiem,~
  3  1876  |             bardzo kaftaniku.~ ~Wiemy, że trzeba kształty posągowe~
  4  1876  |                tchu i pamięci~I myślą, że to świat się cały kręci.~ ~
  5  1876  |                 co mu się przyśniły,~A że ma głosik łagodny i cienki,~
  6  1876  |           targa nieśmiertelny,~Widząc, że wcielić nic zdoła go w życie,~
  7  1876  |               pewna;~I przyznać musim, że nasz chór harfowy~I nasza
  8  1876  |         mdlejące,~Smutno nam wiedzieć, że ta moc cudowna,~Potrząsająca
  9  1876  |               dobywa niesforne;~Wiemy, że śmieszni jesteśmy, choć
 10  1876  |          przebacza;~Nic więc dziwnego, że ogień zamiera,~Że się fantazja
 11  1876  |            dziwnego, że ogień zamiera,~Że się fantazja krzywi i wypacza,~
 12  1876  |            mierność.~ ~Każda epoka, co ze swego łona~Wydała pieśni
 13  1876  |              wielkim być nie przestał,~Że miał słuchaczów serca za
 14  1876  |             naród przekleństwem~Za to, że śmiał się targnąć na kajdany~
 15  1876  |               kacerstwcm~I lud poucza, że modna pobożność -~Tę ziemską
 16  1876  |                rdzą grobowca zgryzione ze szczętem,~Zewsząd mu krzyczą
 17  1876  |               głoski.~ ~Więc nie dziw, że nikt ręką swą nie sięga~
 18  1876  |           bezduszni, tacy bezcieleśni,~Że z nich zaledwie zostały
 19  1876  |         ariekińskiem i tak karłowatem,~Że może służyć na pastwę dewotkom,~
 20  1876  |              poezja nasza nosi znamię,~Że jest szyderczą, gdy uczuć
 21  1876  |              pląsać;~Potrzeba kryć się ze swoimi łzami~I z własnych
 22  1876  |         szeptany ustami,~ ~Może go one ze sobą uniosą~I rzucą razem
 23  1876  |             bez echa,~A jednak lepiej, że żadnym wspomnieniem~Twych
 24  1876  |                  choć to rzecz trudna,~Że wrócę - gdy mi pozwolą.~ ~
 25  1876  |           wierzyć chciej mojemu słowu,~Że to ci skróci czekanie.~ ~
 26  1876  |         tęsknoty, męczarnie,~I wierzy, że w swoim łonie~Przestrzeń
 27  1876  |             wiekiem -~ ~Nie żałowałem, że głuchy~Głaz nic powiedzieć
 28  1876  |          powiedzieć nie może...~Mówiły ze sobą duchy,~Jam niebo widział
 29  1876  |                kamienia.~ ~Wiedziałem, że gdy do końca~Zamiary przywiedziesz
 30  1876  |                              Myślałem, że to sen...~ ~ ~Myślałem,
 31  1876  |                to sen...~ ~ ~Myślałem, że to sen, lecz to prawda była:~
 32  1876  |               pieśń wypowiedział całą,~Że z jej różanych ust jak z
 33  1876  |               świat pokryła!~Myślałem, że to sen - lecz to prawda
 34  1876  |            uczuł wielki, dumny, silny,~Że chciałem nawet wskrzesić
 35  1876  |             wezbranym potokiem,~Wiedz, że wciąż do tej zielonej oazy~
 36  1876  |         zaczynam kochać i znów wierzę,~Że zdołam jeszcze wzlecieć
 37  1876  |              wierzył...~ ~I zapominam, że mi już nie wolno~Powrócić
 38  1876  |         przeszłość jasną i szczęśliwą,~Że muszę naprzód drogą iść
 39  1876  |             moję pytasz się i zżymasz,~Że ta wykracza poza słońc twych
 40  1876  |                 O nie mów, dziecię me,~Że marny życia trud,~Że wszystko
 41  1876  |               me,~Że marny życia trud,~Że wszystko fałsz i brud,~A
 42  1876  |              brud,~A prawdą tylko złe;~Że trzeba wątpić i szydzić,~
 43  1876  |          narcyzy tak piękne, urocze...~Że muszą samotne pozostać,~
 44  1876  |                  Wtem widzi zdziwiona: że z słońca promieni~W jej
 45  1876  |                jak wiatrom się skarży:~Że nie ma na świecie nikogo...~
 46  1876  |            litość skłoniła dziewczynę,~Że wstała powoli i poszła do
 47  1876  |          widziała tak piękne a smętne,~Że odejść byłoby, ach! grzechem.~ ~
 48  1876  |                spostrzegła z podziwem,~Że lecą oboje dłoń w dłoni,~
 49  1876  |             wieczystych.~ ~Więc czuje: że serce wyrywa się z łona,~
 50  1876  |               serce wyrywa się z łona,~Że nadmiar uczucia pierś tłoczy,~
 51  1876  |                Wtem słyszy z radością, że matka ją woła,~I nagle się
 52  1876  |             matka ją woła,~I nagle się ze snu zbudziła -~ ~I poszła
 53  1876  |         uśmiechem swej córce tłumaczy,~Że marzyć nie trzeba w ogrodzie.~
 54  1876  |              echo podziemne mi rzekło:~Że los nasz jeden, że i ja
 55  1876  |             rzekło:~Że los nasz jeden, że i ja występny,~Czemu tym
 56  1876  |             nasza gromem wstydu spali:~Że w nikczemności pędząc żywot
 57  1876  |                myślał, o piękne panie,~Że kwiat lub słowo zostanie~
 58  1876  |           Wierzyłem -zwyczajnie młody,~Że jeszcze nie wyszło z mody~
 59  1876  |           wyszło z mody~Myśleć i czuć,~Że trocha serca kobiecie~Świetnej
 60  1876  |                trzeba,~A jednak widzę, że żądam za wiele!~1869~
 61  1876  |               ciemne,~Trzęsła się cała ze strachu,~Po siarki przykrym
 62  1876  |               jął szarpać zdradziecko,~Że gdym się bronić sposobił,~
 63  1876  |             bym się spowiadał.~Widząc, że patrzę przed siebie,~Nie
 64  1876  |             Honorem ręczym piekielnym,~Że piekło tobą pogardzi".~12
 65  1876  |               podejmuje z zgliszcza,~I ze rdzy ziemskiej ogniem ją
 66  1876  |                tłum nie pyta...~Pewny, że wzruszeń tajemniczych tęcza~
 67  1876  |              ciekawy.~ ~A jednak, mimo że ten ból, ta praca,~W której
 68 SenGrob|           konieczność.~Zrazu myślałem, że mnie ból pokona,~Że mnie
 69 SenGrob|          myślałem, że mnie ból pokona,~Że mnie wstręt zdławi, a przestrach
 70 SenGrob|                 a przestrach oniemi,~I że ta próżnia niebios potępiona,~
 71 SenGrob|              tylko porówna czarnemi,~I że w tę straszną ponurość wsiąknięty~
 72 SenGrob|             słucha.~Nie wierzcie temu, że nas teraz dzieli~Nie zapełniona
 73 SenGrob|           przyszłość zaświatowa droga,~Że otrząśnięty w girlandach
 74 SenGrob|               nadzmysłowym tonem.~Cóż, że się w drżeniu eterów ukryła~
 75 SenGrob|              dzierżyć rząd niezmienny.~Ze czcią patrzałem, cichy syn
 76 SenGrob|              tymi, co padną.~Poznałem, że to jest posłaniec boży,~
 77 SenGrob|              do tyła duszę swą zuboży,~Że już z niej zetrze nieśmiertelne
 78 SenGrob|                którym wciąż się zdaje,~Ze o nich przyszłość świata
 79 SenGrob|             zawiniły te latawce białe,~Że na tym smutnym znalazły
 80 SenGrob|                może, jasnością oblane,~Że się rumienić poczyna świt
 81 SenGrob|               poszarpane strzępy;~Tak, że nareszcie za mną i przede
 82 SenGrob|            dymu przejrzystym obłokiem,~Ze łzami w oczach, w błyskawic
 83 SenGrob|           śpiewna,~Wiatrom się skarży, że nad sercem ludu~Więcej ma
 84 SenGrob|            Straszne przysięgi składał, że już gotów. -~Ruszyły naprzód
 85 SenGrob|              otwarły,~Jakby się wydarł ze swoich łańcuchów~I tu na
 86 SenGrob|             rzeszą,~Co mniemać będzie, że wraz z nią złorzeczę?~Świat
 87 SenGrob|               sceny,~Trupa przeszłości ze wzgardą wywleką,~Na łup
 88 SenGrob|          potrąca nowe.~I myślą biedne, że ludzi wspomnieniem~Nieśmiertelności
 89 SenGrob| Nieśmiertelności dokupią się mglistej,~Ze ta drgająca fala ich imieniem~
 90 SenGrob|           ziemi rozejdzie ojczystej,~I że im echo wracające powie~
 91 SenGrob|           gromada~Niech się nie dziwi, że ich proch zniesławią,~Niech
 92 SenGrob|                w chmurach rozpostarta,~Że ich śmiertelnej koszuli
 93 SenGrob|              uchwycić ramiona,~Sądząc, że one kończą dzień pokuty,~
 94 SenGrob|                Gdy nas ujrzy, pomyśli,~Że Niobidy tu przyszli,~I po
 95 SenGrob|               akantów,~Będzie mniemać, że z dala~Stoi córka Tantala~
 96 SenGrob|             cienie~I żalące się niebu, że ciemno!~18 listopad 1864~ ~
 97 SenGrob|                 Zdawało się na chwilę, że to cud prawdziwy!~Że jasna
 98 SenGrob|           chwilę, że to cud prawdziwy!~Że jasna przeszłość z grobu
 99 SenGrob|             Warty brzegami spotkała,~I że królewskie cienie śpiących
100 SenGrob|         ojczystych zaród~Nie zapomnim: że jeden stanowimy naród.~ ~
101 SenGrob|              błogim marzeniem~Zda się, że wracam znów~Do jasnych młodości
102 SenGrob|                noga.~ ~Oni nie wiedzą, że ty prochom dziatek~Dziś
103 SenGrob|          podniesie stroskany,~Wołacie, że on świętość grobu plami.~ ~
104 SenGrob|               tę jedną nadzieję ukaże:~Że o was Polska i przyszłość
105 SenGrob|             podawał dłonie,~I wierzył, że pójdą razem~Zbratani wielkością
106 SenGrob|           wolności i cnoty;~ ~Wierzył, że naród szlachetny~Nie ginie
107 SenGrob|                Nie ginie i nie umiera,~Że znajdzie w każdym swym synu~
108 SenGrob|               młodzieńczą,~Możesz więc ze spokojem dług wdzięczności
109 SenGrob|           wielbmy poniesionej klęski~I ze słabości swojej się nie
110 SenGrob|             kroku,~Jakby przypuszczał, że mu sił nie stanie,~I całą
111 SenGrob|            próżny,~Jakby przypuszczał, że jeszcze usłyszy~Głos, co
112 AlbumP |             dzikiej rozpaczy,~Wiedząc, że główki nie skłoni,~Nie wstanie
113 AlbumP |              Grobowca łono,~Bo wiedzą, że duch odzyska~Miłość na ziemi
114 AlbumP |              Marzy o jednym z rycerzy,~Że idąc przez odmęty,~Do stóp
115 AlbumP |               miał ginąć z pragnienia,~Że wszystkie źródła wyschły
116 AlbumP |         chociażbyś umierał z tęsknoty,~Że nie ma czystej miłości na
117 AlbumP |          zdążając błędnemi.~ ~Nie mów, że wszystko, czegoś ty nie
118 Tatrach|            boleści.~Więc nic dziwnego, że nad wszystkie inne~Musi
119 Tatrach|            Ścian olbrzymich, co w koło ze sobą się zwarły,~Ciemne
120 Tatrach|         skazana obiegu...~I żałowałem, że się próżno kręci,~Przypominając
121 Tatrach|               już z rodu...~I nie dba, ze wrzące fale~Skałę podmyły
122 Tatrach|                głazów migają tak żywo,~Że je z daleka ledwie wzrok
123 Tatrach|              góry.~ ~Ty czułeś dobrze, że wielkość przyrody~Nie potrzebuje
124 Tatrach|            potrzebuje bielidła i różu,~Że miło patrzeć na schodzące
125 Tatrach|               w szarym skaczą kurzu,~I że tatrzańskiej polany nie
126 Tatrach|            stosach śmieci.~ ~Tyś czuł, że prawda piękna - chociaż
127 Tatrach|              odczutą silnie a głęboko;~Że tracić musi dzika gór powaga,~
128 Tatrach|       fantastyczną okryć ją powłoką,~I że nie trzeba robić z skał
129 Tatrach|                dziwolągów.~ ~Tyś czuł, że każda z okolic mieć musi~
130 Tatrach|             właściwy i wyraz odrębny -~Że Tatrom trzeba bydła, a nie
131 Tatrach|            trzeba bydła, a nie strusi,~Że zapatrzone w niebo wiejskie
132 Tatrach|               w dole,~Lecz rozumiałeś, że ludziom potrzeba~Piąć się -
133 Tatrach|             zgonie,~Czyliż nie wiedzą, że ma żywot wieczny~W piersiach
134 Tatrach|            ludzkości i w natury łonie?~Ze się odnawia w jasności słonecznej,~
135 Tatrach|           świata?~ ~Czyliż nie wiedzą, że ona jest wszędzie~Rozlaną
136 Tatrach|            całej błękitów przestrzeni,~Że ciemnych jaskiń przenika
137 Tatrach|                Ale nie wolno orzekać - że ona~Dla serca ludzi na zawsze
138 Tatrach|               wy winniście im cześć!~ ~Ze światem, który w ciemność
139 Tatrach|           żaden nie pokona,~A ludzkość ze czcią ich imiona~Wpisuje
140 Tatrach|              wam wieczność zapewni?...~Że odwracacie od ziemi twarz~
141 Tatrach|          tchnęła pierś heloty,~Sądząc, że lekiem najlepszym na rany~
142 Tatrach|             jawnogrzesznicę~I urągano, że praw swoich broni,~I z ran
143 Tatrach|               w gronie braci szlachty,~Że to mąż stanu, lecz że zdrajca
144 Tatrach|        szlachty,~Że to mąż stanu, lecz że zdrajca prosty -~I nie wróżono
145 Tatrach|            stęsknionego syna,~Z wiarą, że w górze poza chmur zasłoną~
146 Tatrach|        niepokalanej czystości i bieli,~Ze zmaz obmytą przez anielskie
147 Tatrach|           spieszą ludzie nowi,~Widząc, że wiara przeszłości zawiodła -~
148 NadGleb|             własnej wyobraźni,~Sądząc, że słyszy m tajny głos natury -~ ~
149 NadGleb|               swe ścieki~I jedna drugą ze sobą porywa.~ ~Wszyscy są
150 NadGleb|              odwagę żołnierza,~Co wie, że za nim stoi armia świeża~
151 NadGleb|                nim stoi armia świeża~I że świat cały jest dla niego
152 NadGleb|               rozpaczając niwą,~Myślą, że wszystko ciemności pochłoną,~ ~
153 NadGleb|        zwątpienie, co szepcze do ucha:~Że jednym tylko lekarstwem
154 NadGleb|        oskarżono ciebie przed narodem,~Że kazałeś bezwładnym poruszać
155 NadGleb|          obficie.~Jeśli to twoją winą, że budząca życie~Pieśń jak
156 NadGleb|          trumny -~Jeśli to twoją winą, że pchany rozpaczą~Naród zerwać
157 NadGleb|          został bez serca i ducha...~ ~Że tak nie jest - to twoja,
158 NadGleb|                godła,~Nie spostrzegła, że cześć siły~Za daleko ją
159 NadGleb|               Za daleko ją zawiodła,~I że z rąk jej rozbiór Polski~
160 NadGleb|                zapędzie,~Aż dowiedzie, że król Herod~Dobroczyńcą był
161 Kwiaty |              kwiecie.~ ~Wszak mówiłeś, że me oczy~Jasne jak ten kwiat,~
162 Kwiaty |              ach! śniłem sen proroczy,~Że ją widzę tuż:~Ma zamknięte
163 Kwiaty |          ostatnia nić,~Co wiązała mnie ze światem,~Pękła... Mamże
164 Kwiaty |           słupem wciąż,~A myśl dziwna, że to ona,~Kąsa mnie jak wąż...~
165 Kwiaty |          kwiatek.~ ~I jeszcze żartował ze mnie,~Gdym się żaliła na
166 Kwiaty |             żaliła na psotę,~Bo mówił, że ma coś więcej~Ukraść ochotę.~ ~
167 Kwiaty |                więcej~Ukraść ochotę.~ ~Że oczy moje piękniejsze~Niźli
168 Kwiaty |           Niźli ten kwiatek niebieski,~Że chce pić rosę z bławatków,~
169 Kwiaty |               mówił dalej niegrzeczny,~Że mnie rodzicom ukradnie,~
170 Kwiaty |                straszyć kogo, doprawdy~Że to nieładnie.~ ~Chciałabym
171 Kwiaty |           więcej... ach! trudno;~Wiem, że mnie samej bez niego~Byłoby
172 Kwiaty |          dotknąć ręką,~Bo mnie gniewa, że bezkarnie~Patrzy nocą w
173 Kwiaty |                  Ona winna! ona winna!~Że ciekawość moję draźni,~Bo
174 Kwiaty |           Gdybym tylko mógł być pewny,~Że cię, piękna, nie oburzę,~
175 Kwiaty |                pisząc uczone rozprawy,~Że się dorobię niemylnie~Wiedzy,
176 Kwiaty |             Zły sąsiad, zły sąsiad był ze mnie!~Siedziałem jak więzień
177 Kwiaty |              kielicha;~A ja się patrzę ze łzami,~"Gdzie ona?" - pytam
178 Kwiaty |           biegną promienie,~I związani ze ziemią łańcuchem,~Nic nie
179 Kwiaty |        płyniemy duchem.~ ~Wiemy tylko, że w ciągłej pogoni~Za tą marą
180 Kwiaty |              na własność,~I być pewną, że się nic nie zmieni~W blasku
181 Kwiaty |           możemy iść dalej bezpieczni,~Że się sen nasz za światem
182 Kwiaty |                Bogiem.~Śpiewała dalej, że z czasem~Stanie lud cały
183 Kwiaty |              kwieciem umają,~I lud jak ze snu zbudzony~Stanie dla
184 Kwiaty |            Odpowie dziewczyna w żalu -~Że na krew ludzką tak chciwy~
185 Kwiaty |                serdeczne ogniwa,~Czuł, że serce z swej piersi wydziera~
186 Kwiaty |               z swej piersi wydziera~I że młodość ta jasna, szczęśliwa,~
187 Kwiaty |          dziewczę zrozumieć nie zdoła,~Że jest wyższa nad miłość potęga,~
188 Kwiaty |              wyższa nad miłość potęga,~Że głos smutny, głos grobów
189 Kwiaty |                ranią szalone,~Nie mów, że chcesz mnie rzucić!~ ~Cóż
190 Kwiaty |               stronie,~To umrzyj razem ze mną!~ ~Tak, o dobrze! Nie
191 Kwiaty |         cierpię ogromnie,~Gdy pomyślę, że w rozłące wiecznej~Możesz