Part

  1  1876  |        więcej zdarnych~I umieracie jak Tantal z pragnienia,~Pełni
  2  1876  |      zostaje nic... o srogi losie!~Jak ginąć w mękach na sonetów
  3  1876  |         rzeczą~I ma w poezji stare jak świat prawa -~Lecz trzeba,
  4  1876  |        miłością natchniona,~Drżąca jak lutnia, którą śpiewak trzyma,~
  5  1876  |          wszystko tak marnie opada~Jak kwiat, któremu wnętrze robak
  6  1876  |       pieśni doskonałość,~Gdy jest jak oni bezbarwną i chłodną,~
  7  1876  |        lutnisty,~I stać zamkniętą, jak ta czarów księga,~Przez
  8  1876  |      Romeowie nasi nowocześni -~Są jak z żurnalu wycięte figurki;~
  9  1876  |      skłonią~I prószą srebrną rosą jak łezkami,~Może uleci z ich
 10  1876  |            w miłości cud uwierzyć,~Jak Łazarz z grobu mego wstać?~
 11  1876  |     szczęściem od tych słów,~I tak jak w pierwszych dniach stworzenia~
 12  1876  |            nie umrzeć potem?~ ~Tak jak konwalii biały kwiat~Usycha
 13  1876  |       Będzie to wielką zasługą -~A jak się znajdzie dla ciebie
 14  1876  |            ładnie.~ ~Jeśli piosnki jak skowronki~Odlatują z jesienią,~
 15  1876  |         wiecznie w świeżej żałobie~Jak matka płacze na grobie~Za
 16  1876  |         przecie,~Niedobre dziecię,~Jak chmurny maja poranek?~ ~
 17  1876  |           próżno wzywałem litości,~Jak inni przede mną wzywali...~
 18  1876  |        całą,~Że z jej różanych ust jak z otwartej księgi~Czerpałem
 19  1876  |           swoją duszę młodą;~Taka, jak była w poranku stworzenia,~
 20  1876  |           kochanki~Widmo, co serce jak lutnię rozdźwięczy,~I paląc
 21  1876  |      pamięć przeszłości zagrzebię,~Jak Feniks z własnych powstanie
 22  1876  |          źródła, co tak żywo bije,~Jak gołąb pióra obmywam i piję...~ ~
 23  1876  |         ducha okiełznać w wędzidła~Jak niesfornego rumaka przed
 24  1876  |     ucieleśnić!~Więc chociaż serce jak wulkan wybucha,~Samotne
 25  1876  |            Pamiętam po dziś dzień,~Jak kojąc płacz i gniew,~Nuciła
 26  1876  |       Widziała konwalię dziewiczą, jak drżała,~Łzy lejąc z drobnego
 27  1876  |         ścianami z zieleni,~A cały jak kryształ przejrzysty.~ ~
 28  1876  |     kwitnące.~ ~I widzi strwożona, jak kwiatów kielichy~Ludzkimi
 29  1876  |        sylfów skrzydlaty i cichy -~Jak igra w powietrzu z tęczami.~ ~
 30  1876  |   strumienia.~ ~I widzi wzruszona, jak wiatrom się skarży:~Że nie
 31  1876  |       smutku przyczynę.~ ~Słyszała jak przez sen wyrazy namiętne,~
 32  1876  |         ach! grzechem.~ ~Słyszała, jak mówił: "Ty jesteś wybraną,~
 33  1876  |               To wszystko słyszała jak w sennym marzeniu -~I uciec,
 34  1876  |           Lecz dziś komedię salonu~Jak człowiek dobrego tonu~Na
 35  1876  |                               Ach, jak mi smutno!~ ~Ach, jak mi
 36  1876  |         Ach, jak mi smutno!~ ~Ach, jak mi smutno! Mój anioł mnie
 37  1876  |         Zabrany marzeń kwiat.~Ach, jak mi smutno! Cień mnie już
 38  1876  |           niewidzialna ręka -~Ach, jak mi smutno!~22 grudzień 1868~
 39  1876  |            do walki bogi?~Lub może jak Tytan nowy~Niebiosa pobiegłeś
 40  1876  |           miałem większej ambicji,~Jak zostać... posłem w Galicji,~
 41  1876  |        wichrzy~W prochu tej ziemi, jak owad najlichszy,~Ponad tym
 42  1876  |           w wieczny blask ubiera~I jak posągi stawia ponad życiem,~
 43  1876  |          przędzę,~Ta sfera sztuki, jak ją tłum nazywa,~Wieczyście
 44  1876  |        piękności blasku i ogromie,~Jak rosa w słońcu... jednak
 45 SenGrob|            mnie życia prawa;~Byłem jak ciemność, rzucony w przestrzenie,~
 46 SenGrob|     znicestwiony,~W białym tumanie jak znikomość mgława~Niknąc,
 47 SenGrob|          noc nieskończona~Trwała - jak trwania ostatnia konieczność.~
 48 SenGrob|        Wobec ohydy upiornego bytu,~Jak widmo z światów dobyte rozdźwięku,~
 49 SenGrob|            rozkazy.~Przypominałem, jak szli ci boleśni,~Rozmiłowani
 50 SenGrob|        jaskrawą,~Stanął przede mną jak anioł, co klęknie~Ponad
 51 SenGrob|          wieki czysta, nieskażona,~Jak perła w muszli zachowana
 52 SenGrob|        swoich szuka rozpłakana.~Wy jak cyprysy naszych pól - modrzewie,~
 53 SenGrob|            z drzewa życia spadasz,~Jak niedośniony tryumf nocnej
 54 SenGrob|        płyniecie w światy idealne,~Jak meteorów różana ognistość.~
 55 SenGrob|           Co jest odrodzeń godłem, jak w różową~Toniecie światłość,
 56 SenGrob|           Wtedy się chyląc z wolna jak kwiat ścięty,~Co kładzie
 57 SenGrob|            duchów zaprawiony boje.~Jak płomień jasny, a jak marmur
 58 SenGrob|         boje.~Jak płomień jasny, a jak marmur twardy,~Nieugiętością
 59 SenGrob| dobrowolnie w prochach się położy,~Jak samobójca pierś splamiwszy
 60 SenGrob|           Któremu niańczy grób ten jak kołyska,~Nim niemowlęce
 61 SenGrob|           tłumy czekające sądu,~Co jak spłoszone stada nocnych
 62 SenGrob|        wprzód w powietrzne szlaki,~Jak róż girlanda spadły mi na
 63 SenGrob|      zwieszon na przepaści krańce,~Jak atom wobec lodowych ogromów.~
 64 SenGrob|      kłębek węży~I nóż skrwawiony, jak Nemezis gniewna;~Woła: "
 65 SenGrob|         swej posępnej doli~Jaśniał jak niebem gardzące wyjątki.~
 66 SenGrob|           ramionach siekła,~Pędząc jak trzodę przez płomienie żrące,~
 67 SenGrob|         całej zgrozy nie powtórzę,~Jak wypraszały się widma od
 68 SenGrob|         harfy piorunowe dźwięki,~I jak bolesnym przejmował mię
 69 SenGrob|          kości skrzypiące ostatki,~Jak się w targania rzucały namiętne,~
 70 SenGrob|         targania rzucały namiętne,~Jak się przykrzyły niebu swymi
 71 SenGrob|           grobu wracam splamionego~Jak upiór w dawno zardzewiałej
 72 SenGrob|         zatoce Baja~ ~Cicho płyńmy jak duchy,~Białe żagle nawiążmy;~
 73 SenGrob|         stary w mgły się rozwiewa,~Jak sen przepada...~Krzyczmy:
 74 SenGrob|           A nie opada.~ ~Rok stary jak ziarnko piasku~Stoczył się
 75 SenGrob|           ginie! bez łzy, oklasku,~Jak ten gladiator w arenie,~
 76 SenGrob|            Dzieci się będą uczyły,~Jak żyć w przyszłości.~ ~W olbrzymim
 77 SenGrob|        kolebce spojrzeniem anioła,~Jak błędne cienie po ziemi się
 78 SenGrob|          męki czekając serdecznej,~Jak stracone pikiety wielkiej
 79 SenGrob|             Przebiegłeś swoje metę jak rycerz bez trwogi,~Bez skargi,
 80 SenGrob|      przyszłość w ognistym obłoku,~Jak ostatni sakrament do ostatniej
 81 SenGrob|       zlitować!~ ~Serce me zwiędło jak marny~Liść;~Wśród nocy czarnej~
 82 SenGrob|           teraz, w co wierzyć~Mam,~Jak dzień mój przeżyć~W ciemności,
 83 SenGrob|          nie wydarła!~Dziś widzim, jak daleko poza grób swój sięga -~
 84 SenGrob|            umarła",~To my, czując, jak polska wydziera się dusza -~
 85 SenGrob|            Od tych, co Was kochają jak bracia rodzeni -~I w ostatnim
 86 SenGrob|            nasza mija bezpowrotnie~Jak błyskawica wśród bezpłodnej
 87 SenGrob|          go właśnie zgubiło.~ ~Był jak ta harfa eolska,~Co drży
 88 SenGrob|            wygnania~Na sercu cięży jak ołów.~28 wrzesień 1869~
 89 SenGrob|         nas - gdzie oni idą kornie jak żebracy~Przed tłumem, co
 90 SenGrob|        dług wdzięczności spłacać~I jak dotąd kraj myśli skarbami
 91 SenGrob|           tę niezłomną, która tkwi jak ziarno~Przyszłych poświęceń
 92 SenGrob|            miłą...~I zaczął marzyć jak niegdyś za młodu,~Jak gdyby
 93 SenGrob|       marzyć jak niegdyś za młodu,~Jak gdyby w życiu nic się nie
 94 SenGrob|          dziwnej mgle niebieskiej,~Jak poplątane cudne arabeski.~ ~
 95 AlbumP |      latach~Z krzyżykiem w ręce...~Jak spała cicho na kwiatach~
 96 AlbumP |      ciemność grobową~Na zawsze.~ ~Jak obcy przyszedł tu do niej~
 97 AlbumP |      piersi mu targa,~I stoi blady jak chusta,~I straszna tłoczy
 98 AlbumP |             Lecz mnie zgon również jak życie~Od ciebie dzieli -~
 99 AlbumP |            mi będziesz w błękicie,~Jak tu na zmarłych pościeli.~
100 AlbumP |              Lecz mnie również tak jak innych~Wypędzono z tego
101 AlbumP |                             Miłość jak słońce~ ~Miłość jak słońce -
102 AlbumP |         Miłość jak słońce~ ~Miłość jak słońce - ogrzewa świat cały~
103 AlbumP |       przyszłość nasiona.~ ~Miłość jak słońce - barwy uroczemi~
104 AlbumP |           złota zamienia.~ ~Miłość jak słońce - wywołuje burze,~
105 AlbumP |            swe pochodnie.~ ~Miłość jak słońce - choć zajdzie w
106 Tatrach|            walce, którą toczy,~Tak jak Anteusz dotykać się ziemi...~
107 Tatrach|         twoich błoniach wschodzimy jak kwiaty,~A ty stosowne nam
108 Tatrach|        rwie się w chmurek stada...~Jak pajęcza, wiotka przędza~
109 Tatrach|        swej koronie.~ ~Góry wyszły jak z kąpieli~I swym łonem świecą
110 Tatrach|          chce skrzydlata,~Obudzona jak z zaklęcia...~I tę całą
111 Tatrach|           Sny człowieka, co staje, jak mała dziecina,~Przed skamieniałą
112 Tatrach|           wód topielą~Wynurza się, jak obraz czarodziejskiej księgi...~
113 Tatrach|      sielanka~Łagodną wabi ponętą,~Jak dziewczę, co uśmiechniętą~
114 Tatrach|          Które z daleka sterczały, jak mury~Zdobytej twierdzy lub
115 Tatrach|       oderwana krąży wkoło brzegu,~Jak jedna drugą potrąca i goni,~
116 Tatrach|           wraca do spokoju;~Tylko, jak dawniej, szepczą z sobą
117 Tatrach|            wyrokiem,~I odpoczywać, jak pod matki okiem.~5 listopad
118 Tatrach|     skrzydła,~Podarty kryjąc stok,~Jak senne malowidła~Powoli toną
119 Tatrach|   najwyższe szczyty,~Lśnią pogodne jak dawniej błękity.~ ~Ach!
120 Tatrach|           gruzem zasłane rozdroża,~Jak falujące a zastygłe morza,~
121 Tatrach|            sercem prostem~Wiernie, jak staje wyciosana z głazów;~
122 Tatrach|      grzebienia wydostać,~Wskazać, jak drugich ramieniem się trzyma,~
123 Tatrach|           łańcuchu~Tak wyglądają - jak kwiat przy kożuchu.~ ~Żadne
124 Tatrach|         przeżyć,~Chwytać wrażenia, jak same przychodzą,~Piersi
125 Tatrach|            chleb chwytali - głodni jak Ugolin.~ ~A gdy ostatnie
126 Tatrach|            swe namarszczy ponury~I jak olbrzym w poszczerbionej
127 Tatrach|         pełzali,~Widział młodzież, jak mu w oczach rośnie,~Jak
128 Tatrach|            jak mu w oczach rośnie,~Jak się krząta koło swego plonu,~
129 Tatrach|           które życie złocą.~ ~Tak jak w baśni: kocha się w pasterce~
130 Tatrach|          na wpół dzikie serce;~Tak jak w baśni: swych tajemnic
131 Tatrach|          poezji~ ~Nie! nie umarła, jak to próżno głoszą,~Ta jasnych
132 Tatrach|           góry sercem niewolnika -~Jak chce, zstępuje - i kiedy
133 Tatrach|         dzikim żyjących zgiełkiem,~Jak gwiazda na tle błękitu,~
134 Tatrach|         śmierci milczenie powleka,~Jak zbudzonego w mogile człowieka,~
135 Tatrach|      pomimo wędzidła,~I przelatują jak huragan jaki!~ ~Szlacheckie
136 Tatrach|       widmo blade,~Wlokąc za sobą, jak całun - zagładę.~ ~Wieleż
137 Tatrach|            w dłoni~Z szat obnażono jak jawnogrzesznicę~I urągano,
138 Tatrach|           pamięć obchodzimy twoją,~Jak ci, co dawno z niedolą zbratani,~
139 Tatrach|       zamknięcie,~Tego rapsodu, co jak krwawy wątek~Przebiegał
140 Tatrach|       klątwa nieba~Ani nie spadłeś jak grom niespodzianie,~Lecz
141 Tatrach|           grom niespodzianie,~Lecz jak duchowa narodu potrzeba~
142 Tatrach|       dębów swych i sosen~Śpiewał, jak stary pieśniarz wajdelota,~
143 Tatrach|         upajały.~ ~Pamiętam dotąd, jak nam szmer strumieni,~Słowików
144 Tatrach|     uścielem,~Abyś stanęła na nich jak na tronie~I praw zgwałconych
145 Tatrach|           goryczy patrzeć,~Widząc, jak chcecie ślad przeszłości
146 Tatrach|       gasnących pokoleń.~ ~Idźcie, jak światła przystoi czcicielom,~
147 Tatrach|           której wy szukacie,~Jest jak Proteusz kryjący się zdradnie,~
148 NadGleb|          Lecz wszechświat stoi tak jak przedtem niemy,~I otchłań
149 NadGleb|                               IV~ ~Jak ptaki, kiedy odlatywać poczną,~
150 NadGleb|           I nie pytamy: Co za nią? jak dzieci.~ ~Lecz niech kto
151 NadGleb|       zdobytej płomienia,~W miarę, jak widzeń krąg się rozprzestrzenia,~
152 NadGleb|        pełnej kwitło sile,~ ~Spada jak liście obumarłe w lesie...~
153 NadGleb|          mgłach przeszłości nikną, jak sen krótki...~A czas powoli
154 NadGleb|        XIII~ ~Przeszłość nie wraca jak żywe zjawisko,~W dawnej
155 NadGleb|       ludzkości przysparza.~ ~Złe, jak zaraza, w lot obiega ziemię...~
156 NadGleb|           sobą duchów zastęp duży,~Jak łańcuch w niebo lecących
157 NadGleb|                   XVIII~ ~Tak złe, jak dobre wspólną jest zdobyczą:~
158 NadGleb|           mym pojęciem ściśle,~Tak jak odczucie światła lub gorąca.~ ~
159 NadGleb|                         XXX~ ~Taką jak byłaś - nie wstaniesz z
160 NadGleb|         swej śmierci, niosąc pieśń jak sztandar przodem,~Prowadziłeś
161 NadGleb|             że budząca życie~Pieśń jak orkan wstrząsnęła śpiącą
162 Kwiaty |          mówiłeś, że me oczy~Jasne jak ten kwiat,~Gdy się po nich
163 Kwiaty |             Wracaj do tych pól.~Ja jak teraz moje skroń~Na twych
164 Kwiaty |         Dwoje oczu, gwiazdek dwie,~Jak talizman święty~Prowadziło
165 Kwiaty |            z światem.~ ~Popędziłem jak szalony,~Serce łamał ból...~
166 Kwiaty |           wspomnień świat,~Biegnąc jak szalony.~ ~Aż wtem nagle
167 Kwiaty |        dwoje~Nad zwierciadłem wód,~Jak zrywają kwiaty moje,~Kwiaty
168 Kwiaty |             Ich w uścisku dwoje!~ ~Jak statua Laokona~Stoję słupem
169 Kwiaty |       dziwna, że to ona,~Kąsa mnie jak wąż...~Aż nareszcie, Boże
170 Kwiaty |            był ze mnie!~Siedziałem jak więzień za kratą~I kląłem
171 Kwiaty |            podwójnym błękicie?~Czy jak duchy jeziora pokutne~W
172 Kwiaty |            się przechadza po gaju;~Jak zima przed nim ucieka,~A
173 Kwiaty |         się dziś bawi w żołnierzy;~Jak ją widziała po błoniu,~Przelatującą
174 Kwiaty |       pożałuje te dziatki,~Co giną jak ścięte kwiatki,~Jako pierwiosnki
175 Kwiaty |          się kwieciem umają,~I lud jak ze snu zbudzony~Stanie dla
176 Kwiaty |           opuszczał dziewczynę,~Co jak powój w jego serce wrosła,~
177 Kwiaty |          dosięga -~Więc się skarży jak dziecię pieszczone:~- "O
178 Kwiaty |         pieszczone:~- "O niedobry, jak mnie możesz smucić!~Twoje