Part

  1  1876  |                        Publiczność do poetów~ ~Wiecznie śpiewacie
  2  1876  |           same westchnienia~Ślecie do oczu niebieskich lub czarnych,~
  3  1876  |          niebieskich lub czarnych,~Do drobnej nóżki, krągłego
  4  1876  |      rymowych szarlataństw!~Co nam do tego, że wam bohaterki~Przysięgną
  5  1876  |     złocistej lutni,~Wpółpochylony do ciemnej mogiły,~Słucha z
  6  1876  |       panienki.~ ~Przez to zyskuje do wielkości prawo~I na miłostkach,
  7  1876  |                              Poeci do publiczności~ ~Z pokorą
  8  1876  |       wyznaje;~Nikt się nie zwraca do tej karmicielki,~Co sercom
  9  1876  |    zaledwie zostały tużurki,~Które do taktu salonowej pieśni~Skaczą
 10  1876  |       Wzdychając przy tym od czasu do czasu~Do diamentów, gazy
 11  1876  |         przy tym od czasu do czasu~Do diamentów, gazy i atłasu.~ ~
 12  1876  |      tydzień goją się w pośpiechu;~Do tragicznego zanim przyjdzie
 13  1876  |          Więc trzeba będzie zmusić do milczenia~Te drżące struny,
 14  1876  |          dla mnie się skończyła,~I do cierpiących więcej nie należę.~ ~
 15  1876  |        biegiem słońca ucieka -~ ~A do dawnej wraca miary,~Kiedy
 16  1876  |     kamienia.~ ~Wiedziałem, że gdy do końca~Zamiary przywiedziesz
 17  1876  |          nadziemskich jasnych sfer do mnie tu zstąpiła,~Przyniosła
 18  1876  |           zmianą tą, zwróciłem się do niej;~Niestety, już jej
 19  1876  |       skrzy się różowym płomieniem~Do chwili, w której wszystko
 20  1876  |         rozkoszne zjawisko,~Co się do piersi mej tuliło drżącej?~
 21  1876  |       Zranione serca zwykł zbliżać do siebie;~Na ustach twoich
 22  1876  |          potokiem,~Wiedz, że wciąż do tej zielonej oazy~Wybiegam
 23  1876  |         nie kusić,~Milczeć i serce do milczenia zmusić.~ ~Do ciebie
 24  1876  |       serce do milczenia zmusić.~ ~Do ciebie wrócić nie chcę i
 25  1876  |           serca.~Słowiki wspomnień do snu już się kładą,~I tylko
 26  1876  |            zatrata~Jedynym kresem, do którego dążę;~Na cóż mi
 27  1876  |            z wyłomu,~Unosząc hańbę do pustego domu.~ ~Ach! w tej
 28  1876  |        wieczność gniewu prześnić~I do grobowców przywyknąć milczenia,~
 29  1876  |          Że wstała powoli i poszła do niego~Zapytać o smutku przyczynę.~ ~
 30  1876  |      zbudziła -~ ~I poszła zapytać do matki, co znaczy~Sen dziwny
 31  1876  |                                    Do...~ ~Przekleństwa synu!
 32  1876  |      Chrystusową trzodę,~Przybywaj do mnie! w uciśnieniu smętnem~
 33  1876  |           cnoty gościniec utarty~I do bram niebios biegnąc, i
 34  1876  |            ofiarnym gołębie;~Niźli do boju stanąwszy z Jehową,~
 35  1876  |          męstwa, gdy nie przyjdzie~Do starcia,~I serc szkoda,
 36  1876  |           Dulcyneę z Tobozo~Stanąć do walki!~ ~Lecz dziś komedię
 37  1876  |            mnie niesie w objęciach do nieba;~Jednego serca! Tak
 38  1876  |    przyjacielu o~Zawołał - chodźmy do szynku!"~1869~
 39  1876  |            sznurze,~A dusza poszła do piekła.~Strącona w otchłanie
 40  1876  |    przyszedł robić w Erebie?~Jakie do niego masz prawo?~Jakie
 41  1876  |           pożogi i mordy,~Wzywając do walki bogi?~Lub może jak
 42  1876  |         marzenia postępu~Nie miały do mnie przystępu,~Doktryny
 43  1876  |      troszczy o los zapaśnika,~Ale do domu powraca... i syka.~ ~
 44  1876  |          najlepsze -~Zebrane laury do wieczora zwiędną,~I nikt
 45 SenGrob|        ziemi, ani wśród tej drogi,~Do zatracenia podobnej odmętów,~
 46 SenGrob|          mgliste;~A jam je musiał, do dna mierząc wzrokiem,~Za
 47 SenGrob|      gwiaździstość,~W pragnieniach do was lecąc nieustannych.~
 48 SenGrob|           cmentarzach widzialne...~Do was przychodzę z połamaną
 49 SenGrob|            po księżyca sierpie?...~Do niej się będzie zwracać
 50 SenGrob|       litością żadną~I poty miecza do pochwy nie włoży,~Aż wyrok
 51 SenGrob|          jutrzenka grobowa~Kołysze do snu, do łez i nicości~I
 52 SenGrob|            grobowa~Kołysze do snu, do łez i nicości~I żywcem w
 53 SenGrob|         swoje od ich kości.~Bo kto do tyła duszę swą zuboży,~Że
 54 SenGrob|          malowideł.~Przywędrowałem do smutnej przystani,~Skąd
 55 SenGrob| przestrzeni~Trzecią pieśń straszną do wierzchołka słało.~Jakby
 56 SenGrob|          nagie szkielety wywlekła,~Do rozpaczliwych zagnana wędrówek.~
 57 SenGrob| krzywoprzysiężne,~Rożna mi ętnione do niezwykłych lotów~Mary wpółsenne,
 58 SenGrob|        nadzmysłowe straże~Przyszły do ziemi szturmować sumienia,~
 59 SenGrob|        ciągłych bojów i oczyszczeń~Do tej anielskiej ojczyzny
 60 SenGrob|                             Epilog do ~SNU GROBÓW~ ~O! jakże trudno
 61 SenGrob|        trudno pierzchłe już obrazy~Do życia z sennych krain przywoływać!~
 62 SenGrob|      światy wlecze,~I gdy się żywi do spoczynku kładą,~Jeszcze
 63 SenGrob|          jaskrawa pochodnia rozumu~Do wyższych celów zaprzańców
 64 SenGrob|         szyderstw głuszącego szumu~Do swych poziomów wszystko
 65 SenGrob|         zdrajcom przystoi...~A sam do grobu wracam splamionego~
 66 SenGrob|        Wina tokajskie.~ ~Tymczasem do wniebowzięcia~Sposobiąc
 67 SenGrob|           usta,~Mnie zaś tu trzyma do ziemi~Dziewczyna pusta.~ ~
 68 SenGrob|          biją.~ ~Spełnijmy puchary do dna~I życzmy sobie nawzajem~
 69 SenGrob|      obłoku,~Jak ostatni sakrament do ostatniej drogi.~ ~Do twojego
 70 SenGrob|    sakrament do ostatniej drogi.~ ~Do twojego grobowca nie zstąpi
 71 SenGrob|           mękę,~Przez ciemny kraj,~Do jasnych źródeł ty mnie doprowadź;~
 72 SenGrob|          niezłomnie,~Więc ty zstąp do mnie!~ ~Lękam się zstąpić
 73 SenGrob|            W grób~I z utęsknieniem~Do twoich stóp~Chylę się z
 74 SenGrob|         nieprzytomnie~Wołam: zstąp do mnie.~ ~Pokaż mi tryumf
 75 SenGrob|      granic i przestrzeni~I miłość do jednego skupi nas ogniska,~
 76 SenGrob|            zawsze z pełnego dzbana~Do nocy wciąż muszę pić;~Za
 77 SenGrob|            Zda się, że wracam znów~Do jasnych młodości snów~Ponad
 78 SenGrob|            i krwawej przyszłości~I do snu pieśni straszliwe nam
 79 SenGrob|           Przed tłumem, co za sobą do przyszłości wiodą,~I siejąc
 80 SenGrob|     przechowywać ideałów czystość;~Do nas należy dać im moc i
 81 SenGrob|            zdoła wznieść~Za sobą - do ideału.~ ~A bohaterstwo
 82 SenGrob|                             Powrót do domu~ ~Wśród cichej nocy
 83 SenGrob|           domu~ ~Wśród cichej nocy do wioski, co w dole~Ponad
 84 SenGrob|    zadumane czoła,~Jakby piastunki do snu śpiewające.~Tam pod
 85 SenGrob|     wilgotnym piasku,~I przytulony do zimnego głazu~Leżał bez
 86 AlbumP |              Jak obcy przyszedł tu do niej~W dzikiej rozpaczy,~
 87 AlbumP |         Ręka anioła.~ ~Nie dojdzie do twego ucha~Moje wołanie -~
 88 AlbumP |      kształtów żaden cud~Nie wróci do istnienia.~ ~Świat wam nie
 89 AlbumP |     rycerzy,~Że idąc przez odmęty,~Do stóp jej tu przybieży~I
 90 AlbumP |       stworzyła.~ ~I zbudziłem się do życia~W cudowności jasnym
 91 AlbumP |    wzdychajcie, ach, przedwcześnie~Do skwarnego dnia -~Wymarzone
 92 Tatrach|            zmysły drogę otwierając do niej,~Rzucasz w nią ognie,
 93 Tatrach|       Musim żyć z tobą w zgodzie - do mogiły,~Chociaż cel wyższy
 94 Tatrach|          jasną i wesołą.~ ~Chociaż do ciebie przybędzie złamany,~
 95 Tatrach|       czeka.~ ~I wszystkim, którzy do ciebie się garną,~Pozwalasz
 96 Tatrach|          bladą,~I uśmiech, z jakim do grobu się kładą.~ ~Bo ty,
 97 Tatrach|             rozbita.~ ~Wszystko tu do ostrego tonu się nagina:~
 98 Tatrach|            Przez strumień z brzegu do brzegu;~Gdzie potok wstrzyma
 99 Tatrach|          trawę i zielsko,~I kwiaty do swego wianka~Wplatając ręką
100 Tatrach|        fioletem...~Czasu dość było do zmierzchu. Usiadłem~Tuż
101 Tatrach|             I znowu wszystko wraca do spokoju;~Tylko, jak dawniej,
102 Tatrach|         dawnych ją siedzib wyparły~Do krain wiecznego śniegu.~ ~
103 Tatrach|       niebo nad głową!~ ~Nigdy się do nich nie zniży,~O życie
104 Tatrach|             Gdy sama cała wzlatuje do góry.~ ~Ty czułeś dobrze,
105 Tatrach|         tworząc harmonię pastuszą,~Do której trzeba dostroić się
106 Tatrach|            się - by wyjrzeć oczami do nieba.~ ~Dobrze więc było
107 Tatrach|            I trzeba było zmoczonym do nitki~Umykać na dół z skalistego
108 Tatrach|   wszechwładnie,~I znów z miłością do nóg jej upadnie.~ ~Ta trumna,
109 Tatrach|        upadnie.~ ~Ta trumna, którą do grobu składacie,~Zawiera
110 Tatrach|          To z ust płonących korali~Do serca słodycz przesączy~
111 Tatrach|                                    Do młodych~ ~Szukajcie prawdy
112 Tatrach|            przyszłość nam zapowie,~Do której z wolna ludzkość
113 Tatrach|            wstyd~Z obłoków zstąpić do ziemian?~I czynnie walczyć
114 Tatrach|          mienie - wydrą wypadki!~ ~Do tych należy jutrzejszy dzień,~
115 Tatrach|            ciszę i w cień,~Ten się do żywych nie liczy.~ ~Dziś
116 Tatrach|             duchy zawiodły łaskawe~Do zdrojów przeszłej pokoleń
117 Tatrach|            arabskie rumaki~Rwą się do boju pomimo wędzidła,~I
118 Tatrach|           z czci ją chciano odrzeć do ostatka,~Jakby to była nie
119 Tatrach|           męczenników, rwących się do czynu -~Więzienia, groby,
120 Tatrach|      czołga;~Wolała, żeby w drodze do Tobolska~Trupy jej synów
121 Tatrach|       duszę w błękit niosła,~Jakby do matki stęsknionego syna,~
122 Tatrach|           dłonie,~Z twarzą podobną do Najświętszej Panny~I blask
123 Tatrach|          odmłodzi.~ ~Więceśmy ręce do niej wyciągali,~Wołając: "
124 NadGleb|           nam dotrzeć spojrzeniami do niej~Przez pianę zjawisk,
125 NadGleb|            ledwie rękę wyciągnąłeś do niej,~Łudząca Maja oczy
126 NadGleb|          myśli, na zwiady rzucony,~Do krańców jego nigdzie nie
127 NadGleb|            Tłum nowych pędów wciąż do życia rwie się,~Gdy to,
128 NadGleb|                Wtedy swobodne masz do czynu pole:~Opadło jarzmo,
129 NadGleb|            czyje~I praw się swoich do życia nie zrzecze,~ ~To
130 NadGleb|          to zwątpienie, co szepcze do ucha:~Że jednym tylko lekarstwem
131 NadGleb|          pleśni i zgnilizny plamą,~Do wnętrza śmierci przesiąkniętą
132 NadGleb|           królewski diadem,~Musisz do życia wkroczyć życia bramą,~
133 NadGleb|       omyli,~Lecz poprowadzi naród do nowego życia.~Mylą się pokolenia
134 NadGleb|           wiele zalet,~Służyć mogą do ozdoby~Salonowych dam toalet.~ ~
135 NadGleb| publiczności.~ ~Znaczny zapas jest do zbycia~Doskonałych tych
136 Kwiaty |         góry, porzuć morze,~Wracaj do tych pól.~Ja jak teraz moje
137 Kwiaty |            zbliżał w znane strony,~Do rodzinnych pól -~Nad strumieniem,
138 Kwiaty |        Prowadziłem rajskie dziecię~Do kościoła... Ha!~Tylko na
139 Kwiaty |          bławatek~I przypiął sobie do piersi~Skradziony kwiatek.~ ~
140 Kwiaty |          upojeniem,~Co jedno drogę do szczęścia otwiera,~Bez względu,
141 Kwiaty |            wesoła figlarka~Rzucała do okna mi kwiatki,~Brałem
142 Kwiaty |            okna mi kwiatki,~Brałem do ręki Plutarka,~Strzegąc
143 Kwiaty |         Powój przynosi mi kwiatki,~Do okna gwałtem się ciśnie.~ ~
144 Kwiaty |     ramieniu,~Wpółzemdlona, kwiaty do ust ciśnie;~I tak stoją
145 Kwiaty |       wydarł się z objęcia~I rzekł do niej: - "O żegnaj mi droga!~
146 Kwiaty |            Lecz zachowam, zachowam do zgonu~Tę gałązkę jaśminu..."~