Part

  1  1876  |             czasem w rymie potknie,~To jednak lubej ręką swą nie
  2  1876  |           was zdradzą?~ ~Zapewne są to dość znaczne usterki,~Lecz
  3  1876  |             usterki,~Lecz wartoż za to świat malować sadzą?~I wulkaniczne
  4  1876  |             nie przydadzą?~Warn się to piękne zdaje w waszym rymie,~
  5  1876  |           waszym rymie,~A my się za to musi m krztusić w dymie.~ ~
  6  1876  |             i krwawa.~Co by ach! na to Afrodytę rzekła,~Gdyby widziała
  7  1876  |          tchu i pamięci~I myślą, że to świat się cały kręci.~ ~
  8  1876  |    kochankowie smutni,~Nie macie na to w piersiach dosyć siły!~
  9  1876  |       młodziutkie panienki.~ ~Przez to zyskuje do wielkości prawo~
 10  1876  |             ironia, o panowie mili!~To nie gra w piłkę przyjemna
 11  1876  |            jest słusznym w gruncie, to rzecz pewna;~I przyznać
 12  1876  |         kocha, ani nienawidzi!...~I to jest nasze największe przekleństwo:~
 13  1876  |     zakwitało w ludzkości ogrodzie,~To pieśń na swoje przeniosła
 14  1876  |             marnotrawnych,~Przecież to wszystko tak marnie opada~
 15  1876  |         swój naród przekleństwem~Za to, że śmiał się targnąć na
 16  1876  |          oblany.~ ~Miłość ojczyzny! To przedmiot zużyty~I pogrzebany
 17  1876  |            martwych widzów - martwa to potęga,~I może kruszyć tylko
 18  1876  |            Prawdy w uczuciu... Lecz to rzecz zbyteczna,~Niemodna
 19  1876  |     zakwitają egzaltacji kwiatem;~A to, co wschodzi, jest tak zwiędłem,
 20  1876  |       czarnoksięstwo,~Godzim się na to... Potępcie, gdy chcecie;~
 21  1876  |           co mnie truł,~I wszystkom to umieścił,~Com marzył i com
 22  1876  |         kwiaty - niech powiedzą one~To, czego usta nie mówią stęsknione!~
 23  1876  |        topolą!~Przysięgam ci - choć to rzecz trudna,~Że wrócę -
 24  1876  |         mnie i kochaj wciąż!~Będzie to wielką zasługą -~A jak się
 25  1876  |             chciej mojemu słowu,~Że to ci skróci czekanie.~ ~Gdy
 26  1876  |           się z wiosną zielenią -~ ~To piosenki tej przybycie~I
 27  1876  |             Kiedy słońce już nisko,~To ten powrót piosnki starej~
 28  1876  |       chmurny maja poranek?~ ~Jakaż to boleść czoło ci chmurzy?~
 29  1876  |                        Myślałem, że to sen...~ ~ ~Myślałem, że
 30  1876  |             sen...~ ~ ~Myślałem, że to sen, lecz to prawda była:~
 31  1876  |           Myślałem, że to sen, lecz to prawda była:~Z nadziemskich
 32  1876  |         świat pokryła!~Myślałem, że to sen - lecz to prawda była!~
 33  1876  |          Myślałem, że to sen - lecz to prawda była!~5 kwiecień
 34  1876  |         zostać?~I widzieć ten sen i to kwiatów łoże,~Na którym
 35  1876  |      zajdzie cieniem.~ ~Gdzież jest to pierwsze rozkoszne zjawisko,~
 36  1876  |         własnych powstanie popiołów~To opętane serce przez aniołów.~ ~
 37  1876  |          pajęcze przędziwo;~Więc na to wszystko niepomny przez
 38  1876  |             słonecznych promieniach~To srebrne, to znowu różowe.~ ~
 39  1876  |             promieniach~To srebrne, to znowu różowe.~ ~Wtem widzi
 40  1876  |            przejrzysty.~ ~Kolumny - to palmy splecione w arkady~
 41  1876  |        skrzydła dostaniem oboje".~ ~To wszystko słyszała jak w
 42  1876  |          biegu niszczy i rozprzęga,~To śmierć obleka w harmonijną
 43  1876  |            padły w życia boju,~Lecz to, co boskie, na fali błękitu~
 44  1876  |           gdym się bronić sposobił,~To on tymczasem już zrobił~
 45  1876  |           zdradą? incestem?" -~ ~Na to ja, szlachcic struchlały,~
 46  1876  |        obfita,~Co go rwie z sobą? O to tłum nie pyta...~Pewny,
 47 SenGrob|            mnie ta skamieniałość.~I to zamarłej pustyni milczenie~
 48 SenGrob| przestrzenie,~I nie wiedziałem, czy to sen, czy jawa;~O bycie własnym
 49 SenGrob|        śnieżnej zamieci osłony.~Ani to blade poranku świtanie~Nadeszło
 50 SenGrob|             śmiertelnej rozłące~I w to wierzyłem, co mówią anieli.~
 51 SenGrob|             duch napełni płomienny,~To jest królową światów, które
 52 SenGrob|              co padną.~Poznałem, że to jest posłaniec boży,~Choć
 53 SenGrob|          znowu nie zbłąkała miłość.~To, co upadło, musi w rdzy
 54 SenGrob|            niezbłagany!"~A on mi na to: "Jam anioł przeznaczeń".~[
 55 SenGrob|           zatraconych bytów!~Kiedym to myślał, stada srebrnych
 56 SenGrob|         przygrywką - pioruny.~Posąg to w przyszłość obróceń daleką,~
 57 SenGrob|          wychodzić kryjówek. -~Była to chmura połowicznych cieni,~
 58 SenGrob|           jaką niechęcią pełzły pod to wzgórze,~Skąd brzmiały harfy
 59 SenGrob|         prędzej ślad krwawej areny;~To, w co wierzyli wczoraj,
 60 SenGrob|        nasze odda w ręce Bogu.~Ileż to ciemnych ciągnie się zagadek~
 61 SenGrob|           jasne duchów łodzie.~Ileż to razy ginące plemiona~Chciały
 62 SenGrob|       zjawił znów jaki Attylla?~Czy to tylko mordują Cezary?...~ ~
 63 SenGrob|             pewnie się zgubię,~Mimo to będę otwarty:~Dawniej kochałem...
 64 SenGrob|            kieliszku mokną.~ ~Jeśli to miłość dziewczyny,~Więc,
 65 SenGrob|            Falerno.~ ~ ~* * *~Jeśli to... lecz daj mi pokój~Z bezpłodną
 66 SenGrob|                 Kto mi przerywa?... to duchy...~Znane mi kiedyś
 67 SenGrob|             Więc ty mnie prowadź.~ ~To, com ukochał, com tyle~Czcił,~
 68 SenGrob|           Zdawało się na chwilę, że to cud prawdziwy!~Że jasna
 69 SenGrob|   wzniesionych toastów!~ ~I chociaż to sen tylko, żeśmy połączeni,~
 70 SenGrob|      powiadają: "Ta ziemia umarła",~To my, czując, jak polska wydziera
 71 SenGrob|            żyć i cierpieć dłużej...~To na wygnaniu giniemy samotnie.~
 72 SenGrob|            serca, serca za wiele,~I to go właśnie zgubiło.~ ~Był
 73 SenGrob|      uznaniu, po uwielbień szmerze?~To zostaw tym, co wszystko
 74 SenGrob|        anielskie zjawisko,~Wszystko to widział w dziwnej mgle niebieskiej,~
 75 SenGrob|            i głazów cmentarza~Coraz to nowe widziadła wytwarza.~ ~
 76 SenGrob|          wytwarza.~ ~Lecz ujrzał za to w księżycowym blasku~Wśród
 77 AlbumP |             stronę,~Znów odczuwam - to, co piękne,~Znów przed śpiewnym
 78 AlbumP |           gdy serce drży boleśniej,~To przerabiam łzy na pieśni.~
 79 AlbumP |          martwych głazów łona~Coraz to nowe na przyszłość nasiona.~ ~
 80 Tatrach|          ukochać zagony rodzinne.~ ~To przywiązanie, które ludzie
 81 Tatrach|       słońca blask się przeciska...~To Kościeliska!~ ~Zielona skacze
 82 Tatrach|           strąca potok z urwiska...~To Kościeliska!~ ~Pionowo sterczące
 83 Tatrach|           gmachy~Z wejrzeniem coraz to nowem,~Wiszące ściany i
 84 Tatrach|       Wypchnięte z ziemi ogniska...~To Kościeliska!~ ~Srebrzyste
 85 Tatrach|            Tęczową barwą połyska...~To Kościeliska!~14 sierpień
 86 Tatrach|          lub zburzonych domów.~Była to naga, posępna kotlina,~Cieniem
 87 Tatrach|            Wodospad Siklawy~ ~Jakaż to prządka snuje białe nici,~
 88 Tatrach|        ledwie wzrok pochwyci?~Jakaż to prządka rozpierzchłe przędziwo~
 89 Tatrach|   wieczyście jednobrzmiącą pieśń?~ ~To wartki strumień szumiącej
 90 Tatrach|           głośny z kamieniami spór;~To potok wzbiera siatką wód
 91 Tatrach|          wodospadu tęczą.~ ~Skromny to potok! a jednak w swym biegu~
 92 Tatrach|         pierwotnych burz.~ ~Skromny to potok! lecz tak wdzięcznym
 93 Tatrach|           dzień nadchodził biały.~ ~To wszystko jeszcze w mych
 94 Tatrach|       poezji~ ~Nie! nie umarła, jak to próżno głoszą,~Ta jasnych
 95 Tatrach|         dawne swoje koryto odmieni,~To w nowych myślach, uczuciach
 96 Tatrach|       zapali~I pocałunkiem połączy,~To z ust płonących korali~Do
 97 Tatrach|     Niebiosa zbliża ku ziemi.~Coraz to głębiej w sferę ducha sięga,~
 98 Tatrach|             miłości potęga.~ ~Coraz to wyżej i dalej~Chór duchów
 99 Tatrach|             minionych boleści.~ ~Za to ta cała noc grobu straszliwa~
100 Tatrach|         grozą serce me otoczy.~ ~Za to mnie śmierci milczenie powleka,~
101 Tatrach|        sejmiki i kłótnie -~Wszystko to miga tęczowym światełkiem,~
102 Tatrach|           całun - zagładę.~ ~Wieleż to razy ciebie przeklinano,~
103 Tatrach|            odrzeć do ostatka,~Jakby to była nie ich własna matka!~ ~
104 Tatrach|            własna matka!~ ~Wszystko to w spadku zostało po tobie:~
105 Tatrach|          ognisk "małego kaprala".~ ~To pokolenie, które wówczas
106 Tatrach|           gronie braci szlachty,~Że to mąż stanu, lecz że zdrajca
107 Tatrach|       jasność rozlała słoneczną".~ ~To wszystko teraz w przepaść
108 Tatrach|             co na grobach więdną.~ ~To pokolenie, milczące i smutne,~
109 Tatrach|            ciekawych żeglarzy~Coraz to nową odpowiedzią darzy...~
110 NadGleb|        światło na drodze roznieci -~To, choć wzrok szerszy widnokrąg
111 NadGleb|         nieprzebytych rośnie...~ ~I to, co dostrzec możemy, jest
112 NadGleb|        która z całością się splata,~To, czego żaden trąd nie upośledza,~
113 NadGleb|           duchowych wszechświata;~ ~To, co chwilowy zakres swój
114 NadGleb|                           XI~ ~Ileż to zgonów i narodzin ile~W
115 NadGleb|        wciąż do życia rwie się,~Gdy to, co przedtem w pełnej kwitło
116 NadGleb|          nami wspólnym życiem żyli:~To, co już przeszło, nie powraca
117 NadGleb|       zniweczy, co występek zburzy,~To miłość z gruzów na powrót
118 NadGleb|                       XXI~ ~W coraz to wyższe przeradza się wzory~
119 NadGleb|          rozbudzi skory.~ ~Śmierć - to ciągłego postępu chorąży!~
120 NadGleb|             bezwiedne atomy".~ ~I w to, co było i martwem, i głuchem,~
121 NadGleb|             do życia nie zrzecze,~ ~To ani łańcuch, co mu ściska
122 NadGleb|        wskaże w grobie miękki -~ ~I to zwątpienie, co szepcze do
123 NadGleb|            lały krew obficie.~Jeśli to twoją winą, że budząca życie~
124 NadGleb|          wywołując z trumny -~Jeśli to twoją winą, że pchany rozpaczą~
125 NadGleb|         Naród zerwać chciał więzy - to możesz być dumny!~Ci, którzy
126 NadGleb|             Bo święte hasła twoje - to nie hasła chwili,~Co przepadają
127 NadGleb|        ducha...~ ~Że tak nie jest - to twoja, o poeto, wina;~Więc
128 NadGleb|      patryjotyzm...~Gdyż Kościuszko to był wariat,~Co buntował
129 Kwiaty |             źle;~Ach, myślałem, ona to~Przyszła marnym cieniem,~
130 Kwiaty |            wciąż,~A myśl dziwna, że to ona,~Kąsa mnie jak wąż...~
131 Kwiaty |     Odwróciła swoje twarz -~Ach!... to była ona!~ ~Wkrótce potem -
132 Kwiaty |                     Bławatek~ ~Jaki to chłopiec niedobry!~Tak mnie
133 Kwiaty |          straszyć kogo, doprawdy~Że to nieładnie.~ ~Chciałabym
134 Kwiaty |           muszę ukarać,~Podstępu na to użyję:~Będę umyślnie płakała,~
135 Kwiaty |             nigdy niesyty.~ ~A choć to było kwiecie takie skromne,~
136 Kwiaty |           na koniu.~Za co się bije, to nie wie,~Lecz dobrze życzy
137 Kwiaty |           wrzosy...~Ja nie wiem, co to za jedni,~Lecz znałam w
138 Kwiaty |      zdradzę przed tobą".~ ~Słysząc to starszy z siepaczy~Dobył
139 Kwiaty |     Pożegnanie ostatnie na wieki...~To trwa długo... I wstał księżyc
140 Kwiaty |           gdzie w dalekiej stronie,~To umrzyj razem ze mną!~ ~Tak,