Part

  1  1876  |        ponury!~I nie zostaje nic... o srogi losie!~Jak ginąć w
  2  1876  |      wsparta na łokciu w sklepiku -~O idealnym bardzo kaftaniku.~ ~
  3  1876  |       dzikiej wichrów kłótni,~Nucąc o widmach, co mu się przyśniły,~
  4  1876  |        ostateczności.~ ~Ale ironia, o panowie mili!~To nie gra
  5  1876  |            głowy~Przed twoim sądem, o publiko gniewna!~Bo chociaż
  6  1876  | namiętnością życie,~Wielkie gonitwy o miłość i sławę.~A Goethe
  7  1876  |        względem zawsze niepoprawni,~O czystą wielkość zwykle mało
  8  1876  |             jej posłać już~I prosić o odpowiedź~Na listku białych
  9  1876  |             utajonych wiele,~I śnić o szczęściu jeden dzień słoneczny...~
 10  1876  |            już pomiędzy nami!~I sny o szczęściu pierzchły bezpowrotnie,~
 11  1876  |     kłamliwe rzesze,~Na ich zabiegi o błyskotki próżne,~Kamieniem
 12  1876  |             pod ziemią czy w niebie~O twej jasności -~Boś ty mi
 13  1876  |             Zaczęła pierwszy poemat o życiu.~ ~O poemacie młodości!
 14  1876  |          pierwszy poemat o życiu.~ ~O poemacie młodości! któż
 15  1876  |       słowików rozmowy...~ ~Wracaj, o luba! wszakże zmierzch wieczorny~
 16  1876  |             pełzać wydeptaną drogą,~O żadne loty więcej się nie
 17  1876  |          usiadł chłód i obojętność?~O nie! na wieki wolę się rozłączyć,~
 18  1876  |                  Pożegnalne słowo~ ~O drogę moję pytasz się i
 19  1876  |     przyjdzie inny dzień,~W którym, o synu mój,~Napotkasz tylko
 20  1876  |             Pomimo gorzkich prób.~ ~O nie mów, dziecię me,~Że
 21  1876  |            Pogardzać i nienawidzić,~O nie mów, dziecię me!~ ~Na
 22  1876  |         słowika piosenki.~ ~Marzyła o szczęściu, miłości - tak
 23  1876  |            miłości - tak trocha,~Bo o czymże można by innym?~Wszak
 24  1876  |         rozkoszy oddechem,~Szeptały o szczęściu i wiośnie.~ ~Widziała
 25  1876  |          cichej rodzinie!~Nie myśli o próżnej wielkości i sławie,~
 26  1876  |        siebie jedynie.~ ~Tak marząc o kwiatach i tonąc w marzeniach,~
 27  1876  |             poszła do niego~Zapytać o smutku przyczynę.~ ~Słyszała
 28  1876  |       nadziemskie śpiewają im sfery~O ducha pragnieniach wieczystych.~ ~
 29  1876  |       wszystko przepada... i widzi, o dziwy -~Świat jasnych urojeń
 30  1876  |         matki, co znaczy~Sen dziwny o takiej przygodzie.~A matka
 31  1876  |           dziewczątkom,~Bom myślał, o piękne panie,~Że kwiat lub
 32  1876  |     Wielbiłem lalki,~I gotów byłem, o zgrozo,~Za Dulcyneę z Tobozo~
 33  1876  |           Bym zasnął słodko, marząc o aniele,~ ~Który mnie niesie
 34  1876  |             padł: "Ach, przyjacielu o~Zawołał - chodźmy do szynku!"~
 35  1876  |     dochować wdzięczności,~Pamiętaj o propinacji!~I nie trać nigdy
 36  1876  |          obfita,~Co go rwie z sobą? O to tłum nie pyta...~Pewny,
 37  1876  |        gońcom skrzydła i lot łamie.~O! tych wewnętrznych konań
 38  1876  |               Tłum się nie troszczy o los zapaśnika,~Ale do domu
 39 SenGrob|   wiedziałem, czy to sen, czy jawa;~O bycie własnym wątpiąc, znicestwiony,~
 40 SenGrob|       lamentów~Nie biegły świadczyć o istnień ruinie,~Strąconych
 41 SenGrob|         wierzyłem, co mówią anieli.~O jakież zdroje czyste i szemrzące~
 42 SenGrob|            widzę strojne w aureolę.~O lilio czystych krynic! o
 43 SenGrob|            O lilio czystych krynic! o gołąbku~Opróżnionego gniazda!
 44 SenGrob|              Błądząca dusza zapomni o gniewie -~Bo ojców swoich
 45 SenGrob|          ofiary.~Czy prawdą jesteś, o ty nieśmiertelny~Zawiązku
 46 SenGrob|   Rozpromieniacie gwiazdami wokoło.~O! stójcie jeszcze... lecz
 47 SenGrob|          którym wciąż się zdaje,~Ze o nich przyszłość świata się
 48 SenGrob|       skargę na wieczność rzuconą~I o piekielne odtrąconą progi.~
 49 SenGrob|    rozwścieklone z rykiem nawałnicy~O skał się tłukły granitowe
 50 SenGrob|             kiedy lutnia zagrzmiała o sławie,~Żywiej zabłysła
 51 SenGrob|      przykrzyły niebu swymi modły~I o zniszczenie błagały doszczętne.~
 52 SenGrob|             Nim się odważył powstać o swej sile,~I tam, gdzie
 53 SenGrob|      przeczuć dających się szmerów,~O pohańbionym teraz majestacie~
 54 SenGrob|             Epilog do ~SNU GROBÓW~ ~O! jakże trudno pierzchłe
 55 SenGrob|             im echo wracające powie~O serc pamięci wdzięcznej
 56 SenGrob|          tak głucha, milcząca,~Fala o brzeg nie trąca,~Więc utajmy
 57 SenGrob|            się poświęca,~Nie marzmy o łatwym cudzie!~Najwyższy
 58 SenGrob|                            Prośba~ ~O mój Aniele, ty rękę~Daj!~
 59 SenGrob|     Królestwo dusz,~A dbać nie będę o szczęście własne,~Spokojny
 60 SenGrob|         serc w serca płynie,~By się o nic nie troszczyć i o nic
 61 SenGrob|           się o nic nie troszczyć i o nic nie pytać,~Ale wszystko
 62 SenGrob|            u Boga,~I śmią narzekać, o najlepsza z matek,~Żeś porzuciła
 63 SenGrob|             sztandarem duchów bądź, o Polsko,~Póki nie wstaniesz
 64 SenGrob|                    Sonet~ ~Nie myśl o szczęściu! Nie myśl o miłości!~
 65 SenGrob|          myśl o szczęściu! Nie myśl o miłości!~Dla nas ten owoc
 66 SenGrob|        nędzarze,~Trzeba wam życzyć, o biedni, ułomni,~Żebyście
 67 SenGrob|            jedną nadzieję ukaże:~Że o was Polska i przyszłość
 68 SenGrob|     Czciciel potęgi i czynu,~Marzył o duchach niezłomnych~I szukał
 69 SenGrob|       zamknął powiek -~ ~I nikt już o nim nie wspomni -~I jest
 70 AlbumP |            każde słowo.~ ~Wszystko, o czym serce śniło,~Wszystko,
 71 AlbumP |         czym serce śniło,~Wszystko, o czym nawet nie śni,~Odbijało
 72 AlbumP |         Drżą jeszcze jej usteczka -~O czymś rozkosznym marzy.~ ~
 73 AlbumP |           rozkosznym marzy.~ ~Marzy o jednym z rycerzy,~Że idąc
 74 AlbumP |          straży~Swych udziela rad -~O miłości dziewczę marzy,~
 75 AlbumP |           miłości dziewczę marzy,~A o słońcu kwiat.~1880~
 76 Tatrach|                             Wstęp~ ~O matko ziemio, dobra karmicielko!~
 77 Tatrach|             wiecznej myśli bożej.~ ~O matko ziemio! ty nam dając
 78 Tatrach|         dotykać się ziemi...~Bośmy, o matko, wszyscy dziećmi twemi.~ ~
 79 Tatrach|             cały krąg twój obejmie, o ziemio!~Razem z zmarłymi,
 80 Tatrach|           grobu się kładą.~ ~Bo ty, o matko, masz dla swoich dzieci~
 81 Tatrach|    rozdartych wyryta,~Świadczy dziś o przewrotach w łonie ziemskiej
 82 Tatrach|      piekieł dantejskie okręgi.~ ~V~O wielki poemacie natury!
 83 Tatrach|          wód zwierciadle czystem?~ ~O wielki poemacie! ciebie
 84 Tatrach|             Więc trzeba było myśleć o noclegu,~Zanim nas zdradne
 85 Tatrach|            i z przeciągłym grzmotem~O najeżone ściany się roztrąca;~
 86 Tatrach|        ziemskiej bryle,~I zapominał o swojej obroży~I o boleści,
 87 Tatrach|         zapominał o swojej obroży~I o boleści, co go we śnie trwoży.~
 88 Tatrach|       wicher ciężkie chmury niesie,~O skaliste roztrąca urwiska;~
 89 Tatrach|        Nigdy się do nich nie zniży,~O życie walczyć nie będzie -~
 90 Tatrach|        prawiłeś mi spłowiałej bajki~O dziwożonach lub zaklętych
 91 Tatrach|        przedniej straży~Głową trąca o lecące chmury -~Czasem uśmiech
 92 Tatrach|          Zna zabiegi i spory gorące~O kęs ziemi na polach lub
 93 Tatrach|            idąc na oślep zabłądzi~I o głodzie wzrok obraca chciwy~
 94 Tatrach|         Dobry olbrzym! Troszczy się o ludzi,~Co się jego powierzyli
 95 Tatrach|             Ci, którzy mówią ciągle o jej zgonie,~Czyliż nie wiedzą,
 96 Tatrach|        płynie?~ ~Na cóż więc trwoga o jej przyszłe losy?~Czyliż
 97 Tatrach|              Niewczesne wasze żale, o wróżkowie,~Co nieśmiertelnej
 98 Tatrach|               Wy się nie troszczcie o nią - o wróżbici!~Bo ona
 99 Tatrach|          się nie troszczcie o nią - o wróżbici!~Bo ona w piasku
100 Tatrach|          złowrogiej,~Wśród krwawych o łup zapasów,~Wśród nienawiści
101 Tatrach|          swe własne cele~I zapomina o wczorajszych snach...~Nieście
102 Tatrach|          pogodzi -~I wasze gwiazdy, o zdobywcy młodzi,~W ciemnościach
103 Tatrach|          ziemian?~I czynnie walczyć o dalszy byt~Wśród życia wstrząśnień
104 Tatrach|       środek burz,~Potrzeba walczyć o życie!~ ~Na próżno chcecie
105 Tatrach|      zatarły~Twych krwawych śladów, o nieszczęścia roku!~Dotąd
106 Tatrach|            wyprzeć jej na zawsze.~ ~O! wtedy jeszcze nurtem tajnych
107 Tatrach|         wszystko wkoło wciąż mówiło o Niej,~O nieśmiertelnej,
108 Tatrach|          wkoło wciąż mówiło o Niej,~O nieśmiertelnej, co w grobowcu
109 Tatrach|           się grzebie,~Zajęta myślą o codziennym chlebie.~ ~Uboga
110 Tatrach|           By zwyciężały w strasznej o byt walce.~ ~Nastała nowa
111 NadGleb|        myśląca,~Szukam w nim celu i o celu myślę -~Bo ten się
112 NadGleb|           co mi sama przyśle~I czym o władze mi dane potrąca.~ ~
113 NadGleb|            tak nie jest - to twoja, o poeto, wina;~Więc potomność
114 Kwiaty |            cichym grobie już -~Idź, o luby, na mój grób~W noc
115 Kwiaty |            Wciąż z zazdrością myślę o niej,~Choć jej nie śmiem
116 Kwiaty |         samym pokoju~I myślę czasem o kwiatach.~ ~Nie myślę już
117 Kwiaty |                Nie myślę już więcej o sławie~W tej biednej izdebce
118 Kwiaty |          sam nie wiem czego,~Myśląc o psotnej dziewczynie.~ ~Zaginął
119 Kwiaty |           jemu dziwne zapytania:~ ~"O czym marzą owe lilie smutne,~
120 Kwiaty |           pytasz, mój biały aniele,~O czym marzą owe kwiaty senne?~
121 Kwiaty |           patrząc się pogodne,~Będą o nas marzyć lilie wodne".~
122 Kwiaty |        Widać jakby jutrznię nową...~O, szczęśliwy stokroć człowiek,~
123 Kwiaty |           znaleźć ów klucz złoty.~ ~O fijołki! lube, zdradne!~
124 Kwiaty |         ginął rozgłosie.~ ~Śpiewała o młodym maju,~Co się przechadza
125 Kwiaty |        króluje na świecie.~Śpiewała o tej młodzieży,~Co się dziś
126 Kwiaty |        życzy jej w śpiewie.~A dalej o Matce Boskiej,~Co się zjawiła
127 Kwiaty |          jak dziecię pieszczone:~- "O niedobry, jak mnie możesz
128 Kwiaty |         umrzyj razem ze mną!~ ~Tak, o dobrze! Nie będę po tobie~
129 Kwiaty |           wiecznej~Możesz zapomnieć o mnie.~ ~Tyś tak lubił wonny
130 Kwiaty |        sercu zostanie;~Mówić będzie o tobie, jedyny!~Gdy nie przyjdziesz
131 Kwiaty |         objęcia~I rzekł do niej: - "O żegnaj mi droga!~Gdy mię