Part

  1  1876  |      ładnego dziewczątka.~ ~Dosyć już mamy tych rozkoszy dreszczów~
  2  1876  |         potęg demonicznych;~Dosyć już mamy tych łabędzich wieszczów,~
  3  1876  |          ta naga, ta grecka!~Złej już opinii na świecie używa -~
  4  1876  |           i śmieje się krwawo,~Bo już go chytra zdradziła niewiasta.~
  5  1876  |      bezduszna, chłodna atmosfera~Już od kolebki duszę nam otacza,~
  6  1876  |        Młodzieńczej wiary - świat już nie wyznaje;~Nikt się nie
  7  1876  |        spowiedź~Miałem jej posłać już~I prosić o odpowiedź~Na
  8  1876  |      dusza skrzydła znów dostaje,~Już jej nie ściga ziemski żal -~
  9  1876  |    promieniem~I w ciemność idę, i już nie powrócę.~[16 wrzesień
 10  1876  |      minęło lato,~I smutna jesień już mija -~Każdy dzień nową
 11  1876  |        życia duchem i ciałem~Inni już będą przytomni...~Lecz niech
 12  1876  |      skróci czekanie.~ ~Gdy minie już miłości szał -~Czekaj mnie
 13  1876  |   Rezygnacja~ ~Wszystko skończone już pomiędzy nami!~I sny o szczęściu
 14  1876  |   pierzchły bezpowrotnie,~Wziąłem już rozbrat z tęsknotą i łzami,~
 15  1876  |           Pęknięte struny zadrżeć już nie mogą.~ ~Nie ma boleści,
 16  1876  |  Światowych uczuć nicość i obłuda~Już mnie nie porwie swym chwilowym
 17  1876  |          I wiotkie nici porwanych już sideł.~ ~Dziś jeden tylko
 18  1876  |      żadna~Nad moim sercem nie ma już dziś mocy!~17 listopad 1870~
 19  1876  |         wraca miary,~Kiedy słońce już nisko,~To ten powrót piosnki
 20  1876  |      błękicie~I nie chcesz czekać już dłużej?~ ~Może ci wietrzyk
 21  1876  |  zwróciłem się do niej;~Niestety, już jej dłoń nie była w mej
 22  1876  |          drżącej?~Ach! tak daleko już i ach, tak blisko!...~Odchodzi
 23  1876  |                I zapominam, że mi już nie wolno~Powrócić w przeszłość
 24  1876  |   skrzydła i barwy motyle.~ ~Lecz już za późno! Duszy, co się
 25  1876  |            Motyle skrzydła unieść już nie mogą,~Chwila upojeń
 26  1876  |           nie chcę i nie mogę,~Bo już zaginął dawny kształt młodzieńczy;~
 27  1876  |        przepaściach drogę,~I dziś już żadna róża mnie nie wieńczy;~
 28  1876  |          Słowiki wspomnień do snu już się kładą,~I tylko puchacz,
 29  1876  |         na los czy na Boga.~ ~Jam już zmęczony tą ciągłą gonitwą,~
 30  1876  |       praca mi obrzydła;~Nie chcę już ducha okiełznać w wędzidła~
 31  1876  |     otoczyli śmiertelne posłanie;~Już jej dosięgnąć boleść nie
 32  1876  |          I słońc jasnością.~ ~Ale już jestem za stary,~Bym mógł,
 33  1876  |       bawię tylko piosneczką,~Bom już za stary!~ ~Uciekam od ciebie
 34  1876  |          jak mi smutno! Cień mnie już otacza,~Posępny grobu cień;~
 35  1876  |        oskarża rozrzutną...~Cięży już nad nim niewidzialna ręka -~
 36  1876  |         sposobił,~To on tymczasem już zrobił~Z kontusza tunikę
 37  1876  |      nawet w rajchsracie;~A kiedy już w delegacji~Staniesz w obronie
 38 SenGrob|          ciemności godzinie~Czasu już długa przeciekała wieczność,~
 39 SenGrob|      której przyszłość nie świeci już żadna;~I całą przeszłość
 40 SenGrob|          Jeszcze nie zeschły, ale już zwiędnięty,~Przybrałem cichą
 41 SenGrob|         tyła duszę swą zuboży,~Że już z niej zetrze nieśmiertelne
 42 SenGrob|       brzegu,~Skąd nie ma wyjścia już na wieki całe?~Ach! nie
 43 SenGrob|           nieskończoność ciemną -~Już blisko celu, i srebrzyste
 44 SenGrob|    Straszne przysięgi składał, że już gotów. -~Ruszyły naprzód
 45 SenGrob|            jakże trudno pierzchłe już obrazy~Do życia z sennych
 46 SenGrob|       stawią,~I umęczonych śpiąca już gromada~Niech się nie dziwi,
 47 SenGrob|       ciemności pogrążmy.~ ~Dzień już zapadł w otchłanie,~I w
 48 SenGrob|     odźwierni,~I pochylim ciężące już głowy.~ ~Może echa, co drzemią~
 49 SenGrob|  gościnnie wędrowców,~Nad którymi już przeszłość zapadła.~ ~W
 50 SenGrob|           Tulić dalej straszydła;~Już piekielnych psów wycie~Głosi
 51 SenGrob| dostrzeżem~Naszych braci błądzące już cienie~I żalące się niebu,
 52 SenGrob|        własnej swej winy~Nie może już pić... ni kochać~Ładnej
 53 SenGrob|           Rok~ ~Słyszycie! Północ już bije,~Rok stary w mgły się
 54 SenGrob|           podajmy dłonie,~Wszakże już czas!~Choć różni twarzą
 55 SenGrob|       możem uniesień młodości,~Bo już w kolebce truciznę nam wlewa~
 56 SenGrob|         zamknął powiek -~ ~I nikt już o nim nie wspomni -~I jest
 57 SenGrob|          nim nie wspomni -~I jest już garścią popiołów -~A twarda
 58 SenGrob|          Tęczowej cudów powieści,~Już opustoszał święty las~I
 59 SenGrob|      czarów w sobie nie mieści.~ ~Już w nim nie mieszka żaden
 60 SenGrob|  skrzyżowaniu ciemnych dróg~Żadne już widmo nie siada.~ ~Zaklęty
 61 SenGrob|          wabi błędnych rycerzy.~ ~Już czarodziejski prysnął krąg,~
 62 SenGrob|         obręczą.~ ~Niezrozumiałym już się stał~Orężny szczęk epopei -~
 63 SenGrob|           Przycichła pieśń i kona już,~Nie budząc żadnego echa...~
 64 SenGrob|     człowieka nie włada.~ ~On się już wyrzekł złotych mar,~Jasnego
 65 SenGrob|           boleści,~Co się niczego już w świecie nie lęka~I żadnej
 66 AlbumP |                         Preludium~Już niejeden obraz miły~Ciemne
 67 AlbumP |        miłości, szczęścia, chwały~Już się w drodze rozsypały...~
 68 AlbumP |       Przez jego usta.~ ~I mówi: "Już leżysz w trumnie,~Nic cię
 69 AlbumP |        stulone,~Nocny piją chłód,~Już w słoneczną patrzą stronę~
 70 AlbumP |          chwili,~Gdy z pieszczotą już~Biały kielich im odchyli~
 71 AlbumP |  codzienną w zapasy;~Nie słuchają już nimfy na łące~I nie wtórzą
 72 AlbumP |          wszystkie źródła wyschły już bijące! -~Tyś gonił pustyń
 73 Tatrach|     pojednasz człowieka~Z tym, co już przeżył, i z tym, co go
 74 Tatrach|         Wyzłocone słońcem szczyty~Już różowo w górze płoną,~I
 75 Tatrach|        wolna przez parowy.~ ~Lecz już wietrzyk mgłę rozpędza,~
 76 Tatrach|           szerszy krąg zatacza.~ ~Już zdrój srebrną pianą bryzga,~
 77 Tatrach|         ostrych głazach warczy...~Już się żywszy odblask ślizga~
 78 Tatrach|        jeziorek sinej tarczy...~ ~Już pokraśniał rąbek lasu...~
 79 Tatrach|          pokraśniał rąbek lasu...~Już się wdzięczy i uśmiecha~
 80 Tatrach|            Gdzie towarzysze legli już strudzeni~Na mchu, pod dachem
 81 Tatrach| rozpostartej na przepaściach nocy~Już opuszczenia nie czuł i niemocy,~
 82 Tatrach|                   Letni wieczór~ ~Już zaszedł nad doliną~Złocisty
 83 Tatrach|         na skale,~Prawie ostatnia już z rodu...~I nie dba, ze
 84 Tatrach|           przestrzeni.~ ~Przy nim już nie ma dla fantazji tworów~
 85 Tatrach|           olbrzyma.~ ~Wypiastował już pokoleń wiele,~Które wieczny
 86 Tatrach|           powszednim~I był sędzią już niejednej sprawy...~Nieraz
 87 Tatrach|        piasku mogilnym pogrzebie,~Już z nową jutrznią zabłyśnie
 88 Tatrach|         Zawiera tylko kształt jej już przeżyty,~Uwiędłe kwiaty
 89 Tatrach|           I poryw serca staje się już szczytną~Miłością prawdy
 90 Tatrach|         światem, który w ciemność już zachodzi~Wraz z całą tęczą
 91 Tatrach|          ciemności grobu~ ~Ciebie już, w ciemność spowitą i w
 92 Tatrach|           hasłem walka - i trudno już~Milczeniem przeczyć jej
 93 Tatrach|          tych, co widząc malejące już ciało,~Śmieli doradzać samobójstwo
 94 Tatrach|           jeszcze bliska... a tak już odległa.~ ~Nad tą epoką
 95 Tatrach|           przepaść się zapadło,~I już przeminął czas rycerskiej
 96 NadGleb|      wspólnym życiem żyli:~To, co już przeszło, nie powraca więcej!~
 97 NadGleb|         swego z naturą przymierza~Już się nie czuje bezsilnym
 98 NadGleb|          skruszą i zabiorą:~Tylko już wolnym nie będziesz człowiekiem!~ ~
 99 NadGleb|    pokrywą,~Tysiącem kiełków drży już ziemi łono,~ ~Ręką natury
100 NadGleb|       poeto, wina;~Więc potomność już wyrok ogłaszać poczyna,~
101 NadGleb|          go wodze i dumne hetmany~Już przed wrogów zniewagą nie
102 NadGleb|         po muszki klęsce,~Gdy się już więcej nie broni,~Z ofiarą
103 Kwiaty |           dziecię~W cichym grobie już -~Idź, o luby, na mój grób~
104 Kwiaty |         smutki,~I nie wierzę dziś już w sny~Ani w niezabudki!~
105 Kwiaty |      broni!~ ~Bom się nie spotkał już z tym upojeniem,~Co jedno
106 Kwiaty |        nie oburzę,~Byłbym, byłbym już od dawna~Pod twym oknem
107 Kwiaty |         znoju,~Po wielu minionych już latach -~Mieszkam w tym
108 Kwiaty |           o kwiatach.~ ~Nie myślę już więcej o sławie~W tej biednej
109 Kwiaty |      gniewa i smuci.~ ~Ach! teraz już puste okienko!~I nie ma
110 Kwiaty |     słychać srebrnego,~I wszystko już leży w ruinie -~Ja wzdycham,
111 Kwiaty |         błękicie -~Myśmy najprzód już w miłości naszej~Zaczerpnęli
112 Kwiaty |          m grobie,~I nie będziesz już mnie mógł porzucić;~Wieczność