Part

  1  1876  |    postawa:~Śmieszną się staje, gdy ją okaleczą~I kiedy wyjdzie
  2  1876  |        w jej bolesnym zgrzycie,~Gdy się na przedmiot targa nieśmiertelny,~
  3  1876  |       nic zdoła go w życie,~Lub gdy odkrywa serc ludzkich sprzeczności~
  4  1876  | szukajcie kłótni z Apollinem,~I gdy was rada nie powstrzyma
  5  1876  |   poemat wielki, niezrównany.~I gdy bohater i twórca rapsodu~
  6  1876  |   Anakreonie.~ ~Tak samo znowu, gdy po nocy długiej~Świat się
  7  1876  |   odmłodził wiarą i krwią nową,~Gdy barbarzyńskiej ciosami maczugi~
  8  1876  |     surowym Dantem.~ ~Szekspir, gdy stanął na dramatu szczycie,~
  9  1876  |       przed niebezpieczeństwem,~Gdy kto ten wyraz powie z cichym
 10  1876  |       wtedy pieśni doskonałość,~Gdy jest jak oni bezbarwną i
 11  1876  |       właśnie jesteśmy zabawni,~Gdy się stroimy w kawałek łachmanu,~
 12  1876  |      znamię,~Że jest szyderczą, gdy uczuć nie kłamie.~ ~Trudno
 13  1876  |   Godzim się na to... Potępcie, gdy chcecie;~Przy was jest słuszność,
 14  1876  |      Wszystko przepada i ginie,~Gdy ty w piękności zbrojna cud~
 15  1876  |        rzecz trudna,~Że wrócę - gdy mi pozwolą.~ ~Ty czekaj
 16  1876  |        to ci skróci czekanie.~ ~Gdy minie już miłości szał -~
 17  1876  |         powstać miał,~Powrócę - gdy mi pozwolą.~5 kwiecień 1870~
 18  1876  |         A wracają znów na łąki,~Gdy się z wiosną zielenią -~ ~
 19  1876  |      kamienia.~ ~Wiedziałem, że gdy do końca~Zamiary przywiedziesz
 20  1876  |          skąd i kto jest ona.~I gdy zacząłem tak i ważyć, i
 21  1876  |      była w poranku stworzenia,~Gdy biegła witać świat ten dla
 22  1876  |     pióra obmywam i piję...~ ~A gdy się zdrojem tych wspomnień
 23  1876  |      tych wspomnień odświeżę,~A gdy upoję miłości tej wonią,~
 24  1876  |       dążę;~Na cóż mi wiedzieć, gdy wytknięta droga?~A resztę
 25  1876  |      był~Budzącym się na świat,~Gdy wątły życia kwiat~Jeszcze
 26  1876  |        zaczerpnąć w tym zdroju,~Gdy ci przybraknie spokoju -~
 27  1876  |     ochłodę.~Znanyś mi z dawna, gdy życiem namiętnem~Przyniosłeś
 28  1876  |   bardziej wierzyć teraz muszę,~Gdy jasne niebo z piersi mej
 29  1876  |         słuchać.~Szkoda męstwa, gdy nie przyjdzie~Do starcia,~
 30  1876  |    Stanęła w przepaści na dnie,~Gdy dziki Cerber wypadnie~Targać
 31  1876  |       czart jakiś mnie zbiesił:~Gdy mocniej zalałem głowę,~Różne
 32  1876  |        ułudę tylko i udanie -~I gdy się ogniem tęczowym zachwyca,~
 33  1876  |    porażek, zwątpień i upadków,~Gdy niewidzialne wyższej mocy
 34  1876  |     ciemną zagadką na zawsze;~I gdy duch w prochu szermierza
 35  1876  |        podeprze.~Dopiero wtedy, gdy z nędzy człowieczej~Chłodna
 36 SenGrob|  Przypominałem stracone obrazy:~Gdy tęcze grały nad życia obłokiem,~
 37 SenGrob|       grały nad życia obłokiem,~Gdy nawet z łomów dźwigały się
 38 SenGrob|     boleść i wstyd, i niesławę.~Gdy wtem mnie chmura ciemniejsza
 39 SenGrob|    nieczułoić bierzem,~A którą, gdy duch napełni płomienny,~
 40 SenGrob|       krwawych promieni różowe,~Gdy, roztopione wprzód w powietrzne
 41 SenGrob|    śmiechu szatańskiego wrzawą,~Gdy się posypał cichy proch
 42 SenGrob|   nieomylnej doczekać wygranej!~Gdy tak sam z sobą bój począłem
 43 SenGrob|         nich wionęła zgnilizna.~Gdy coraz bardziej pieśń szalała
 44 SenGrob|         w inne światy wlecze,~I gdy się żywi do spoczynku kładą,~
 45 SenGrob|       niebios nie dosięże!~Więc gdy ostatnie hasło w sercach -
 46 SenGrob|         okrwawionym cieniom -~I gdy ma nowe gonitwy poczynać,~
 47 SenGrob|   niebios zaczerpnąć - i morza,~Gdy nam przybrakło ojczystego
 48 SenGrob|       Trzyma księżyc nad głową;~Gdy nas ujrzy, pomyśli,~Że Niobidy
 49 SenGrob|        pierwsi~I w poświęceniu!~Gdy z czasu potrzebą w zgodzie,~
 50 SenGrob|         sen mój ucina;~Fantazji gdy braknie wina,~Powraca zgłuszony
 51 SenGrob|        podnieść go istotnie -~A gdy nie możem żyć i cierpieć
 52 SenGrob|  chowacie w pamiątek kurhany,~I gdy kto skargę podniesie stroskany,~
 53 SenGrob|                  Bezimiennemu~ ~Gdy jeszcze gościł na ziemi~
 54 SenGrob|          Ta wyda plan obfity, i gdy polskie niwy~Błysną dojrzałym
 55 SenGrob|   drżeniem i spływają w pieśni,~Gdy je noc ujmie w dźwięk i
 56 AlbumP |      miłością na pierś kładę;~A gdy serce drży boleśniej,~To
 57 AlbumP |       skończonej męce.~Ujrzał - gdy każde swe słowo,~Każde spojrzenie
 58 AlbumP |     Zajaśniała świateł zorza,~A gdy pierwsze rzekła słowo,~Ziemia
 59 AlbumP |         wyszła z głębi morza.~ ~Gdy przebiegła ziemię wzrokiem,~
 60 AlbumP |   pieśni wiesza na łez chmurze,~Gdy rozpłakana wzlatuje w błękity;~
 61 AlbumP |       obłoków wyziera pogodnie,~Gdy burza we łzach zgasi swe
 62 AlbumP |    cieniu!~Śpijcie, póki czas -~Gdy zaświta - w swym płomieniu~
 63 AlbumP |        Oczekują tęsknie chwili,~Gdy z pieszczotą już~Biały kielich
 64 Tatrach|     zdrój srebrną pianą bryzga,~Gdy po ostrych głazach warczy...~
 65 Tatrach|    bogów epopeją!~ ~III~Słońce, gdy na zachodzie złotą tarczę
 66 Tatrach|        drgnieniu serca skrytem,~Gdy pijąc wszystkie blaski,
 67 Tatrach|    tryśnie źródłem łez obfitem,~Gdy na skrzydłach tęsknoty dusza
 68 Tatrach|     pięknie w ukrytej czeluści,~Gdy na wiatr wstęgi srebrzyste
 69 Tatrach|         przyprawnych z tektury,~Gdy sama cała wzlatuje do góry.~ ~
 70 Tatrach|    patrzeć na schodzące trzody,~Gdy z gór pędzone w szarym skaczą
 71 Tatrach|   prawda piękna - chociaż naga,~Gdy jest odczutą silnie a głęboko;~
 72 Tatrach|   tracić musi dzika gór powaga,~Gdy fantastyczną okryć ją powłoką,~
 73 Tatrach|          głodni jak Ugolin.~ ~A gdy ostatnie gasły zórz kolory,~
 74 Tatrach|        górali -~On ich widział, gdy dziećmi radośnie~U stóp
 75 Tatrach|   Zajadłość zemsty rozproszy...~Gdy usta ogniem zapali~I pocałunkiem
 76 Tatrach|      żyje.~ ~Głos~I naród żyje, gdy mu przodem~Pochodnia wielkich
 77 Tatrach|   jeszcze wielkim jest narodem,~Gdy się odświeża życiem miodem,~
 78 Tatrach|    siebie takie dzieci.~ ~Żyje, gdy na świat z jego łona~Wychodzą
 79 Tatrach|        zawsze nie będzie trwał,~Gdy zasiew żniwa nie wznowi.~ ~
 80 Tatrach|      dotąd chwile owych wiosen,~Gdy serca nasze paliła tęsknota,~
 81 Tatrach|        nie żądamy dożyć~Chwili, gdy z jutrznią zabłyśniesz na
 82 Tatrach|        swoje odmienia postacie,~Gdy śmiały nurek w głębi go
 83 NadGleb|                             V~ ~Gdy nas ciemności otaczają wszędzie,~
 84 NadGleb|        w przestrzeniach zapala,~Gdy nią poruszy kierująca władza,~
 85 NadGleb|        wciąż do życia rwie się,~Gdy to, co przedtem w pełnej
 86 NadGleb|        chce zatrzymać w głębi -~Gdy szron jesienny kurczy je
 87 NadGleb|     tęsknie na zbudzenie swoje,~Gdy je dreszcz życia przejmie
 88 NadGleb|     grasz świadomą rolę.~ ~Lecz gdy chcesz działać ku powszechnej
 89 NadGleb|     dążnościom dadzą,~Z chwilą, gdy tajne cele przeprowadzą,~
 90 NadGleb|          w tęcze się rozwionie,~Gdy ludzkim duszom niesie blaski
 91 NadGleb|   schyłek roku w mgieł pomroce,~Gdy wiatr jesienny zwiędłym
 92 NadGleb|     Zamierającej powoli epoki -~Gdy wniwecz poszedł pokoleń
 93 NadGleb|      jasność żegnają zniknioną,~Gdy burza całe zniweczyła żniwo -~
 94 NadGleb|      może z własnej tylko ręki:~Gdy nim owładnie rozpacz senna,
 95 NadGleb|         Mickiewicza na Wawelu~ ~Gdy na ziemię padł sztandar
 96 NadGleb|    królewski z orłem i pogonią,~Gdy go wodze i dumne hetmany~
 97 NadGleb|     wrogów zniewagą nie bronią,~Gdy go w strzępki stargała niewola~
 98 NadGleb|         I targa sprężyste nici;~Gdy się wysunie wpółżywa,~Pająk
 99 NadGleb|       wkrótce po muszki klęsce,~Gdy się już więcej nie broni,~
100 Kwiaty |       oczy~Jasne jak ten kwiat,~Gdy się po nich łezka toczy~
101 Kwiaty |      Kiedy smutek cię przemoże,~Gdy cię złamie ból -~Porzuć
102 Kwiaty |  żałował -~I dziś drżę jeszcze, gdy tę chwilę wspomnę...~ ~II~
103 Kwiaty |         usteczka karminowe.~ ~A gdy jeszcze wonne kwiaty~Poosrebrza
104 Kwiaty |     droższego~Nad mą miłość?... Gdy ta cię nie wstrzyma~Idź..."
105 Kwiaty |    zadość, bo cierpię ogromnie,~Gdy pomyślę, że w rozłące wiecznej~
106 Kwiaty |         będzie o tobie, jedyny!~Gdy nie przyjdziesz na moje
107 Kwiaty |     niej: - "O żegnaj mi droga!~Gdy mię twoje nie zbawią zaklęcia -~