Part

  1  1876  |            którąm pieścił,~I smutek, co mnie truł,~I wszystkom to umieścił,~
  2  1876  |              kocham! Czyż być może?~Czy mnie nie zwodzi złudzeń moc?~
  3  1876  |              widzę noc!~ ~I wszystko we mnie inne, świeże,~Zwątpienia
  4  1876  |               Więc wszystkie słowa przy mnie pozostały,~A serce zbiegło
  5  1876  |          słowiki będą z wiosną nucić,~A mnie przedziela świat nieszczęścia
  6  1876  |          zostaną~I niech przeżyją razem mnie i Ciebie!~
  7  1876  |                  Każdy dzień nową żegna mnie stratą~I resztę łez mych
  8  1876  |       Przybierze postać wiośnianą;~Lecz mnie nie zbudzi miłości słowo -~
  9  1876  |               kochałem,~Czasami jeszcze mnie wspomni!~6 listopad 1869~
 10  1876  |                 umrzeć u twych nóg,~Byś mnie wskrzesiła na nowo!~l styczeń
 11  1876  |                               Ty czekaj mnie!~ ~Ty czekaj mnie, dzieweczko
 12  1876  |                czekaj mnie!~ ~Ty czekaj mnie, dzieweczko cudna,~Pod tą
 13  1876  |                 mi pozwolą.~ ~Ty czekaj mnie i kochaj wciąż!~Będzie to
 14  1876  |               już miłości szał -~Czekaj mnie pod tą topolą;~Chociażbym
 15  1876  |                   Nie ma boleści, co by mnie trwożyła,~Bo dzisiaj nawet
 16  1876  |               wierzę,~Ogniowa próba dla mnie się skończyła,~I do cierpiących
 17  1876  |                żadne szczęście ziemskie mnie nie zwabi,~Żebym się po
 18  1876  |               uczuć nicość i obłuda~Już mnie nie porwie swym chwilowym
 19  1876  |             nieskończoności,~Są one dla mnie w marzeniach~Oczami mojej
 20  1876  |                  niech wstanie!~I niech mnie pogrąży w noc ciemną -~Wzywałem
 21  1876  |               mną wzywali...~Głos tylko mnie doszedł z ciemności,~Co
 22  1876  |                miłości!~ ~Nie otoczyłaś mnie pieszczotą senną~Ani też
 23  1876  |            stęsknioną,~Nie wprowadziłaś mnie na róż posłanie,~Gdzie tylko
 24  1876  |            nadziemskich jasnych sfer do mnie tu zstąpiła,~Przyniosła
 25  1876  |             Szliśmy, nie mówiąc nic - a mnie się wydało,~Żem życia mego
 26  1876  |              tam! gdzie pierwsza witała mnie zorza,~Gdzie tyle w życiu
 27  1876  |            drogę,~I dziś już żadna róża mnie nie wieńczy;~Wolę się ukryć
 28  1876  |              Nie pójdziesz za mną, lecz mnie nie powstrzymasz.~Gdzie
 29  1876  |                 Może kataklizm straszny mnie tam wiąże~Z nieznajomego
 30  1876  |              świata,~Może fatalizm pcha mnie, a zatrata~Jedynym kresem,
 31  1876  |              pączku krył,~Na łono matka mnie brała,~Pieściła i całowała,~
 32  1876  |        Chrystusową trzodę,~Przybywaj do mnie! w uciśnieniu smętnem~Znajdziesz
 33  1876  |            Nektar, dziewczyno!~ ~Ty byś mnie może kochała,~Jasny aniele...~
 34  1876  |                marząc o aniele,~ ~Który mnie niesie w objęciach do nieba;~
 35  1876  |                jak mi smutno! Mój anioł mnie rzucił,~W daleki odbiegł
 36  1876  |                Ach, jak mi smutno! Cień mnie już otacza,~Posępny grobu
 37  1876  |              poganin.~Charon w łańcuchy mnie okuł~I zawiódł na odwach
 38  1876  |                 z Minosem;~Spojrzeli na mnie ukosem,~Żądając, bym się
 39  1876  |                 Rzekłem: - "Niech porwą mnie diabli,~Jeżeli dotknąłem
 40  1876  |           marzenia postępu~Nie miały do mnie przystępu,~Doktryny były
 41  1876  |               rozsądku.~Ale czart jakiś mnie zbiesił:~Gdy mocniej zalałem
 42 SenGrob|          rozpostarła sowie;~I oślepiała mnie ta śniegu białość,~I obłąkały
 43 SenGrob|              śniegu białość,~I obłąkały mnie te nocne cienie,~I upajała
 44 SenGrob|                 nocne cienie,~I upajała mnie ta skamieniałość.~I to zamarłej
 45 SenGrob|            milczenie~Zdało się łamać we mnie życia prawa;~Byłem jak ciemność,
 46 SenGrob|         konieczność.~Zrazu myślałem, że mnie ból pokona,~Że mnie wstręt
 47 SenGrob|                  że mnie ból pokona,~Że mnie wstręt zdławi, a przestrach
 48 SenGrob|          powietrza zda się i bez ziemi,~Mnie w nieruchome opasawszy skręty,~
 49 SenGrob|                 nicestwa korytu.~Otucha mnie też nie karmiła zdradna,~
 50 SenGrob|              źadneź widmo nie przyjdzie mnie trwożyć,~Na swoje piersi
 51 SenGrob|             ręku Boga.~Prawdą, ach! dla mnie, co powtarzam pleśnie~Przebrzmiewające
 52 SenGrob|           nieustannych.~Prawdą jest dla mnie ta dziewicza czystość,~Z
 53 SenGrob|             wstyd, i niesławę.~Gdy wtem mnie chmura ciemniejsza otoczy,~
 54 SenGrob|            skrzydeł wynurzy się dwoje~I mnie cudownym zjawiskiem zaskoczy;~
 55 SenGrob|       odrzuciwszy zwoje,~Zstąpił przede mnie jakiś rycerz hardy,~W wieczyste
 56 SenGrob|                  nie puklerzem,~Mierzył mnie wzrokiem spokojnej pogardy.~
 57 SenGrob|        widziadeł orszaki;~Wtem otoczyły mnie wieńcem gołębie.~Spojrzałem
 58 SenGrob|               Skrwawione chylicie usta,~Mnie zaś tu trzyma do ziemi~Dziewczyna
 59 SenGrob|              kraj,~Do jasnych źródeł ty mnie doprowadź;~Racz się zlitować!~ ~
 60 SenGrob|     przepaściach muszę nocować,~Więc ty mnie prowadź.~ ~To, com ukochał,
 61 SenGrob|            niezłomnie,~Więc ty zstąp do mnie!~ ~Lękam się zstąpić z wątpieniem~
 62 SenGrob|           nieprzytomnie~Wołam: zstąp do mnie.~ ~Pokaż mi tryumf w przyszłości~
 63 AlbumP | Najpiękniejszych moich piosnek~Nauczyła mnie dzieweczka,~Mistrzem bowiem
 64 AlbumP |                Mistrzem bowiem były dla mnie~Harmonijne jej usteczka.~ ~
 65 AlbumP |                 słodkiej pieśni.~ ~Więc mnie zawsze przy jej boku,~Wpatrzonego
 66 AlbumP |               Nie spojrzysz litośnie ku mnie,~Nie zdejmiesz ciężaru z
 67 AlbumP |                się przepaść rozwarła...~Mnie czoło występek plami,~A
 68 AlbumP |               Wieczność połączy.~ ~Lecz mnie zgon również jak życie~Od
 69 AlbumP |                płomiennym~Pocałunkiem - mnie stworzyła.~ ~I zbudziłem
 70 AlbumP |         cudowności jasnym kraju...~Lecz mnie również tak jak innych~Wypędzono
 71 Tatrach|            Powstał z przepaści, mierząc mnie oczyma,~Swego oddechu słał
 72 Tatrach|        Zakopanem~ ~Mój przewodniku! tyś mnie wiódł przez góry,~Dając
 73 Tatrach|          wielkość wyrazić surową.~ ~Tyś mnie nauczył czuć ją silniej,
 74 Tatrach|                rozpoznaje z dala.~ ~Tyś mnie nauczył, drapiąc się na
 75 Tatrach|               nieba.~ ~Dobrze więc było mnie pod twoją wodzą~W królestwie
 76 Tatrach|                 i prace~We wdzięcznej u mnie zostały pamięci -~Więc dług
 77 Tatrach|               cała noc grobu straszliwa~Mnie bezsennego swym mrokiem
 78 Tatrach|                serce me otoczy.~ ~Za to mnie śmierci milczenie powleka,~
 79 Kwiaty |                 Prowadziło w przyszłość mnie,~Szedłem uśmiechnięty.~ ~
 80 Kwiaty |            Osłonięta grobu mgłą,~Żegnać mnie westchnieniem.~ ~Nigdy jej
 81 Kwiaty |                ostatnia nić,~Co wiązała mnie ze światem,~Pękła... Mamże
 82 Kwiaty |                 wypełnię dawny ślub,~Co mnie wiąże z światem.~ ~Popędziłem
 83 Kwiaty |                 dziwna, że to ona,~Kąsa mnie jak wąż...~Aż nareszcie,
 84 Kwiaty |               to chłopiec niedobry!~Tak mnie wciąż zbywa niegrzecznie,~
 85 Kwiaty |                   I jeszcze żartował ze mnie,~Gdym się żaliła na psotę,~
 86 Kwiaty |             mówił dalej niegrzeczny,~Że mnie rodzicom ukradnie,~Tak straszyć
 87 Kwiaty |                   ach! trudno;~Wiem, że mnie samej bez niego~Byłoby nudno.~ ~
 88 Kwiaty |      rozlicznych~Wspomnieniem szczęścia mnie teraz nie goni,~I z tych
 89 Kwiaty |       eterycznych,~Od melancholii żadna mnie nie broni!~ ~Bom się nie
 90 Kwiaty |                 okno wdziera,~Na pokusy mnie wystawia,~Sen i spokój mi
 91 Kwiaty |              nie śmiem dotknąć ręką,~Bo mnie gniewa, że bezkarnie~Patrzy
 92 Kwiaty |               sąsiad, zły sąsiad był ze mnie!~Siedziałem jak więzień
 93 Kwiaty |                wzdycham tajemnie,~Cisza mnie gniewa i smuci.~ ~Ach! teraz
 94 Kwiaty |               nim białych firanek!~Nikt mnie nie wabi piosenką~W majowy
 95 Kwiaty |                Fijołki~ ~Te fijołki, co mnie nęcą,~Te nie siedzą skryte
 96 Kwiaty |                 ciemnej rzęsy~Patrzą na mnie tak ciekawie.~ ~Spod tej
 97 Kwiaty |               mgle spojrzenia~Patrzy na mnie nieskończoność.~ ~Niezmierzona,
 98 Kwiaty |                  zdradne!~Troska dręczy mnie surowa -~Bo ja zginę i przepadnę,~
 99 Kwiaty |          pieszczone:~- "O niedobry, jak mnie możesz smucić!~Twoje słowa
100 Kwiaty |              możesz smucić!~Twoje słowa mnie ranią szalone,~Nie mów,
101 Kwiaty |             szalone,~Nie mów, że chcesz mnie rzucić!~ ~Cóż mieć możesz
102 Kwiaty |              grobie,~I nie będziesz już mnie mógł porzucić;~Wieczność
103 Kwiaty |             wiecznej~Możesz zapomnieć o mnie.~ ~Tyś tak lubił wonny kwiat
104 Kwiaty |                na wieki, dziewczyno!~Bo mnie duchy wzywają w żałobie,~