Part

  1  1876  |           to dość znaczne usterki,~Lecz wartoż za to świat malować
  2  1876  |            stare jak świat prawa -~Lecz trzeba, żeby miała twarz
  3  1876  |          budząc w zdrowym ciele.~ ~Lecz wy, księżyca kochankowie
  4  1876  |        mogło zagrzewać w starości,~Lecz nie szukajcie kłótni z Apollinem,~
  5  1876  |          jeszcze arlekińska szata,~Lecz ani kocha, ani nienawidzi!...~
  6  1876  | uwielbienie wzorów starożytnych.~ ~Lecz dziś gdzie znaleźć jaki
  7  1876  |          się modli zimny i ponury;~Lecz nad tym jękiem, co bez echa
  8  1876  |     pozostanie Iliadą śmieszności;~Lecz my nie pragniem owej chwili
  9  1876  |   drobnostki -~Prawdy w uczuciu... Lecz to rzecz zbyteczna,~Niemodna
 10  1876  |            przy was jest zwycięstw~Lecz tę rozważcie smutną okoliczność:~
 11  1876  |           Na listku białych róż.~ ~Lecz kiedy me wyrazy~Chciałem
 12  1876  |       Przybierze postać wiośnianą;~Lecz mnie nie zbudzi miłości
 13  1876  |         Inni już będą przytomni...~Lecz niech ta, którą tyle kochałem,~
 14  1876  |           szczęścia przy zgonie.~ ~Lecz widząc ciebie, odejść znów~
 15  1876  |          mu wzdychać zbyt długo!~ ~Lecz bierz z nim ślub i kochaj
 16  1876  |      codziennym a krwawym trudzie,~Lecz biedni, zmęczeni ludzie~
 17  1876  |         siebie,~Nie pójdą dalej!~ ~Lecz serce, serce człowieka,~
 18  1876  |            rozpostrze nad niemi!~ ~Lecz próżno wzywałem litości,~
 19  1876  |          zmysłów tęczowej nicości,~Lecz byłaś ducha ożywczym pragnieniem~
 20  1876  |            ciała w upojeniu toną -~Lecz mi piękności dałaś pożądanie,~
 21  1876  |               Myślałem, że to sen, lecz to prawda była:~Z nadziemskich
 22  1876  |     pokryła!~Myślałem, że to sen - lecz to prawda była!~5 kwiecień
 23  1876  |          echem?...~ ~Nikły meteor, lecz toruje drogę~I nieśmiertelność
 24  1876  |         skrzydła i barwy motyle.~ ~Lecz już za późno! Duszy, co
 25  1876  |     szczery,~Nie pójdziesz za mną, lecz mnie nie powstrzymasz.~Gdzie
 26  1876  |        próżnej wielkości i sławie,~Lecz żyje dla siebie jedynie.~ ~
 27  1876  |            młodzieńca się zmienia,~Lecz skrzydeł nie dostał i usiadł
 28  1876  |    wstrętem patrzą wniebowzięci!~ ~Lecz tym, czym jesteś, skazany
 29  1876  |      bratnie dwa stracone duchy!~ ~Lecz nim utoniem w niepamięci
 30  1876  |       kształty padły w życia boju,~Lecz to, co boskie, na fali błękitu~
 31  1876  |            ach, wtenczas nie wino,~Lecz spojrzeń twoich najsłodszy~
 32  1876  |          Tobozo~Stanąć do walki!~ ~Lecz dziś komedię salonu~Jak
 33 SenGrob|            w mgły rozpierzchnięty.~Lecz i ten koniec nawet, pełen
 34 SenGrob|        wasze wróci bez klątw może.~Lecz cicho teraz! Bo przez świątyń
 35 SenGrob|    niedośniony tryumf nocnej mary;~Lecz ani barwy wiosennej postradasz,~
 36 SenGrob|          trwoga;~Ziemi ci braknie, lecz niebo posiadasz,~I tak ci
 37 SenGrob|            nad codziennym plonem -~Lecz w opadnięciu cichem, ofiarniczem~
 38 SenGrob|      wokoło.~O! stójcie jeszcze... lecz rajską jutrzenkę~Pokryła
 39 SenGrob|          Której nie myśli braknie, lecz wyrazu.~Tak w dociekania
 40 SenGrob|        wiekowej oprzeć się mogile;~Lecz przy odgłosie wulkanicznych
 41 SenGrob|           wdzięcznej i wieczystej.~Lecz świat ten dziwny! - Zrzuca
 42 SenGrob|         pokłony spłoszonego tłumu;~Lecz ani boleść, co serca oczyszcza,~
 43 SenGrob|       krainę marzeń i pamiątek!...~Lecz tak - co robić?... Życzę
 44 SenGrob|     Falerno.~ ~ ~* * *~Jeśli to... lecz daj mi pokój~Z bezpłodną
 45 SenGrob|         pośrodku ojczystych pól...~Lecz tu się sen mój ucina;~Fantazji
 46 SenGrob|   porzuciła ich na pastwę wroga!~ ~Lecz ty wymową cichą, apostolską,~
 47 SenGrob|        Anioła widział w kobiecie -~Lecz ta mu serce rozdarła,~A
 48 SenGrob|  spróchniały w wątły kwiat ubiera,~Lecz tę niezłomną, która tkwi
 49 SenGrob|        szczęścia płochą zalotnicę,~Lecz tę, co w grobach czeka dnia
 50 SenGrob|            przedsięwzięciu pryska,~Lecz tę, co wiecznie z podniesioną
 51 SenGrob|           na oślep leci bez oręża,~Lecz tę, co sama niezdobytym
 52 SenGrob|       bezprawia potęgi zwodniczej,~Lecz się nie strójmy w płaszcz
 53 SenGrob|          milczeniu się zbroić...~ ~Lecz nie przestajmy czcić świętości
 54 SenGrob|         spróchniała goleń!~ ~* * *~Lecz błyśnie dzień! lecz błyśnie
 55 SenGrob|                Lecz błyśnie dzień! lecz błyśnie dzień,~W którym
 56 SenGrob|  nieustannej sprzeczce?~Nie wiem - lecz silniej pobladły mu lica~
 57 SenGrob|            jeszcze ujrzeć żądał.~ ~Lecz nic nie było słychać - prócz
 58 SenGrob|         nowe widziadła wytwarza.~ ~Lecz ujrzał za to w księżycowym
 59 AlbumP |         rozdrożach - lub mogile.~ ~Lecz choć wszystko pierzchło,
 60 AlbumP |        mogile~Wieczność połączy.~ ~Lecz mnie zgon również jak życie~
 61 AlbumP |            przerwie sen zaklęty.~ ~Lecz rycerz, co walczył dla niej,~
 62 AlbumP |        spod ziemi wyszły kwiaty.~ ~Lecz nie istniał jeszcze człowiek,~
 63 AlbumP |         cudowności jasnym kraju...~Lecz mnie również tak jak innych~
 64 Tatrach|            z wolna przez parowy.~ ~Lecz już wietrzyk mgłę rozpędza,~
 65 Tatrach|     obłokiem~I jezioro zniknęło... lecz słychać szum fali,~I z gór
 66 Tatrach|          ciemną się zieleń ubrały,~Lecz w balsamiczną i świeżą,~
 67 Tatrach|          burz.~ ~Skromny to potok! lecz tak wdzięcznym rzutem~Zamyka
 68 Tatrach|            nie ma w świecie sławy,~Lecz tak mu pięknie w ukrytej
 69 Tatrach|     natchnień niemieckiej ballady,~Lecz na nią okiem spoglądać górala,~
 70 Tatrach|            lub zaklętych skarbach,~Lecz dym puszczając z swej króciutkiej
 71 Tatrach|         lubiłeś pozostawać w dole,~Lecz rozumiałeś, że ludziom potrzeba~
 72 Tatrach|       cnoty, widział także winy.~ ~Lecz choć czoło chmurami powleka,~
 73 Tatrach|     zaklętą w marmur ani w drewno,~Lecz ma sklepienia niebios za
 74 Tatrach|          piasku mogilnym nie leży,~Lecz dawnych marzeń potargane
 75 Tatrach|           Sercom napawać się każe,~Lecz uczy wznosić dla Bóstwa
 76 Tatrach|            nie zbraknie zachwytów,~Lecz dalej sięgnie ich wzrok.~ ~
 77 Tatrach|       Przyjąć dziedzictwo gotowi -~Lecz on na zawsze nie będzie
 78 Tatrach|     głębiach ludzkiego sumienia.~ ~Lecz i tu - walka powszechna
 79 Tatrach|            jak grom niespodzianie,~Lecz jak duchowa narodu potrzeba~
 80 Tatrach|         szlachty,~Że to mąż stanu, lecz że zdrajca prosty -~I nie
 81 Tatrach|        odmienne ubierał ją szaty -~Lecz nikt nie wątpił, iż po dniach
 82 Tatrach|        ślad przeszłości zatrzeć.~ ~Lecz chociaż droga nasza się
 83 Tatrach|           piękno i dobro żywota.~ ~Lecz wiedzcie: prawda, której
 84 NadGleb|            m tajny głos natury -~ ~Lecz wszechświat stoi tak jak
 85 NadGleb|         piastunki zakryte oblicze;~Lecz ledwie rękę wyciągnąłeś
 86 NadGleb|           Co za nią? jak dzieci.~ ~Lecz niech kto światło na drodze
 87 NadGleb|          wnętrzu nicestwa łakomem;~Lecz odzyskuje odwagę żołnierza,~
 88 NadGleb|      świata grasz świadomą rolę.~ ~Lecz gdy chcesz działać ku powszechnej
 89 NadGleb|         ludzka rozprzęga istota!~ ~Lecz najsmutniejszy jest duchowy
 90 NadGleb|   dawniejszym uwielbiany czasie...~Lecz nową postać wziąć i nowe
 91 NadGleb|           przesiąkniętą jadem...~ ~Lecz, przystrojona w królewski
 92 NadGleb|       zawiedzie, miłość nie omyli,~Lecz poprowadzi naród do nowego
 93 NadGleb|         pragną, z losem pogodzeni,~Lecz nad przyszłością naszą noc
 94 Kwiaty |           oczy?"~ ~Nic nie rzekła, lecz z westchnieniem~Stopniała
 95 Kwiaty |          obraz pieścić wiecznie...~Lecz przy róży - pod okienkiem~
 96 Kwiaty |        biednej izdebce pod dachem,~Lecz patrzę w okno ciekawie,~
 97 Kwiaty |       ponieść żadnej serca straty,~Lecz tak zwiędnąć jako więdną
 98 Kwiaty |           siedzą skryte w trawie -~Lecz spod długiej, ciemnej rzęsy~
 99 Kwiaty |           co się bije, to nie wie,~Lecz dobrze życzy jej w śpiewie.~
100 Kwiaty |        wcześnie zeszłe wśród lodu.~Lecz przecie śniegi roztają,~
101 Kwiaty |          nie wiem, co to za jedni,~Lecz znałam w wiosce sąsiedniej~
102 Kwiaty |      namiętnych rzucając tysiącem;~Lecz nie było tam słowa nadziei.~
103 Kwiaty |       Słyszę matkę wołającą: Synu!~Lecz zachowam, zachowam do zgonu~