Part

 1  1876  |      duchów księżycową bladość.~ ~Po tysiąc razy te same westchnienia~
 2  1876  |    najgorszym rodzajem inwazji.~ ~Po zgasłych wieszczach w ręce
 3  1876  | Anakreonie.~ ~Tak samo znowu, gdy po nocy długiej~Świat się odmłodził
 4  1876  |    posągową,~Kiedy cudownie odżył po raz drugi,~Z całą fantazją
 5  1876  |          myśl ludzką w rozkwicie,~Po złote runo wolności wyprawę,~
 6  1876  |          I z Don Kiszotem błądzić po manowcach,~By kruszyć kopie
 7  1876  |           nikt ręką swą nie sięga~Po ten skarb w lutni ukryty
 8  1876  |    kobiety~Są w sentymenta ubrane po kostki,~Lubią poezję zajadać
 9  1876  |         mnie nie zwabi,~Żebym się po nie miał schylić ku ziemi...~
10  1876  |           nad ziemią obwisną,~Łzy po nich spływają rzewne,~Czasem
11  1876  |         co krążą w przestrzeniach~Po drogach nieskończoności,~
12  1876  |       uczuć młodzieńczych pożaru,~Po kwiat się jeden schylę nad
13  1876  |          jeszcze wzlecieć w niebo po nią,~I zapominam, com cierpiał
14  1876  |      młodzieńczy;~Długą przebyłem po przepaściach drogę,~I dziś
15  1876  |           nie zostawi dla was nic po sobie,~Co byście mogli lżyć
16  1876  |         dzieckiem był.~ ~Pamiętam po dziś dzień,~Jak kojąc płacz
17  1876  |           piosenki słowo~Pamiętam po dziś dzień.~ ~"Dziecino,
18  1876  |      wciąż razem w błękitne etery~Po szlakach przestrzeni gwiaździstych,~
19  1876  |        albo zgon!"~ ~Spotkałem go po latach wielu,~Spotkałem
20  1876  |      Trzęsła się cała ze strachu,~Po siarki przykrym zapachu~
21  1876  |       Podolanin,~Szedłem, a duchy po kroju~Mniemały, żem jest
22  1876  |         panowie,~Co wam też świta po głowie,~Bym miał być taki
23  1876  |          jest za rubaszny!"~I tak po krótkich namowach~Wszyscy
24  1876  |            Zdaje się niknąć, atom po atomie,~W wiecznej piękności
25 SenGrob|    posępną nocy zaszedłem krainę,~Po śniegu, co się usuwał pode
26 SenGrob|          Między olchami ściekając po łące,~Melancholijną wierzb
27 SenGrob|         wami zgubiłem duszę - idę po nią...~Kwitnienie wasze
28 SenGrob|           ukryła~I błądzi srebrna po księżyca sierpie?...~Do
29 SenGrob|       ludzkie ubrał słowa~I rzekł po trzykroć: "Przeklęci! przeklęci!~
30 SenGrob| tajemnicze łono.~Ja szedłem dalej po skalistym zrębie~Między
31 SenGrob|    wstrząsanych wywrotem,~Pełznąc po głazach strącanych od gromów,~
32 SenGrob|    zastraszony burzą ni łoskotem,~Po ostrzach lawy i ostrogach
33 SenGrob|           W ślad mojej drogi wyły po rozdrożach,~Szturmując z
34 SenGrob|    rozdartego łona~Olbrzymią raną po kamiennych łożach~Rzucały
35 SenGrob|        pochwytane we śnie,~Biegły po szczytach w przestrzenie
36 SenGrob|        mistrza,~Wichry przybiegły po lutni rozpaczać,~I coraz
37 SenGrob|     wędrówek.~Straszna je wiedźma po ramionach siekła,~Pędząc
38 SenGrob|         śmierć rzuca, odkrywać,~I po przepaściach łowić epos
39 SenGrob|           ich imieniem~W krąg się po ziemi rozejdzie ojczystej,~
40 SenGrob|         zniżyć pragną;~Tak więc - po smutnym przeszłości wyłomie~
41 SenGrob|            i znów tracić wiarę,~A po pielgrzymce męczącej i długiej~
42 SenGrob|    przelotne~Pijmy rosy wilgotne,~Po srebrzystej ślizgając się
43 SenGrob|         Że Niobidy tu przyszli,~I po łuk swój pobiegnie, zmieszana~
44 SenGrob|          żałoby -~Nie przyszliśmy po krwi swej zapłatę~Ani chcemy
45 SenGrob|        Pijąc Falerno~ ~Dosyć łez, po co te smutki?~Czas się nareszcie
46 SenGrob|         anioła,~Jak błędne cienie po ziemi się snują.~ ~A wyzwolenia
47 SenGrob|         nie zstąpi cień sławy,~Co po podziemiach zbiera swoje
48 SenGrob|    czarnej~Nie wiem, gdzie iść,~I po przepaściach muszę nocować,~
49 SenGrob|            Rozpacz i hańbę widząc po drodze,~Stanąłem w trwodze.~ ~
50 SenGrob|       cichej łez wymowie,~Wznoszą po raz ostatni: Wielkopolski
51 SenGrob|        srebrzystym strumieniem!~ ~Po kwiatach sączy się zdrój,~
52 SenGrob|      błękitach tą harfą eolską,~ ~Po której wichry głoszą imię
53 SenGrob|    skarbami wzbogacać.~ ~Co tobie po uznaniu, po uwielbień szmerze?~
54 SenGrob|              Co tobie po uznaniu, po uwielbień szmerze?~To zostaw
55 SenGrob|           Swoim klekotem płynącym po rzeczce?~Jakie obudził wspomnienia
56 SenGrob|         Głos, co go wołać zacznie po imieniu;~Z bijącym sercem
57 AlbumP |     Rozłączenie~ ~Ujrzał ją znowu po latach~Z krzyżykiem w ręce...~
58 AlbumP |           spała cicho na kwiatach~Po życia skończonej męce.~Ujrzał -
59 AlbumP |      Trzeba z żywymi naprzód iść,~Po życie sięgać nowe...~A nie
60 Tatrach|           przez błękitne tonie,~I po gwiaździstym unosisz przestworze,~
61 Tatrach|           chociaż myślą wzlatujem po niebie,~Sny zaświatowe ścigając
62 Tatrach|         srebrną pianą bryzga,~Gdy po ostrych głazach warczy...~
63 Tatrach|         się żywszy odblask ślizga~Po jeziorek sinej tarczy...~ ~
64 Tatrach|         bryły, mchu pokryte korą,~Po brzegach rumowisko swoje
65 Tatrach|          Tysiąc tęczowych świateł po szczytach się goni,~Tu zsinieje...
66 Tatrach|        śpiew~I cichy szelest rosy~Po drżących liściach drzew.~ ~
67 Tatrach|     roztrąca urwiska;~Burza huczy po sczerniałym lesie~I gromami
68 Tatrach|       rozpierzchłe przędziwo~Łowi po skałach strojnych w szarą
69 Tatrach|        było gwarzyć z tobą potem,~Po całodziennym spoczywając
70 Tatrach|       Czasem uśmiech przemknie mu po twarzy,~Czasem brwi swe
71 Tatrach|         rozbity.~Wolno wam płakać po kochanki stracie,~Co w was
72 Tatrach|           jego oddychać chwałą.~ ~Po szczeblach stopniowych przemian,~
73 Tatrach|      Wszystko to w spadku zostało po tobie:~Grzeszne ofiary i
74 Tatrach|          Lecz nikt nie wątpił, iż po dniach rozpaczy~Nadpłynie
75 Tatrach|           roztacza ponury,~Ciężko po ciałach swoich ofiar stąpa -~
76 NadGleb|          ruchliwa,~Co nas unosisz po wszechświata toni!~Daremnie
77 NadGleb|           Przez pianę zjawisk, co po wierzchu pływa.~ ~Próżno
78 NadGleb|          z drugiej strony - ginie po kryjomu,~Gdzieś - w nieskończonej
79 NadGleb|                             XIV~ ~Po wszystkie czasy, przez obszar
80 NadGleb|       dalej mknąc na fali chyżej,~Po stopniach przemian posuwa
81 NadGleb|  bezwładnym poruszać się bryłom~I po swej śmierci, niosąc pieśń
82 NadGleb|          w dół spada.~ ~I wkrótce po muszki klęsce,~Gdy się już
83 Kwiaty |      Jasne jak ten kwiat,~Gdy się po nich łezka toczy~W dziwny
84 Kwiaty |         długo błądził w świecie~I po przejściu burz~Znalazł dziś
85 Kwiaty |       wzrokiem,~Błądząc w wieczór po ogrodzie,~Rad bym dojrzeć...
86 Kwiaty |           Spłynęła w okna sąsiada~Po wiotkich splotach powoju.~ ~
87 Kwiaty |    psotnej sąsiadki.~ ~Dziś znowu po trudach i znoju,~Po wielu
88 Kwiaty |         znowu po trudach i znoju,~Po wielu minionych już latach -~
89 Kwiaty |           i trzciny,~Łódka płynie po fali milczącej -~Na niej
90 Kwiaty |       dobie~Zostawiamy jakąś myśl po sobie".~ ~"Ja bym chciała -
91 Kwiaty |          z sobą,~Takie lilie znów po nas wy kwitną,~Naszych losów
92 Kwiaty |       śpiewało,~A głos jej płynął po rosie,~W dalekim ginął rozgłosie.~ ~
93 Kwiaty |           maju,~Co się przechadza po gaju;~Jak zima przed nim
94 Kwiaty |        żołnierzy;~Jak ją widziała po błoniu,~Przelatującą na
95 Kwiaty |           palącem,~Szło ich dwoje po mirtów alei,~Słów namiętnych
96 Kwiaty |           Tak, o dobrze! Nie będę po tobie~Więcej płakać ni gorzko