Part

 1  1876  |              nie staje~Zdążać za wami w tak dalekie kraje.~ ~Chciejcie
 2  1876  |                 jesteśmy, choć łzawi,~I tak bezkształtni, jako mgły
 3  1876  |                 brzmień w Anakreonie.~ ~Tak samo znowu, gdy po nocy
 4  1876  |     marnotrawnych,~Przecież to wszystko tak marnie opada~Jak kwiat,
 5  1876  |              oni bezbarwną i chłodną,~I tak strzyżoną, jakby ogród włoski,~
 6  1876  |            cycerońskiej nabiera wymowy.~Tak więc bez pracy, nauk i zachodu~
 7  1876  |                 A to, co wschodzi, jest tak zwiędłem, starem,~Tak ariekińskiem
 8  1876  |              jest tak zwiędłem, starem,~Tak ariekińskiem i tak karłowatem,~
 9  1876  |              starem,~Tak ariekińskiem i tak karłowatem,~Że może służyć
10  1876  |             listku róży białej~Rzuciłem tak na los!~ ~Nadzieję, którąm
11  1876  |            ciebie kocham! Ach, te słowa~Tak dziwnie w moim sercu brzmią.~
12  1876  |              szczęściem od tych słów,~I tak jak w pierwszych dniach
13  1876  |             daleko i nie mogę wrócić.~ ~Tak mi boleśnie, żem odszedł
14  1876  |             jeszcze nie umrzeć potem?~ ~Tak jak konwalii biały kwiat~
15  1876  |            kwiat~Usycha na twoim łonie,~Tak każdy zginąć byłby rad~Z
16  1876  |                 i słowo,~Co mi dźwięczy tak ładnie.~ ~Jeśli piosnki
17  1876  |           Własnym cieniem człowieka,~Co tak duży ranną chwilką,~Z biegiem
18  1876  |                  Otrzyj swe oczy:~Świat tak uroczy,~Na niebie jasna
19  1876  |                jest ona.~I gdy zacząłem tak i ważyć, i badać,~Kwiaty
20  1876  |                mej tuliło drżącej?~Ach! tak daleko już i ach, tak blisko!...~
21  1876  |              Ach! tak daleko już i ach, tak blisko!...~Odchodzi z wolna
22  1876  |            natchnąć je na nowo,~Bom się tak uczuł wielki, dumny, silny,~
23  1876  |             wzrokiem;~U tego źródła, co tak żywo bije,~Jak gołąb pióra
24  1876  |                 w twoje serce sączyć!~ ~Tak więc odchodzę, bez żalu,
25  1876  |          Marzyła o szczęściu, miłości - tak trocha,~Bo o czymże można
26  1876  |             objęciach wietrzyka, a choć tak nieśmiała,~Jednakże coś
27  1876  |              wzdycha.~ ~A dalej narcyzy tak piękne, urocze...~Że muszą
28  1876  |          fijołki, kryjące się w trawie;~Tak dobrze tej cichej rodzinie!~
29  1876  |              żyje dla siebie jedynie.~ ~Tak marząc o kwiatach i tonąc
30  1876  |                 i w myślach się waży,~A tak jej smutno i błogo.~ ~Nad
31  1876  |               ją echem,~I oczy widziała tak piękne a smętne,~Że odejść
32  1876  |                  Sonet~ ~Jednego serca! tak mało, tak mało,~Jednego
33  1876  |                Jednego serca! tak mało, tak mało,~Jednego serca trzeba
34  1876  |                do nieba;~Jednego serca! Tak mało mi trzeba,~A jednak
35  1876  |                 Na przedpieklu~ ~Raz mi tak żona dopiekła,~Żem się powiesił
36  1876  |              Targać za poły kontusza.~I tak jął szarpać zdradziecko,~
37  1876  |             piekła jest za rubaszny!"~I tak po krótkich namowach~Wszyscy
38 SenGrob|                 lecz niebo posiadasz,~I tak ci przyszłość zaświatowa
39 SenGrob|             myśli braknie, lecz wyrazu.~Tak w dociekania pogrążeń zawiłe,~
40 SenGrob|            jęków niesfornych miliony,~I tak nad duchów kolumną powietrzną~
41 SenGrob|            granitów poszarpane strzępy;~Tak, że nareszcie za mną i przede
42 SenGrob|              Kto rycerz, niech wstaje!"~Tak coraz dalej wokoło lutnisty~
43 SenGrob|       nieomylnej doczekać wygranej!~Gdy tak sam z sobą bój począłem
44 SenGrob|                nią złorzeczę?~Świat ten tak dziwny! I ludzie się śpieszą~
45 SenGrob|                 wszystko zniżyć pragną;~Tak więc - po smutnym przeszłości
46 SenGrob|        śmiertelnej koszuli pozbawią.~Bo tak być musi - i dziejowa karta,~
47 SenGrob|              marzeń i pamiątek!...~Lecz tak - co robić?... Życzę snu
48 SenGrob|               Białe żagle nawiążmy;~Toń tak głucha, milcząca,~Fala o
49 SenGrob|              rozchmurzyć!~Poranek życia tak krótki,~Trzeba go użyć.~ ~
50 SenGrob|                 na dnie,~A ona dźwięczy tak ładnie~Wśród moich samotnych
51 SenGrob|                 cała przeszłość stanęła tak żywa,~Skupiona w jednym
52 AlbumP |              kraju...~Lecz mnie również tak jak innych~Wypędzono z tego
53 Tatrach|                 piastunko! trzymasz nas tak mocno~Na swojej piersi,
54 Tatrach|              musi w walce, którą toczy,~Tak jak Anteusz dotykać się
55 Tatrach|                 dawniej błękity.~ ~Ach! tak samo na drogach żywota:~
56 Tatrach|               Które wśród głazów migają tak żywo,~Że je z daleka ledwie
57 Tatrach|                  Skromny to potok! lecz tak wdzięcznym rzutem~Zamyka
58 Tatrach|           Zamyka wąwóz na błękitów tle,~Tak pięknie ginie w wnętrzu
59 Tatrach|                ma w świecie sławy,~Lecz tak mu pięknie w ukrytej czeluści,~
60 Tatrach|            poważnych wyniosłym łańcuchu~Tak wyglądają - jak kwiat przy
61 Tatrach|                   a gwarzyły skały...~I tak wśród marzeń dzień nadchodził
62 Tatrach|            blaski, które życie złocą.~ ~Tak jak w baśni: kocha się w
63 Tatrach|          otworzyć na wpół dzikie serce;~Tak jak w baśni: swych tajemnic
64 Tatrach|             ulegnie przemianie -~Zawsze tak samo młodych skrzydeł loty~
65 Tatrach|              śpiewną da wymowę;~Dźwięki tak znane, a tak wiecznie nowe.~ ~
66 Tatrach|            wymowę;~Dźwięki tak znane, a tak wiecznie nowe.~ ~Niewczesne
67 Tatrach| zmartwychwstaniu stale naprzód biegła -~Tak jeszcze bliska... a tak
68 Tatrach|                 Tak jeszcze bliska... a tak już odległa.~ ~Nad tą epoką
69 NadGleb|                   Lecz wszechświat stoi tak jak przedtem niemy,~I otchłań
70 NadGleb|              gdzieś bez śladu giną...~ ~Tak pokolenia w nieskończoność
71 NadGleb|                                 XVIII~ ~Tak złe, jak dobre wspólną jest
72 NadGleb|            wiąże z mym pojęciem ściśle,~Tak jak odczucie światła lub
73 NadGleb|               bez serca i ducha...~ ~Że tak nie jest - to twoja, o poeto,
74 NadGleb|               buntował proletariat!~ ~I tak dalej... i tak dalej...~
75 NadGleb|         proletariat!~ ~I tak dalej... i tak dalej...~Coraz śmielsze
76 Kwiaty |              frak~Niezabudki kwiecie.~ ~Tak się skończył sen milutki~
77 Kwiaty |              Jaki to chłopiec niedobry!~Tak mnie wciąż zbywa niegrzecznie,~
78 Kwiaty |                 mnie rodzicom ukradnie,~Tak straszyć kogo, doprawdy~
79 Kwiaty |              lato.~ ~Myślałem, pracując tak pilnie~I pisząc uczone rozprawy,~
80 Kwiaty |               żadnej serca straty,~Lecz tak zwiędnąć jako więdną kwiaty.~ ~
81 Kwiaty |            ciemnej rzęsy~Patrzą na mnie tak ciekawie.~ ~Spod tej rzęsy,
82 Kwiaty |            Rozrzuca jasność i kwiecie~I tak króluje na świecie.~Śpiewała
83 Kwiaty |                za kraj i wiarę.~ ~Kiedy tak śpiewa, zza krzaków~Wypada
84 Kwiaty |                żalu -~Że na krew ludzką tak chciwy~Krwią zlewasz spokojne
85 Kwiaty |               To umrzyj razem ze mną!~ ~Tak, o dobrze! Nie będę po tobie~
86 Kwiaty |                Wieczność całą prześnimy tak błogo,~I przebaczy nam Bóg
87 Kwiaty |                 zapomnieć o mnie.~ ~Tyś tak lubił wonny kwiat jaśminu,~
88 Kwiaty |                 kwiaty do ust ciśnie;~I tak stoją oboje w płomieniu,~