Part

 1  1876  |            prości,~Panujcie myślą nad słuchaczów gminem~I budźcie
 2  1876  |        modli zimny i ponury;~Lecz nad tym jękiem, co bez echa
 3  1876  |          pleśnią i szyderstwem,~A nad nim klęczy postać jezuity,~
 4  1876  |       równi z wami~I razem z wami nad przepaścią pląsać;~Potrzeba
 5  1876  |     osłabi -~Przebytą męką panuję nad niemi.~ ~Światowych uczuć
 6  1876  |          rozpacz i nadzieja żadna~Nad moim sercem nie ma już dziś
 7  1876  |          skrzydła powiewne~Często nad ziemią obwisną,~Łzy po nich
 8  1876  |      odwoła,~Niepamięć rozpostrze nad niemi!~ ~Lecz próżno wzywałem
 9  1876  |         Po kwiat się jeden schylę nad łez wodą,~ ~A może znajdę
10  1876  |    pozostać,~Więc główki zwiesiły nad wody przeźrocze,~Ścigając
11  1876  |           dostał i usiadł samotny~Nad brzegiem srebrnego strumienia.~ ~
12  1876  |         tak jej smutno i błogo.~ ~Nad litość nic nie ma na ziemi
13  1876  |          z tobą, synu potępienia,~Nad Babilonu wodami usiędziem,~
14  1876  |      zamyślenie;~Jeszcze się może nad jej kształtem waży~Zbiegłego
15  1876  |        fali błękitu~Wraca panować nad zmiennością bytu,~W wiecznej
16  1876  |    oskarża rozrzutną...~Cięży już nad nim niewidzialna ręka -~
17  1876  |         życie! komedia skończona!~Nad zwyciężonym zapadła zasłona -~
18  1876  |         ziemia na zawsze wyleczy,~Nad grobem miga błędny ognik
19 SenGrob|           i sine,~ ~Które zawisło nad przepaścią ciemną,~Rzucałem
20 SenGrob|           obrazy:~Gdy tęcze grały nad życia obłokiem,~Gdy nawet
21 SenGrob|           z tych łez, które wiszą~Nad ziemskich piekieł nieustanną
22 SenGrob|  tajemniczem~Dla światów zgiętych nad codziennym plonem -~Lecz
23 SenGrob|        nie włoży,~Aż wyrok spełni nad tymi, co padną.~Poznałem,
24 SenGrob|       pieścił Cherub złotowłosy~I nad lichymi próchnami się bawił,~
25 SenGrob|        niesfornych miliony,~I tak nad duchów kolumną powietrzną~
26 SenGrob|       proch skrzydlaty.~Zanim się nad tą zadumałem sprawą,~Rzekł
27 SenGrob|         przed zdumionym okiem -~A nad tym wszystkim jedna wielka
28 SenGrob|           zorza.~Od strony morza, nad urwiska bokiem,~Obok krateru,
29 SenGrob|            Wiatrom się skarży, że nad sercem ludu~Więcej ma władzy
30 SenGrob|      hufce bezorężne;~I kędy orły nad grobowcem kraczą,~I kędy
31 SenGrob|    grobowcem kraczą,~I kędy tylko nad przepaści łonem~Porozwieszane
32 SenGrob|          hijeny.~Tymczasem cienie nad Letejską rzeką~Kończą tragiczną
33 SenGrob|         posąg boleści zamienia,~I nad umarłym morzem nieruchomie~
34 SenGrob|    Podróżni~ ~Przez włoskie wille nad morzem wiszące~Ciągniemy,
35 SenGrob|         grobom.~Gdzie góry biegną nad zwierciadłem fali~Kąpać
36 SenGrob|      przyjmą gościnnie wędrowców,~Nad którymi już przeszłość zapadła.~ ~
37 SenGrob|          Skryta w głębi pieczary,~Nad trójnogiem schylona,~Krzyknie
38 SenGrob|    prostylem Diana~Trzyma księżyc nad głową;~Gdy nas ujrzy, pomyśli,~
39 SenGrob|       Prochem pradziadów.~ ~Życie nad śmiercią przeważa,~Bo taka
40 SenGrob|        swobodna~I światło błyśnie nad krajem!~Bogu w opiekę oddajem~
41 SenGrob|   wiecznie żywy~W garstce, co się nad Warty brzegami spotkała,~
42 SenGrob|       plami.~ ~Trzeba mieć litość nad wami, nędzarze,~Trzeba wam
43 AlbumP |      Stoją żywcem wśród ciemności~Nad przebrzmiałą życia wrzawą~
44 AlbumP |          tchnieniem~Pierś młodą~I nad starców rozwianym marzeniem~
45 AlbumP |   uśmiechem dziecka~Chmurne niebo nad ziemią wyzłaca,~Wraca z
46 Tatrach|    boleści.~Więc nic dziwnego, że nad wszystkie inne~Musi ukochać
47 Tatrach|          zamykasz miłosierne łono~Nad garścią prochów - prochom
48 Tatrach|          I pogodnie lśnią błękity~Nad pogiętych skał koroną.~ ~
49 Tatrach|           Lub wichry, przelatując nad zmartwiałą puszczą,~Swym
50 Tatrach|  niebieskiem i bladem,~I ciemność nad otchłanią chwieje się wisząca.~
51 Tatrach|        przez skał szczelinę wstał nad wodospadem,~Srebro leje
52 Tatrach|      słodki -~I zawieszone wysoko~Nad niedostępną opoką~Gwiaździste,
53 Tatrach|            Wieczór się zbliżał, a nad naszą głową~Wciąż wyrastały
54 Tatrach|           zmierzchu. Usiadłem~Tuż nad zmrożonym jeziorka zwierciadłem,~
55 Tatrach|           mleczną szatą,~I szczyt nad głową zagasnął wyniosły,~
56 Tatrach|       Letni wieczór~ ~Już zaszedł nad doliną~Złocisty słońca krąg -~
57 Tatrach|      żywota:~Nieraz burza szaleje nad głową,~Wicher nami nad przepaścią
58 Tatrach|    szaleje nad głową,~Wicher nami nad przepaścią miota,~A grom
59 Tatrach|        nieba...~Tylko wznieść się nad chmury potrzeba.~17 grudzień
60 Tatrach|       zrębie~Limba iglastą koronę~Nad ciemne zwiesiła głębie,~
61 Tatrach|          kołysze -~Ma wolne niebo nad głową!~ ~Nigdy się do nich
62 Tatrach|          gór jednoczy -~Chylą się nad nim ściany pełne śniegu,~
63 Tatrach|    olbrzym w poszczerbionej zbroi~Nad kołyską ludzkich dzieci
64 Tatrach|       Przez ciąg wieków straż swą nad nim trzyma~Z troskliwością
65 Tatrach|    poczuciem je darzy,~I rozrzuca nad dzieciństwa nocą~Pierwsze
66 Tatrach|    skrzydeł loty~Wzbijać się będą nad ciemne otchłanie;~Zawsze
67 Tatrach|      nowych rycerzy.~Nie płaczcie nad nią - bo ona w obłoku~Na
68 Tatrach|        Wśród nienawiści i trwogi,~Nad grozą powszechną bytu,~Nad
69 Tatrach|        Nad grozą powszechną bytu,~Nad dzikim żyjących zgiełkiem,~
70 Tatrach|          posępnej zamarły~Ciężysz nad nami - i z przeszłości mroku~
71 Tatrach|              a tak już odległa.~ ~Nad tą epoką jaśniał jeszcze
72 Tatrach|          zemstę i boleść namiętną~Nad poniżeniem i hańbą ojczyzny.~
73 Tatrach| mesjaniczne, natchnione proroctwa~Nad ziemią inne wytwarzały życie,~
74 Tatrach|         nowo,~Zawieś miecz pomsty nad fałszem i zbrodnią~I bądź
75 NadGleb|                                   NAD GŁĘBIAMI [1894]~
76 NadGleb|          wierzchu pływa.~ ~Próżno nad głębią schyleni - jej ciemnic~
77 NadGleb|     wyszły... gdzie spoczną..~Ani nad jaką wznoszą się krainą.~ ~
78 NadGleb|        kształt człowieka,~ ~Który nad dawną wyrasta ruiną...~I
79 NadGleb|           całe zniweczyła żniwo -~Nad spustoszoną rozpaczając
80 NadGleb|           z losem pogodzeni,~Lecz nad przyszłością naszą noc by
81 NadGleb|           jasny sztandar ducha,~I nad Polską rozwinął w błękicie,~
82 Kwiaty |       strony,~Do rodzinnych pól -~Nad strumieniem, gdzie mi kwiat~
83 Kwiaty |         Aż wtem nagle widzę dwoje~Nad zwierciadłem wód,~Jak zrywają
84 Kwiaty |       boski zajmował mię Plato,~I nad niejednym fragmentem~Ślęczałem
85 Kwiaty |     jednak nie zatrze!~I zostawim nad swoją mogiłą,~Co nam spójnią
86 Kwiaty |  nieśmiertelną było.~ ~Może także nad tonią błękitną,~Tu gdzie
87 Kwiaty |         nie zdoła,~Że jest wyższa nad miłość potęga,~Że głos smutny,
88 Kwiaty |         możesz na ziemi droższego~Nad mą miłość?... Gdy ta cię