Part

 1  1876  |          marzeń nie przebacza;~Nic więc dziwnego, że ogień zamiera,~
 2  1876  |            i w przyszłość posuwał;~Więc kiedy stworzył potężną budowę,~
 3  1876  |      słodkim świętoszków lamentem;~Więc żeby wznawiać rzeczy, których
 4  1876  |        ucięte i myśli, i głoski.~ ~Więc nie dziw, że nikt ręką swą
 5  1876  |   cycerońskiej nabiera wymowy.~Tak więc bez pracy, nauk i zachodu~
 6  1876  |          powietrzem nadymać.~ ~Cóż więc zostaje?... Pieśni erotyczne?~
 7  1876  |                 Potrzeba śmiać się więc na równi z wami~I razem
 8  1876  |    wiedziałem, jakie słowo rzucić,~Więc wszystkie słowa przy mnie
 9  1876  |     zniknie we mgłach oddalenia.~ ~Więc trzeba będzie zmusić do
10  1876  |          ma straszniejszej kary!~ ~Więc powiedz, powiedz! jaki Bóg~
11  1876  |        wierzyć w te fałszywe cuda,~Więc i zwątpieniu ulegać przestałem.~ ~
12  1876  |          dam jałmużnę.~ ~Niech się więc kończy owa sztuka ładna,~
13  1876  |         Modli się pełen spokoju.~ ~Więc drzewa obdarte z liści~Na
14  1876  |      pragnień w piersiach szczepi;~Więc choć na widmie postawi się
15  1876  |          piersi pajęcze przędziwo;~Więc na to wszystko niepomny
16  1876  |          twoje serce sączyć!~ ~Tak więc odchodzę, bez żalu, bez
17  1876  |             Zgasnę w ciemnościach, więc imię me wymaż~Z listy twych
18  1876  |          widzeń swoich ucieleśnić!~Więc chociaż serce jak wulkan
19  1876  |          ciszę zakończenia.~ ~Wolę więc, pełen pogardy i wstrętu,~
20  1876  |        Rozkoszą wszystko tchnie!~ ~Więc duszę swoję pieść~Jutrzenką
21  1876  |           ci przybraknie spokoju -~Więc duszę swoje pieść!~ ~Bo
22  1876  |            muszą samotne pozostać,~Więc główki zwiesiły nad wody
23  1876  |            ma na ziemi świętszego,~Więc litość skłoniła dziewczynę,~
24  1876  |        pragnieniach wieczystych.~ ~Więc czuje: że serce wyrywa się
25  1876  |       rozpaczy przystępny.~ ~Razem więc z tobą, synu potępienia,~
26  1876  |           życia rozwiane marzenie,~Więc choć ją wieczność ubrała
27  1876  |  dzieweczko,~Zażądać serca ofiary;~Więc bawię tylko piosneczką,~
28  1876  |           mi nie pozwala~Cierpieć, więc pełen tęsknoty~Uciekam z
29  1876  |           serca pożytek niewielki,~Więc mam w zapasie karmelki~Dla
30  1876  |          kontusza tunikę grecką.~ ~Więc w takim klasycznym stroju~
31  1876  |         człowieka i duszę artysty.~Więc pozostaje tylko marą błędną,~
32 SenGrob|            jej umarłe słowo.~Dalej więc, przez te wybrzeża samotne,~
33 SenGrob|          gwiaździstych szpalerach.~Więc znów ujrzałem świat ten
34 SenGrob|           niczym przepaść głucha".~Więc i ja, z martwej podniesień
35 SenGrob|    ciemności ów aniołek płochy.~Ja więc przychodzę jako burza z
36 SenGrob| rzeczywistą siłę lotu zyska.~Niech więc nie jęczy cichy proch człowieczy~
37 SenGrob|          ojcostw zabezpieczy.~I ty więc losów nie pragnij odmiany,~
38 SenGrob|           czynionej przysięgi.~Ten więc przede mną wielki potępieniec,~
39 SenGrob|        wszystko zniżyć pragną;~Tak więc - po smutnym przeszłości
40 SenGrob|         nawet niebios nie dosięże!~Więc gdy ostatnie hasło w sercach -
41 SenGrob|        anioł przeobrażeń.~Choć się więc skruszy pierś niejedna męska,~
42 SenGrob|          przeszłości natchnieniom.~Więc znowu trzeba boleć i przeklinać,~
43 SenGrob|            Fala o brzeg nie trąca,~Więc utajmy namiętne wybuchy~
44 SenGrob|        zakłócać cmentarzy.~ ~Zejdź więc, gwiazdo Erebu,~Tulić dalej
45 SenGrob|        Jeśli to miłość dziewczyny,~Więc, by ukarać niewierną,~Usiadłem
46 SenGrob|            dziewczyny.~ ~Niech się więc kruszy przed niebem,~Gotując
47 SenGrob|          ziemi~Dziewczyna pusta.~ ~Więc klnijmy w pijanym szale~
48 SenGrob|        przepaściach muszę nocować,~Więc ty mnie prowadź.~ ~To, com
49 SenGrob|    Widziałem klęski~Duchów i ciał;~Więc obłąkany boleścią, chodzę~
50 SenGrob|         zdołam wytrwać niezłomnie,~Więc ty zstąp do mnie!~ ~Lękam
51 SenGrob|      daleko poza grób swój sięga -~Więc choć nam powiadają: "Ta
52 SenGrob|           Na trzeźwo nie mogę żyć!~Więc się upijam od rana~I zawsze
53 SenGrob|          trzeźwo nie mogę żyć...~A więc pozwólcie mi pić~Z mojego
54 SenGrob|           straszliwe nam śpiewa.~ ~Więc młodość nasza mija bezpowrotnie~
55 SenGrob|    nikczemność znacie dobrze sami,~Więc się chowacie w pamiątek
56 SenGrob|          bracia? - ci go zawiedli,~Więc miłość ziemska umarła.~ ~
57 SenGrob|            Mściciela i bohatera.~ ~Więc kiedy ujrzał nareszcie~Rozwiane
58 SenGrob|     wieniec ci podano nieraz, bądź więc dumny!~Pełzającej mierności
59 SenGrob|          wiarą młodzieńczą,~Możesz więc ze spokojem dług wdzięczności
60 AlbumP |        wskazuje piękność świata.~ ~Więc znów oczy mam zwrócone~Na
61 AlbumP |       płynęło w słodkiej pieśni.~ ~Więc mnie zawsze przy jej boku,~
62 AlbumP |           wstanie i nie przebaczy;~Więc boleść piersi mu targa,~
63 Tatrach|      rozkosz życia i jego boleści.~Więc nic dziwnego, że nad wszystkie
64 Tatrach|         słońca promieniach kąpany:~Więc trzeba było myśleć o noclegu,~
65 Tatrach|           albo z gwiazd płomienia:~Więc w rozpostartej na przepaściach
66 Tatrach|          oczami do nieba.~ ~Dobrze więc było mnie pod twoją wodzą~
67 Tatrach|           u mnie zostały pamięci -~Więc dług wdzięczności wspomnieniami
68 Tatrach|      starców w chwili zgonu.~ ~Zna więc dobrze bieg ich trwania
69 Tatrach|      prądem życia płynie?~ ~Na cóż więc trwoga o jej przyszłe losy?~
70 Tatrach|      wczorajszych snach...~Nieście więc wiedzy pochodnię na czele~
71 Tatrach|           swego odrodzenia.~ ~Chór~Więc w uroczystym dziś obchodzie~
72 Tatrach|            na świat przywołały -~A więc stać będziesz kolumną granitu:~
73 Tatrach|            otchłań na Sybirze...~ ~Więc silniej każde uderzało tętno,~
74 NadGleb|            w naszych pojęć ramie -~Więc wiecznym prawom, co w swym
75 NadGleb|           to twoja, o poeto, wina;~Więc potomność już wyrok ogłaszać
76 Kwiaty |         Wziąłeś sen uroczy -~Bierz więc łzawy kwiatek ten,~Pomnij
77 Kwiaty |          grotę,~Echo rzekło: wróć!~Więc rzuciłem wzrokiem w dal,~
78 Kwiaty |            Kwiaty wśród warkoczy -~Więc spytałem: "Czemu drżysz~
79 Kwiaty |    sąsiedniej~Matki okryte żałobą,~Więc ich nie zdradzę przed tobą".~ ~
80 Kwiaty |           gdzie rozpacz go niosła.~Więc targając serdeczne ogniwa,~
81 Kwiaty |     objęciach go jeszcze dosięga -~Więc się skarży jak dziecię pieszczone:~- "