Part

 1  1876  |             Spojrzy się... przeżyć jej spojrzenie trudno!~Odwróci
 2  1876  |   człowieczą,~Żeby tryskała życiem jej postawa:~Śmieszną się staje,
 3  1876  |          porządna, kupiecka,~Przed jej posągiem oczy swe zakrywa~
 4  1876  |       bezczelnej,~Dużo piękności w jej bolesnym zgrzycie,~Gdy się
 5  1876  |     stworzył potężną budowę,~Każdy jej wielkość i prawdę odczuwał,~
 6  1876  |          pieśni rozkochany~Słuchał jej chciwie wśród laurowych
 7  1876  |     nadejdzie nowa,~Godna odczytać jej cudowne słowa.~ ~Cóż więcej
 8  1876  |           doktorów,~Co podtrzymują jej zbyt wątłe życie~Przez różnych
 9  1876  |        cichą serca spowiedź~Miałem jej posłać już~I prosić o odpowiedź~
10  1876  |          zniknął wyraz słodki,~Com jej chciał posłać w świat!~12
11  1876  |        mogą obrazić~Dziewicy, choć jej upadną pod nogi;~Wzgardą
12  1876  |         skrzydła znów dostaje,~Już jej nie ściga ziemski żal -~
13  1876  |           skargi nie dobędzie,~Nic jej nie przejmie zachwytem lub
14  1876  |       Przyszła sen mój zakłócić.~ ~Jej melodia staroświecka,~Zapomniana
15  1876  |           piosenki tej przybycie~I jej tchnienie miłosne~Może wróżyć
16  1876  |            wypowiedział całą,~Że z jej różanych ust jak z otwartej
17  1876  |         się do niej;~Niestety, już jej dłoń nie była w mej dłoni.~
18  1876  |          słodkich upojeń~Budziły w jej sercu odblaskiem świtania~
19  1876  |           fale~Powietrza, co pierś jej wznosiły,~I mocniej błyszczały
20  1876  |     wznosiły,~I mocniej błyszczały jej ustek korale~I żywiej się
21  1876  |             że z słońca promieni~W jej oczach gmach staje złocisty,~
22  1876  |            myślach się waży,~A tak jej smutno i błogo.~ ~Nad litość
23  1876  |     dziewicy~ ~Zasnęła cicho i nic jej nie zbudzi:~Ani płacz siostry,
24  1876  |           śmiertelne posłanie;~Już jej dosięgnąć boleść nie jest
25  1876  |        stanie,~Zasnęła cicho i nic jej nie zbudzi.~ ~Na zawsze
26  1876  |         Ostatni uśmiech wykwit! na jej twarzy,~A obok niego dziwne
27  1876  |   zamyślenie;~Jeszcze się może nad jej kształtem waży~Zbiegłego
28  1876  |         Ostatni uśmiech wykwit! na jej twarzy.~ ~Z rozbitej czary
29  1876  |        biedną,~Prawdy i piękna dać jej pożądanie.~Bo chociaż dzieło
30 SenGrob|         bezpowrotne,~Rozpamiętując jej umarłe słowo.~Dalej więc,
31 SenGrob|      ziemię ojczystą nasiona.~Dość jej na dzisiaj ojczystego nieba~
32 AlbumP |           były dla mnie~Harmonijne jej usteczka.~ ~Te usteczka
33 AlbumP |            nie śni,~Odbijało się w jej oczach~I płynęło w słodkiej
34 AlbumP |              Więc mnie zawsze przy jej boku,~Wpatrzonego w jej
35 AlbumP |            jej boku,~Wpatrzonego w jej oblicze,~Kołysały śpiewne
36 AlbumP |      mirtowym lasku drzemie;~U nóg jej lutnia śpiewna~Zsunęła się
37 AlbumP |            na twarzy;~Drżą jeszcze jej usteczka -~O czymś rozkosznym
38 AlbumP |         idąc przez odmęty,~Do stóp jej tu przybieży~I przerwie
39 AlbumP |    przestrzeń ciemna, pusta -~Wtem jej czarne błysły oczy~I różowe,
40 AlbumP |          różowe, świeże usta.~ ~Od jej spojrzeń, od rumieńca~Zajaśniała
41 AlbumP |   przebiegła ziemię wzrokiem,~Śląc jej uśmiech - rój skrzydlaty~
42 AlbumP |           pogodą;~Wzgórza brzmiały jej rozkosznym echem,~Przedrzeźniali
43 AlbumP |          Tyś pewnie w drodze blask jej rzucił złoty,~Za ognikami
44 Tatrach|     karmisz na swym łonie -~Dajesz jej poznać świata piękność całą,~
45 Tatrach|           pasma uczuć świeże.~ ~Ty jej swe wszystkie skarby zgromadzone~
46 Tatrach|          jędrne znaleźć słowo,~Aby jej wielkość wyrazić surową.~ ~
47 Tatrach|       biorąc strój odmienny,~Przed jej okiem stroi się i wdzięczy,~
48 Tatrach|      stłumi natchnień, które pierś jej wznoszą,~Nie skazi wdzięku
49 Tatrach|          Ci, którzy mówią ciągle o jej zgonie,~Czyliż nie wiedzą,
50 Tatrach|               Na cóż więc trwoga o jej przyszłe losy?~Czyliż zabraknie
51 Tatrach|               Ona żyć będzie, choć jej oddźwięk zgłuchnie~W lutniach
52 Tatrach|           I znów z miłością do nóg jej upadnie.~ ~Ta trumna, którą
53 Tatrach|   składacie,~Zawiera tylko kształt jej już przeżyty,~Uwiędłe kwiaty
54 Tatrach|        przeżyty,~Uwiędłe kwiaty na jej ślubnej szacie,~Woń znikającą,
55 Tatrach|        rozsyłać śpieszy.~Spod stóp jej wszystkie uczucia wy kwitną,~
56 Tatrach|          wy kwitną,~Zdobiąc owiane jej tchnieniem istoty -~I poryw
57 Tatrach|            wiodą~Najszlachetniejsi jej synowie;~A czyn, zamknięty
58 Tatrach|            już~Milczeniem przeczyć jej skrycie.~Dziś trzeba zstąpić
59 Tatrach|           z ran szydzono, i plwano jej w lice,~I z czci ją chciano
60 Tatrach|           drodze do Tobolska~Trupy jej synów unosiła Wołga -~Wolała
61 Tatrach|            Niżby się miano wyprzeć jej na zawsze.~ ~O! wtedy jeszcze
62 Tatrach|            własnych rojeń kwiaty~I jej piękności odczuwał inaczej,~
63 Tatrach| Nieubłaganem, lodowatem, chmurnem;~Jej bóg jest owym, nie wzruszonym
64 Tatrach|            swe dzieci Saturnem -~A jej religia, dziką tchnąca grozą,~
65 NadGleb|       Próżno nad głębią schyleni - jej ciemnic~Obraz chwytamy,
66 NadGleb|              Noc, noc wieczysta! W jej bezwładnej czczości~Żaden
67 NadGleb|          Na ludzki język tłumacząc jej słowa.~1894~
68 NadGleb|            ją zawiodła,~I że z rąk jej rozbiór Polski~Wziął chrzest
69 NadGleb|   apostolskiej.~ ~W pełnym świetle jej dochodzeń~Jasną gwiazdą
70 Kwiaty |         uśmiechnięty,~Bo wierzyłem jej!~Dwoje oczu, gwiazdek dwie,~
71 Kwiaty |        mnie westchnieniem.~ ~Nigdy jej nie ujrzę zatem!...~I ostatnia
72 Kwiaty |       Mamże żyć?...~Pójdę tylko na jej grób~W noc miesięczną latem~
73 Kwiaty |      zazdrością myślę o niej,~Choć jej nie śmiem dotknąć ręką,~
74 Kwiaty |           piosnki śpiewało,~A głos jej płynął po rosie,~W dalekim
75 Kwiaty |        zima przed nim ucieka,~A on jej grozi z daleka,~Rozrzuca
76 Kwiaty |         nie wie,~Lecz dobrze życzy jej w śpiewie.~A dalej o Matce
77 Kwiaty |   janczarki kozaczej~I kulą posłał jej z dala~Odpowiedź godną Moskala.~ ~
78 Kwiaty |            ta jasna, szczęśliwa,~W jej uścisku umiera.~ ~Biedne
79 Kwiaty |      smutny, głos grobów anioła,~W jej objęciach go jeszcze dosięga -~