Part

 1  1876  |         światem, nauką, zabawą,~Tylko się gorzko uśmiecha i basta -~
 2  1876  |          Krzewić się może jedna tylko mierność.~ ~Każda epoka,
 3  1876  |         piedestał.~ ~On zbierał tylko marzenia tęczowe,~Które
 4  1876  |         z piersi swej wysnuwał,~Tylko im polot dawał i wymowę,~
 5  1876  |       to potęga,~I może kruszyć tylko pierś lutnisty,~I stać zamkniętą,
 6  1876  |     wszystkie zalety?~Jednej im tylko brak jeszcze drobnostki -~
 7  1876  |         wśród swawoli,~Co budzi tylko wzgardę albo litość.~Trudno,
 8  1876  |     przyszłości dzieje~Zostanie tylko blady cień wspomnienia;~
 9  1876  |        swoich skrzydeł,~Została tylko szara garść popiołów~I wiotkie
10  1876  |         już sideł.~ ~Dziś jeden tylko duch mi towarzyszy,~Co rezygnacji
11  1876  |          Jeśli piosnki są, ach! tylko~Własnym cieniem człowieka,~
12  1876  |   ludzie~Pieśni nie słyszą.~ ~I tylko ci, którzy toną~W wielkiej
13  1876  |      przede mną wzywali...~Głos tylko mnie doszedł z ciemności,~
14  1876  |       Zgrzytają suche konary.~ ~Tylko świerk zawsze ponury,~W
15  1876  |     mnie na róż posłanie,~Gdzie tylko ciała w upojeniu toną -~
16  1876  |     była w mej dłoni.~Słyszałem tylko głos ginący w ciemności:~"
17  1876  |         do snu już się kładą,~I tylko puchacz, posępny szyderca,~
18  1876  |   którym, o synu mój,~Napotkasz tylko znój~Zamiast rozkoszy tchnień;~
19  1876  | wszystko fałsz i brud,~A prawdą tylko złe;~Że trzeba wątpić i
20  1876  |        nieprzystępny skrusze,~A tylko jednej rozpaczy przystępny.~ ~
21  1876  |        serca ofiary;~Więc bawię tylko piosneczką,~Bom już za stary!~ ~
22  1876  |      nie bój tym bardziej,~Bądź tylko śmiało bezczelnym,~Honorem
23  1876  |      patrzy na nie,~Widzi ułudę tylko i udanie -~I gdy się ogniem
24  1876  |         artysty.~Więc pozostaje tylko marą błędną,~Rozdawszy z
25 SenGrob|    opasawszy skręty,~Z cieniami tylko porówna czarnemi,~I że w
26 SenGrob|      roztrącając płowe.~Pytałem tylko siebie: Gdzie są duchy~Z
27 SenGrob|   kwiatów upojone wonią,~Ogniki tylko w cmentarzach widzialne...~
28 SenGrob|       blaskiem tamtej zorzy -~I tylko w jego źrenicach z topazu~
29 SenGrob|         wlał w umęczone prochy,~Tylko je w tęczy krwawej przez
30 SenGrob|  wszystkie pod dymu namiotem.~I tylko pieczar ponure komnaty~Wstrzęsły
31 SenGrob|       wobec lodowych ogromów.~I tylko wichry - pustyń wychowańce~
32 SenGrob|  błąkając w lodowatych morzach;~Tylko potoki - z rozdartego łona~
33 SenGrob|        tajemnicze cieśnie,~Skąd tylko pary powiewna zasłona~Zraszała
34 SenGrob|       skalne porosty i pleśnie;~Tylko pędzone wichrem mgły przelotne,~
35 SenGrob|    uciekły na dno swego piekła.~Tylko się kości kurczyły płaczące~
36 SenGrob|        grobowcem kraczą,~I kędy tylko nad przepaści łonem~Porozwieszane
37 SenGrob|        wywodzą grobowe,~Bo żyją tylko tym dalekim brzmieniem,~
38 SenGrob|       czym żył wczora,~I klątwą tylko żegnają synowie~Odlatującej
39 SenGrob|        Zostaje w spadku wielkie tylko bagno.~A kto się twarzą
40 SenGrob| przerwać milczenia nie śmieją~I tylko ptastwo zabłąkane drzemie,~
41 SenGrob|       znów jaki Attylla?~Czy to tylko mordują Cezary?...~ ~Przed
42 SenGrob|       Toast w Poznaniu~ ~Chwilę tylko w braterskim złączeni uścisku,~
43 SenGrob|     toastów!~ ~I chociaż to sen tylko, żeśmy połączeni,~Choć ta
44 SenGrob|       Ich wzrok bezmyślny widzi tylko trumnę,~Na której wsparła
45 AlbumP |        początku nic nie było...~Tylko przestrzeń ciemna, pusta -~
46 AlbumP |       istniał jeszcze człowiek,~Tylko martwa gliny bryła -~Aż
47 Tatrach|      prochy i pamiątki,~I każdy tylko na swej własnej niwie~Może
48 Tatrach|     silnie i szczęśliwie.~ ~Tam tylko znajdzie odpowiednie soki,~
49 Tatrach|    kryje cień ponury.~ ~Cisza - tylko w oddali gdzieś potoki pluszcza,~
50 Tatrach|         wielki poemacie! ciebie tylko można~Odczuć i wielbić razem
51 Tatrach|         ciemne, przepaściste,~I tylko ową błękitną ciemnotę~Gdzieniegdzie
52 Tatrach|      wszystko wraca do spokoju;~Tylko, jak dawniej, szepczą z
53 Tatrach|           widać błękit nieba...~Tylko wznieść się nad chmury potrzeba.~
54 Tatrach|      walczyć nie będzie -~Wciąż tylko wznosi się wyżej~Na skał
55 Tatrach|       pod niebo pustelni,~Gdzie tylko jeden duch na straży stoi,~
56 Tatrach|        grobu składacie,~Zawiera tylko kształt jej już przeżyty,~
57 Tatrach|       bo ona w obłoku~Na chwilę tylko uszła ludzi wzroku.~18 grudzień
58 Tatrach|      jednej całości ogniwa;~Nie tylko samą rozkoszą nietrwałą~
59 Tatrach|    duchowej sfery istnienia,~On tylko wyższy przybiera kształt~
60 Tatrach|     chwały ojców stoi niemy -~A tylko ta mu droga jest i święta,~
61 Tatrach|     widzeń słodyczy nie zazna~I tylko w ziemi wnętrznościach się
62 NadGleb|         tej pustej wieczności -~Tylko Duch świata bezustannie
63 NadGleb|                             X~ ~Tylko treść, która z całością
64 NadGleb|   przyszłych pokoleń się brata,~Tylko ta wspólnych źródeł samowiedza,~
65 NadGleb|        dawną wyrasta ruiną...~I tylko pamięć wiąże w całość jedną~
66 NadGleb|     jednak nie umiera:~Odmienia tylko miejsce, czas, nazwisko~
67 NadGleb|         wody skruszą i zabiorą:~Tylko już wolnym nie będziesz
68 NadGleb|      światła lub gorąca.~ ~Znam tylko bowiem jedną z form tysiąca~
69 NadGleb|        Zginąć on może z własnej tylko ręki:~Gdy nim owładnie rozpacz
70 NadGleb|      szepcze do ucha:~Że jednym tylko lekarstwem na męki~Jest
71 Kwiaty |      Pierzchły jako cień,~Jeden tylko wierny mi~Został kwiatek
72 Kwiaty |    Pękła... Mamże żyć?...~Pójdę tylko na jej grób~W noc miesięczną
73 Kwiaty |      dziecię~Do kościoła... Ha!~Tylko na pamięci znak,~W noc miesięczną
74 Kwiaty |       wtedy w każdej róży~Widzę tylko twoje lica.~ ~A myśl coraz
75 Kwiaty |        niebezpiecznie.~ ~Gdybym tylko mógł być pewny,~Że cię,
76 Kwiaty |  Zaginął ślad mojej sąsiadki,~I tylko zwieszony kapryśnie~Powój
77 Kwiaty |         jeziorze dziewicy?~Albo tylko są odbiciem bladem~Ludzkich
78 Kwiaty |        płyniemy duchem.~ ~Wiemy tylko, że w ciągłej pogoni~Za