Part

 1  1876  |          Śmieszną się staje, gdy ją okaleczą~I kiedy wyjdzie
 2  1876  |                                  Ja ciebie kocham!~ ~Ja ciebie
 3  1876  |              Ja ciebie kocham!~ ~Ja ciebie kocham! Ach, te słowa~
 4  1876  |        twoich nowe życie brać?~ ~Ja ciebie kocham! Czyż być
 5  1876  |         w miłości wieczny cud!~ ~Ja ciebie kocham! Świat się
 6  1876  |   jutrznia życia się uśmiecha,~A ja z gasnącym żegnam się promieniem~
 7  1876  |       cię światów królową?...~Bo ja chcę umrzeć u twych nóg,~
 8  1876  |      wielkie ruchome słońca...~I ja miłością przejęty,~Patrzę
 9  1876  |           Tyś była falą jeziora,~Ja byłem nadbrzeżną skałą.~ ~
10  1876  |         I nastał szary mrok... a ja w swoim biegu~Stanąłem w
11  1876  |      szyderca,~Słyszeć się daje; ja twarz zwracam bladą~I przez
12  1876  |        Na moim oprzyj się łonie,~Ja cię przed bólem zasłonię -~
13  1876  |        kwiatów kielichy~Ludzkimi ją mierzą oczami,~I widzi rój
14  1876  |   namiętne,~Co śpiewnym pieściły ją echem,~I oczy widziała tak
15  1876  |            bez końca,~A skrzydła ją w górę unoszą;~ ~I płyną
16  1876  |      słyszy z radością, że matka ją woła,~I nagle się ze snu
17  1876  |          Że los nasz jeden, że i ja występny,~Czemu tym bardziej
18  1876  |     smutna narzeczona~Anioła, co ją poślubił na wieki;~Jakoby
19  1876  |     rozwiane marzenie,~Więc choć ją wieczność ubrała w milczenie,~
20  1876  |          takim klasycznym stroju~Ja, szlachcic i Podolanin,~
21  1876  |     zdradą? incestem?" -~ ~Na to ja, szlachcic struchlały,~Rzekłem: - "
22  1876  |         ze rdzy ziemskiej ogniem ją oczyszcza.~Ta sfera jasna,
23  1876  |    przędzę,~Ta sfera sztuki, jak ją tłum nazywa,~Wieczyście
24 SenGrob|      łańcucha,~Mówiąc sierotom: "Ja, matka, przybędę~Słuchać
25 SenGrob|         przepaść głucha".~Więc i ja, z martwej podniesień topieli,~
26 SenGrob|     pamięć jego będzie wstrętną.~Ja nie przychodzę jako pocieszyciel~
27 SenGrob|     ciemności ów aniołek płochy.~Ja więc przychodzę jako burza
28 SenGrob|   Rozpościerały tajemnicze łono.~Ja szedłem dalej po skalistym
29 SenGrob|      błocie ziemskich skażeń,~Aż ją znów przyszłość podniesie
30 SenGrob|         na ludzką niedolę.~Minął ją z wolna, pochyliwszy głowy,~
31 AlbumP |             Rozłączenie~ ~Ujrzał ją znowu po latach~Z krzyżykiem
32 AlbumP | rozkosznym echem,~Przedrzeźniali ją faunowie leśni,~Płoche nimfy
33 Tatrach|          napawasz słodyczą.~ ~Ty ją przenikasz barw i dźwięków
34 Tatrach|     brzegu;~Gdzie potok wstrzyma ją w biegu,~Na góry łączką
35 Tatrach|       krocząc szeregu,~Z dawnych ją siedzib wyparły~Do krain
36 Tatrach|     słowa, zdawkowe opisy.~ ~Tyś ją pojmował swoim sercem prostem~
37 Tatrach|            Tyś mnie nauczył czuć ją silniej, lepiej,~Bez wykrzykników
38 Tatrach|           Gdy fantastyczną okryć ją powłoką,~I że nie trzeba
39 Tatrach|       kamiennej;~Od kolebki bawi ją i cieszy,~Z każdą chwilą
40 Tatrach|   ludzkie napawa rozkoszą;~Żaden ją grabarz pod ziemię nie schowa,~
41 Tatrach|          cudownego słowa,~Bo nim ją w piasku mogilnym pogrzebie,~
42 Tatrach|         wybuchnie,~I znowu świat ją schodzącą zobaczy,~Biorącą
43 Tatrach|      plwano jej w lice,~I z czci ją chciano odrzeć do ostatka,~
44 Tatrach|         poza chmur zasłoną~Ujrzy ją znowu - jasną i zbawioną.~ ~
45 Tatrach|        jasną i zbawioną.~ ~Myśmy ją wszyscy przed sobą widzieli -~
46 Tatrach|         siejącą poranny.~ ~Każdy ją wieńczył w własnych rojeń
47 Tatrach|         Każdy w odmienne ubierał ją szaty -~Lecz nikt nie wątpił,
48 NadGleb|        Grzech, który nową klątwą ją obarczy~I zwróci z drogi
49 NadGleb|         krwi i łez kałuży,~Gdzie ją spychają występni i krwawi,~ ~
50 NadGleb|       moim odbitej umyśle;~Sądzę ją z tego, co mi sama przyśle~
51 NadGleb|        wpółżywa,~Pająk w objęcia ją chwyci.~ ~Z wolna ją dusi
52 NadGleb|     objęcia ją chwyci.~ ~Z wolna ją dusi i gnębi,~Zanim śmiertelny
53 NadGleb|          że cześć siły~Za daleko ją zawiodła,~I że z rąk jej
54 Kwiaty |           Luby! wrócisz przecie?~Ja cię czekam... wtedy dasz~
55 Kwiaty |       morze,~Wracaj do tych pól.~Ja jak teraz moje skroń~Na
56 Kwiaty |      męty~W kielich duszy mej,~A ja szedłem uśmiechnięty,~Bo
57 Kwiaty |          śniłem sen proroczy,~Że ją widzę tuż:~Ma zamknięte
58 Kwiaty |     splotach powoju.~ ~Natenczas ja byłem studentem,~I boski
59 Kwiaty |       nic mi spokoju nie skłóci;~Ja jednak wzdycham tajemnie,~
60 Kwiaty |     wszystko już leży w ruinie -~Ja wzdycham, sam nie wiem czego,~
61 Kwiaty |    słodycz z jasnego kielicha;~A ja się patrzę ze łzami,~"Gdzie
62 Kwiaty |         jakąś myśl po sobie".~ ~"Ja bym chciała - dziewczę się
63 Kwiaty |   zwiędnąć jako więdną kwiaty.~ ~Ja się lękam w ciemną przyszłość
64 Kwiaty |          dręczy mnie surowa -~Bo ja zginę i przepadnę,~Nie znalazłszy
65 Kwiaty |       dziś bawi w żołnierzy;~Jak ją widziała po błoniu,~Przelatującą
66 Kwiaty |      Zabitych na leśne wrzosy...~Ja nie wiem, co to za jedni,~
67 Kwiaty | przebaczy nam Bóg miłosierny!...~Ja prócz ciebie nie mam tu
68 Kwiaty |       lubił wonny kwiat jaśminu,~Ja go odtąd na mym sercu noszę..."~
69 Kwiaty |           Spotkamy się u Boga!~ ~Ja nie mogę pozostać przy tobie,~