Sonet

Odkąd znów padło w proch twe czoło dumne,

Na synów twoich dziwna zeszła trwoga,

Ich wzrok bezmyślny widzi tylko trumnę,

Na której wsparła się zwycięzcy noga.

Oni nie wiedzą, że ty prochom dziatek

Dziś posłuchanie dajesz tam u Boga,

I śmią narzekać, o najlepsza z matek,

Żeś porzuciła ich na pastwę wroga!

Lecz ty wymową cichą, apostolską,

Ucz ludy zginać przed tobą kolana

I bądź w błękitach tą harfą eolską,

Po której wichry głoszą imię Pana.

Jasnym sztandarem duchów bądź, o Polsko,

Póki nie wstaniesz z prochu nieskalana.

16 luty 1869