Part

 1 1|          kilka słów o kwarantannie na pustyni między Egiptem a
 2 1|          państwami naznaczył myślą na błędnym piasku granicę i
 3 1|           się nie mogą. Podróżując na wielbłądzie musiałem podobnemu
 4 1|            drogi przybyłem z Kairu na smutną dolinę piaszczystą,
 5 1|           dolinę piaszczystą, abym na niéj przez dni dwanaście
 6 1| przewodników Arabów, bo przybywszy na dolinę kwarantanny kazali
 7 1|       Malagamba, sławną pięknością na Wschodzie, o któréj Lamartine
 8 1|            i srebrnéj mące, aby mi na chlebie européjskim nie
 9 1|         powietrze; nad morzem zaś, na piramidalnéj piasku mogile,
10 1|           stron wzgórza piaskowe i na nich straży namioty, i patrzący
11 1|         straży namioty, i patrzący na kwarantannę strażnicy w
12 1|            które dawniéj spędzałem na ucztach w gronie rodzinnym,
13 1|         wichrem z Morza Czerwonego na Śródziemne, gruchnęła w
14 1|       polała się deszczem piorunów na mój namiot oddalony od ludzi.
15 1|           światło, a wilgotny knot na nowo zapalić się nie chciał.
16 1|          roztoczyć się po dolinie, na któréj stały nasze namioty;
17 1|        pomocą Arabów namioty nasze na najbliższe wzgórze piaskowe,
18 1|        ponury patrzałem ze wzgórza na tryumf téj biednéj rzeczki,
19 1|         doznawszy morskiego prawie na ziemi rozbicia, nie mogłem
20 1|           morze i zatopić wzgórze, na którym stałem; a wszystko
21 1|          nie śmieli. Wyjaśniło się na koniec niebo, a ja, nauczony
22 1|            już nie w dolinie, lecz na wzgórzu najwyższym rozbiłem
23 1|           Wieczorem zaś, usiadłszy na ziemi u wejścia do namiotu,
24 1|        naznaczał krzyżem czerwonym na piersiach, a zaś Araba tego
25 1|           wschodowi, obróciłem się na siodle, aby raz jeszcze
26 1|           aby raz jeszcze spojrzeć na mój namiot zielony; obaczyłem
27 1|       namiot zielony; obaczyłem go na wzgórzu i zdawało mi się,
28 1|     zdawało mi się, że sam wyszedł na miejsce wysokie, aby mnie
29 1|      wkrótce zaczęły się pokazywać na piasku lilije białe, zwiastując,
30 1|           krainy; i pomyślałem, że na te same kwiaty obróciwszy
31 1|      rzeczy z tego świata, patrząc na lilie, które Bóg odziewa.~
32 1|    kwarantanny odbytéj przeze mnie na pustyni; gorszą daleko wysiedział
33 1|          kilka wyrazów znajdzie go na pustyni. Ale czymże jest
34 1|           tak rozchodzi, jak kręgi na wodzie po rzuconym do niéj
35 2|            odmienił się złoty,~Jak na tym piasku rozbiłem namioty.~
36 2|        dromaderów~Chodziło co dnia na piasku pagórki~Karmić się
37 2|          sercu dziś zamyka!~Wracam na Liban, do mojego domu -~
38 2|           córki?"~Naprzód błękitne na Libanie chmurki~Pytać mię
39 2|         Przybyłem. Namiot rozbiłem na piasku.~Wielbłądy moje cicho
40 2|            dziewczyna,~Z dzbankiem na głowie, prościutka jak trzcina.~
41 2|        Śmiejąc się, lekko trysnęła na braci. -~Najstarszy - z
42 2|     rzuciłem straży,~Aby go wzięła na żelazne zgrzebła~I tam,
43 2|         Hafne i Amina~Umarły leżąc na łożu przy sobie.~A patrz! -
44 2|            A niebo, które patrzało na zgubę~Mego rodzeństwa, moich
45 2|     piekielna godzina!~Gdy patrząc na twarz najmłodszego syna~
46 2|          tak strzegłem! -~Pierwszy na twarzy znak wystąpił drobny;~
47 2|        bladego czerwony.~Patrzę! - Na twarzy plam żelaznych krocie -~
48 2|            takiémi trądy~Wyniosłem na step, pomiędzy wielbłądy,~
49 2|         zgryzła do ostatka;~I żeby na to nie patrzała - matka.~ ~
50 2|          bliscy~Ja z wielbłądami - na kolanach wszyscy.~Łamałem
51 2|        uścisku,~Chciałem go spalić na popiół w ognisku;~Lecz ledwie
52 2|           bez serca,~Już omdlałego na boleści świeże,~Już mówiącego: "
53 2|           wszystko bierze!"~Miałem na syna trzeciego cierpienia~
54 2|         przesłaniała, że patrzałem na nią~Jako na róże przeze
55 2|           że patrzałem na nią~Jako na róże przeze łzy i słońce.~
56 2|       wszystkie nasze łzy - wzięła na włosy.~ ~Dziesięć dni przeszło
57 2|       długich,~Że śmierć już mogła na gwiazdy odlecić.~Dziesięć
58 2|         nad dziecka kołyską;~Potém na moją najmłódszą dziewczynę~
59 2|            Rzuciła mi się rączkami na szyję;~I przekonałem się,
60 2|           Słysząc jéj serce bijące na sercu,~Ale nazajutrz grom
61 2|          uderzyć -~Córka!!! - Lecz na co z boleścią się szerzyć?~
62 2|      śmierć wydarła!~I ta mi córka na rękach umarła!~A była jedna
63 2|           Że mi się serce rozdarło na ćwierci -~A piękna była
64 2|        zaczepili hakiem -~Hak padł na pierś jéj twardą, krągłą,
65 2|       Wziąłem ją - i sam zaniosłem na cmentarz.~Z założonymi na
66 2|          na cmentarz.~Z założonymi na piersiach rękoma~Siedziała
67 2|          moich dzieci trupy.~A tam na wzgórzu, kędy morze bije,~
68 2|            wyje;~A kiedy z wichrem na brzegi nie skacze,~Dla ciebie
69 2|         córki go uprzędły -~Płótna na rosie poczerniały, zwiędły~
70 2|           zdjęte.~Zarazę było znać na tym namiocie -~I wiesz,
71 2|          przed nami~Leżało dziecko na stole, nieżywe,~Nieruchomością
72 2|          Uczułem wtenczas, patrząc na tę postać,~Że gdyby mogło
73 2|         bursztyn albo żółte woski;~Na głowie miała z włosów siwych
74 2|       błyskawicy,~Jak ci, co wyjdą na słońce z ciemnicy.~Lekarz
75 2|            jękiem - i upadła.~A ja na ręce wziąłem trup niewieści,~
76 2|       Upadłem przy niéj jak martwy na ziemię.~I obudziłem się -
77 2|          ziemię.~I obudziłem się - na dni czterdzieści...~ ~Przed
78 2|       kwiatka,~Włoska w złocistych na głowie obrączkach;~I ta
79 2|       nocne potwory.~Ani ja słońca na niebieskim sklepie,~Ani
80 2|           Ani mnie ludzie widzieli na stepie.~Stałem się jako
81 2|           dziwnym natrafiłem losem~Na głos, co moich był dzieciątek
82 2|       teraz jak męki obrazy?~Patrz na nie, dotknij! Nie bój się
83 2|         ośmioro!~I co dnia patrząc na tak konające,~Wysiedziałem
84 2|           wielbłądów podróżnych,~A na nich - patrzaj, osiem juków