Part

 1 1|        jest dziwnym Mohameda Ali, że między dwoma swoimi państwami
 2 1|   najwygodniéjszym uczynić; wydał ze składu kilka namiotów dla
 3 1|         pustyni - Anhelli myślał, że już przyszedł wicher, który
 4 1|        Zziębły i ponury patrzałem ze wzgórza na tryumf téj biednéj
 5 1|        sławny z tego i chełpliwy, że był niegdyś tłumaczem Champoliona,
 6 1|           szczegóły ich podroży i ze mnie zapewne zbierał zapas
 7 1|         wzgórzu i zdawało mi się, że sam wyszedł na miejsce wysokie,
 8 1|         lilije białe, zwiastując, że się zbliżam do żyźniéjszéj
 9 1| żyźniéjszéj krainy; i pomyślałem, że na te same kwiaty obróciwszy
10 1|           tutaj, gdybym wiedział, że te kilka wyrazów znajdzie
11 2|     dzisiaj pogrzebiona,~Przybyła ze mną. Dziewięć dromaderów~
12 2|            Córki po wodę chodziły ze dzbankiem,~Synowie moi ogień
13 2|        wszyscy ludzie, czy wracam ze zdrowiem,~Pytać się będą. -
14 2|          To mówiąc, wodę wypiwszy ze dzbana,~Powalił się tu jak
15 2|          tak cicho umierały obie!~Że choć po śmierci najstarszego
16 2|          nie słyszała,~Choć wiem, że także téj nocy nie spała.~
17 2|         wtenczas, nie wiém czemu,~Że słońce słońcu nie równe
18 2|        wyziewem i słońca purpurą,~Że nie wiedziałem, czy pacierz
19 2|          śmiercią udawali~Myśląc, że Boga oszukamy w niebie,~
20 2|           Boga oszukamy w niebie,~Że się ten bałwan zarazy przewali. -~
21 2|          wtenczas - o rozpaczy! -~Że jeśli reszcie Pan Bóg nie
22 2|        warkoczy~Tak przesłaniała, że patrzałem na nią~Jako na
23 2|      przeszło i nocy tak długich,~Że śmierć już mogła na gwiazdy
24 2|         szyję;~I przekonałem się, że Hatfe żyje,~Słysząc jéj
25 2|        umarła ta moja dzieweczka,~Że mi się serce rozdarło na
26 2|        obwoływać głosem,~Krzycząc ze swego piaskowego stoga~Nieszczęśliwemu
27 2|           tym namiocie -~I wiesz, że nawet tych wróbelków krocie,~
28 2|   wtenczas, patrząc na tę postać,~Że gdyby mogło choć tak z nami
29 2|        śmiercią wyznała mi matka,~Że chciała z grobu swojego
30 2|     biedna matka miała tyle mocy,~Że odkopała dziecko o północy;~
31 2|        Oni tu byli w tym namiocie ze mną;~Gadałem z nimi, zmyślałem
32 2|      rozmowy,~W których rozmawiał ze mną tłum grobowy;~I często
33 2|    spojrzał z twarzą tak litośną,~Że rozpłakałem się jak dziecko
34 2|       Lecz nie - uciekaj! Ja wiem że te płótna~Straszne się muszą