Part

 1 1|    doktora; inaczéj zaś z Egiptu do Syrii dostać się nie mogą.
 2 1|      namiotem przywykać zacząłem do smutnego widoku, który mnie
 3 1|         rzeczka, sucha prawie aż do dna, przerzynała piasku
 4 1| przerzynała piasku dolinę i szła do morza, za nią szara wstęga
 5 1|    zobaczy przez łzy ludzkie. Co do mnie, przywykać zacząłem
 6 1|         mnie, przywykać zacząłem do mego namiotu i podobałem
 7 1|          stepu i w szumie morza, do którego brzegów pozwalano
 8 1|   pustyni myśli moje odbiegły aż do dalekiéj ojczyzny mojéj
 9 1|      kilka chwil czasu zostawało do ratunku; unieśliśmy za pomocą
10 1|       nie mogłem jednak udać się do bliskiego miasteczka, gdzie
11 1|     usiadłszy na ziemi u wejścia do namiotu, piękny ten Arab,
12 1|        smutna nuta kołysały mnie do snu. A wtenczas - może mnie
13 1|  konstelacją Oriona, tak podobną do gwiaździstéj lutni zawieszonéj
14 1|       zwiastując, że się zbliżam do żyźniéjszéj krainy; i pomyślałem,
15 1|   obróciwszy oczy mówił Chrystus do uczniów swoich, aby się
16 1|      kręgi na wodzie po rzuconym do niéj kamieniu?~ ~
17 2|   przeżywszy czterdzieści,~Odkąd do mego płóciennego dworu~W
18 2|         zamyka!~Wracam na Liban, do mojego domu -~W dziedzińcu
19 2|     wróble, a ptaszęta jadły,~Aż do rąk prawie przychodząc dziecinie. -~
20 2| prościutka jak trzcina.~Przyszła do ognia i wodą z potoku,~Śmiejąc
21 2|  najstarszego syna~Oczy się moje do snu nie zawarły,~A nie słyszałem,
22 2|         było wczora,~Ale podobne do słońca upiora.~A niebo,
23 2|   wiedziałem, czy pacierz doleci~Do Pana Boga, co się zakrył
24 2|         ojciec, spostrzegłem.~On do tamtego stawał się podobny;~
25 2|        Aby go tam śmierć zgryzła do ostatka;~I żeby na to nie
26 2|        Żyliśmy, słowa nie mówiąc do siebie,~I śmierć przed samą
27 2|         wesoła, kiedy moją głowę~Do lilijowych brała chłodzić
28 2|        strażnicy,~Ani ja niosłem do Szecha kaplicy,~Gdzie się
29 2|      oczyści.~Smutek podobny był do nienawiści~I stanął czarny,
30 2|          i sami.~I nie mówiliśmy do siebie słowa -~Bo powiedz,
31 2|   usteczek korale~I znów włożyła do trupich obsłónek -~Te upominki
32 2|  martwych zmarłą.~Potem wróciłem do płóciennéj nory~Schować
33 2|     wolność i chwila odlotu!~Jam do ciemnego już przywykł namiotu;~
34 2|         wiekuisty, świeć mi!...)~Do tego piasku zatykałem z