Part

 1 1|      pustyni - Anhelli myślał, że już przyszedł wicher, który
 2 1|          nauczony doświadczeniem, już nie w dolinie, lecz na wzgórzu
 3 1|       ziemi rodzinnéj. Lecz dosyć już o tym śnie tajemniczym życia
 4 1| grobowcowi Chrystusowemu; a kiedy już byłem o godzinę drogi ku
 5 1|        też sam namioty nie czując już w sobie mieszkańca, wyrwał
 6 2|     wiankiem,~Tu, gdzie się ogień już dawno nie pali.~Córki po
 7 2|            Przybiegłem - nie czas już było ratować. -~Siostry
 8 2|       słońcu nie równe złotemu;~I już nie takie, jakie było wczora,~
 9 2|      znalazł bez łez i bez serca,~Już omdlałego na boleści świeże,~
10 2|      omdlałego na boleści świeże,~Już mówiącego: "Niech Bóg wszystko
11 2|          serce z kamienia.~Boleść już była jako chleb powszedni.~
12 2|           śmierci wyglądał,~Jakby już próżnych naszych łez nie
13 2|       nocy tak długich,~Że śmierć już mogła na gwiazdy odlecić.~
14 2|           Boże!~Z wieczora huczeć już zaczęło morze~I słońca się
15 2|     gromem tknięci,~I bez nadziei już! i bez pamięci!~I nie zawiodło
16 2|      czarna wzięła nielitośnie.~I już nie wróci! ani mi urośnie!~
17 2|     urośnie!~Ani go kiedy mój dom już zobaczy! -~I już nie wróci
18 2|          mój dom już zobaczy! -~I już nie wróci nigdy!- o rozpaczy!!!~ ~
19 2|          serca pół rozpaczy.~A te już - ani zarazy strażnicy,~
20 2|    zagląda -~I ach! - Nie była to już twarz człowieka,~Lecz głowa
21 2|           odlotu!~Jam do ciemnego już przywykł namiotu;~Z uczuciem