Part

 1     I|          Czterysta złotych ułożył na ławie~I tak powiada: "Zgarniej
 2     I|           do pary.~Syn mój jedyny na wojnie zabity,~Mnie schyla
 3     I|          za szyję~I wstyd rumiany na jej piersi kryje,~Lecz pusty
 4     I|         Lecz pusty uśmiech zwraca na Wiesława.~A dalij smutna
 5     I|         ja czasy~Chodziłam za nią na wioski i lasy;~Ale jak kamień
 6     I|     dziecięcia nigdy nie zobaczę.~Na świat szeroki próżno rzucać
 7     I|   utracone dziecię~Podobnie kędyś na szerokim świecie~Litość
 8     I|          ma oko,~Wszakci On ojcem na wieki i wszędzie,~Co pod
 9    II|          widzę, żeście młodzi".~ ~Na to Halina przystępuje młoda,~
10    II|    uśmiech jakowyś uroczy~Zwrócił na siebie wędrownika oczy;~
11    II|        Halinie.~ ~Wchodzi do izby na wesołe tany~Z kubkiem od
12    II|      której wdzięk uroczy~Zwrócił na siebie wędrownika oczy;~
13    II|           siebie wędrownika oczy;~Na przód wychodzi, przed muzyką
14    II|     drzymiący zakończył granie.~ ~Na to Halina, zapłoniona cała,~
15   III|        Czemużem w domu nie został na wieki,~Wdzięczen łask tylu
16   III|         wieści spada wyrok boski.~Na mojej drodze pośród jednej
17   III|           oczyma,~Ciekawość tylko na jej ustach trzyma~Uśmiech
18   III|           za szyję~I łzy niewinne na jej łonie kryje.~ ~Stanisław
19   III|           starość gniecie,~Chcesz na przygody puszczać się po
20   III|          twarz kryjąc stał kornie na boku.~Jan z Stanisławom
21   III|          najmilsza niewola.~Tak i na wiosnę ptak okrąża pola,~
22   III|          Za nic już wszystko, gdy na całe życie~Wolną mu teraz
23   III|           sam niechaj stanowi!"~ ~Na to Stanisław: "Mądrze wy
24   III|           Może sam z tobą uda się na zwiady,~Może się wszystko
25    IV|           Jan z tęsknym Wiesławom na zwiady,~Wiesław daleko przed
26    IV|          Kwitnie rozmaryn i ruta,~Na okienku wianek leży,~Jest
27    IV|          dziewczyny;~Zielona ruto na grzędzie!~Nikt cię polewać
28    IV|        pomoc Boga.~Skrzeczy sroka na jaworze~Panna stroi się
29    IV|          Niech się roznieci ogień na kominie,~Niech będzie rychło
30    IV|           się w napoju.~Pszczółki na ziemi pierwsze gospodynie,~
31    IV|           ludzkim narodzie.~A jak na wiosnę gospodarna pszczoła,~
32    IV|    oznacza".~ ~Podała matka kubek na te słowa;~Poszła do serca
33    IV|         skojarzył,~Starostą bywał na każdym weselu~I chrzestnym
34    IV|        Halino! jak tobie słodyczy~Na całe życie serce moje życzy".~
35    IV|          życie serce moje życzy".~Na to Halina pytającym okiem~
36    IV|     Halina pytającym okiem~Patrzy na matkę; odwrócona bokiem,~
37    IV|            Białe odzienie zarzuca na głowę,~Tak zasłoniona wypełnia
38    IV|  Szczęście więc starsi muszą mieć na pieczy,~Wszystko przewidzieć,
39    IV|        pogadać,~A z resztą ufność na Bogu zakładać.~Poczciwych
40    IV|       Poznał się Wiesław z Haliną na drodze,~Jak pewno wiecie -
41    IV|       serce w jej sercu zostawił.~Na to Stanisław rzekł mu słowem
42    IV|         zarówno się zdaje,~Bo jak na wiosnę pędzi potok w biegu,~
43    IV|          dobytek zbierać,~Jak się na przyszłość niepewną obzierać.~
44    IV|           Bacznie Halina, stojąca na boku,~Śledziła prawdy w
45    IV|          także łzy wytrysły.~Jako na wiosnę nad brzegami Wisły,~
46    IV|       zroniły dzieci,~Jan z matką na nie podglądali z boku;~Miła
47    IV| oświadczenie:~ ~"Jest Bóg widzący na niebieskim dworze,~Doświadcza
48    IV|        teraz zabłysło mieszkanie.~Na stan jej niski wysoka jagoda,~
49    IV|    rodziny:~ ~Gdy się los zawziął na polską Koronę,~Szedł mój
50    IV|      Koronę,~Szedł mój mąż z kosą na spoiną obronę~I już nie
51    IV|         ostatnia gorzała uchrona;~Na milę wielka rozciągła się
52    IV|     błądziły tłumami.~Przy drodze na to patrzyłam ze łzami,~Aże
53    IV|           matka niegdyś, pamiętna na Boga,~Wzięłam sierotę, choć
54    IV|           Obiedwie teraz pracujem na siebie,~W jednych żyjemy
55    IV|        dochówek.~Brzmią tu wesela na każde odpusty;~Lecz to nie
56    IV|       niej, nie dla niej zapusty,~Na których pannom kupują pierścienie;~
57    IV|       Halina samą nie zostawi".~ ~Na to Halinie łza z oczu wytryska,~
58    IV|         pełną była ważnych myśli;~Na twarzy tylko wesele się
59    IV|         Bóg, co ludzkie sprawy ma na pieczy.~Chwała mu wieczna! -
60     V|      bardzo do serca trafiły;~Tak na weselu nucił Wiesław miły.~
61     V|         od kościelnej wieży~Dzwon na modlitwę głos po rosie szerzy;~
62     V|            Pobożnie wszyscy padli na kolana,~A twarz Haliny od
63     V|        jej zronił.~ ~A idąc dalej na zgórku stanęli.~Już tylko
64     V|        swawolne pachołki~Spędzają na most i krówki, i wołki.~ ~
65     V|         pokoleniom głosi.~Gdy tak na wszystkie poglądają strony,~
66     V|           strony,~Jan się zapytał na laskę schylony:~"Jak ci
67     V|       zabawka.~Tu już Halina pada na kolana,~W dłonie uderza
68     V|       jedyna?~Jeśli już w grobie, na grób jej pójść muszę,~Tu
69     V|            Tu najprzód - rzecze - na kolana padaj,~Tu się nie