Part

 1     I|           piąty kwitnął owoc sadu,~Gdy mi zniknęła jako cień bez
 2     I|        matki zatruwa jej strata.~ ~Gdy Moskwa polskie dobijała
 3    II|       wieczór uśmiechał się ziemi,~Gdy wracał Wiesław z końmi kupionemi.~
 4    II|   drużbowie w podkówki ze stali,~A gdy wędrowca mile powitali,~
 5    II|          drużbom, tańczy wesoło;~A gdy ku skrzypkom znowu powróci,~
 6    II|          pleszcąc goni z daleka,~A gdy dogoni, z ujętą wróci,~Staje
 7    II|      poskocznie goni,~I dogoniony, gdy znowu wróci,~Staje i w pląsach
 8    II|           drużbom tańczy wesoło,~A gdy do nowej piosenki stanie,~
 9   III|           nie może przed bólem,~Bo gdy chęć jedna raz serce osiędzie,~
10   III|             byłem dzieckiem małem,~Gdy ją w tych kątach sobie kołysałem.~
11   III|        trzyma~Uśmiech pustoty; ale gdy ujrzała,~Że tu i Wiesław,
12   III|         wniesiesz do każdego domu,~Gdy mnie zostawisz śród żalu
13   III| Stanisławom sam milczący siedział,~Gdy się namyślił, tak mądrze
14   III|       młodzi.~Za nic już wszystko, gdy na całe życie~Wolną mu teraz
15   III|      zapomniani samotne Izy sączą,~Gdy córkę z obcym obowiązki
16   III|         chacie;~Lecz myśli niczym, gdy Bóg nie dozwoli;~Przeto,
17    IV|         doły prędzej prowadziła.~A gdy przybyli, gdzie mieszkała
18    IV|          wieczerza gotowa!"~ ~Jan, gdy odpoczął, w te przemówił
19    IV|        wiosnę gospodarna pszczoła,~Gdy się sad bieli i wonnieją
20    IV|         wiosnę nad brzegami Wisły,~Gdy wonny deszczyk obłoki wyleją,~
21    IV|      słońce za górami świeci,~Tak, gdy z otuchą łzę zroniły dzieci,~
22    IV|        waszej odnieście rodziny:~ ~Gdy się los zawziął na polską
23    IV|          widok straszny i żałosny,~Gdy ta ostatnia gorzała uchrona;~
24     V|           piątym pokoleniom głosi.~Gdy tak na wszystkie poglądają