Part

 1     I|         chaty przenikniony cały,~Że takich ojców niebiosa mu
 2    II|        Biją drużbowie w podkówki ze stali,~A gdy wędrowca mile
 3    II| wędrownika oczy;~I zwrócił tyle, że odtąd jedynie~Okiem i duszą
 4    II|           Nucą i biją w podkówki ze stali.~Wiesław się za pas
 5    II|           Bo widzi Bóg w niebie,~Że mi ledwo nie wyskoczy~Serduszko
 6   III|       wszystkim dziwno wydawało,~Że Wiesław smutny i mówi tak
 7   III|       mówi - co tobie się stało,~Że smutny siedzisz i mówisz
 8   III|         słowy takowymi:~"Prawda, że szczerze trzeba ze starszymi,~
 9   III|       Prawda, że szczerze trzeba ze starszymi,~Oni porywczej
10   III|  zniewolił oczy;~I tyle sprawił, że odtąd jedynie~Sercem i duszą
11   III|        pustoty; ale gdy ujrzała,~Że tu i Wiesław, i matka płakała,~
12   III|    kocham; i widzi Bóg w niebie,~Że nic milszego nie miałem
13   III|          ciebie.~A ty, niepomny, że mię starość gniecie,~Chcesz
14    IV|          powiedział: "Oj! widzę, że godne~I starca drogi lica
15    IV|      nieba;~Sprawiał się godnie, że go synem zowią~I część chudoby
16    IV|        wiecie - i ojcom wyjawił,~Że swoje serce w jej sercu
17    IV|         mówiąc prawdę, wiedział, że nie ranił:~Dziewczęta lubią
18    IV|        bycie~Przepracowała dotąd ze mną życie,~Nie wierzy słońcu,
19    IV|      Przy drodze na to patrzyłam ze łzami,~Aże mi dziecię zastąpiło
20    IV|        swoje imię,~Mówiło tylko, że w okropnym dymie~Nieznani
21    IV|          Boga niech czeka.~Ufam, że póki niemoc mię nie strawi,~
22    IV|       moje wiano;~Choćby mi góry ze złota dawano,~Choćbym mieszkała
23     V|     radość w sercu utajoną żywi,~Że dwie rodziny wrychle uszczęśliwi.~ ~