Part

  1 I     |                                       I. O TRÓJCY W BOGU I O TRÓJCY
  2 I     |                    I. O TRÓJCY W BOGU I O TRÓJCY W CZŁOWIEKU~ ~W
  3 I     |               udzielił. - W tym rozum i logika Boża, że nas nie
  4 I     |               nie od razu doskonałymi i dopełnionymi stworzył, czyli
  5 I     |               przedziwniejszym, duszy i ciała, przy wszelkiej świadomości
  6 I     |            przy wszelkiej świadomości i z własnej woli ducha, do
  7 I     |            ducha, do którego dusza ta i ciało należą.~Z łaski więc
  8 I     |            niezbędnych warunków, praw i celu, czyli duszę, bo czymże
  9 I     |         czymże dusza, jeśli nie myślą i wiedzą? A o czymże myśl
 10 I     |           przeznaczonymi do anielstwa i wszystkich innych przetworzeń
 11 I     |            nieskończoności żywota, tu i tam, i wszędzie.~Z tego
 12 I     |     nieskończoności żywota, tu i tam, i wszędzie.~Z tego trojakiego
 13 I     |       trojakiego stosunku Boga do nas i naszego nawzajem do Boga
 14 I     |               czyli duchem, a zarazem i przeto właśnie, że duchem,
 15 I     |               całką, jaźnią, tąż samą i jedną.~W Trójcy Bożej osobą
 16 I     |                osobą przyczynowatości i wynikliwości, nakazującą
 17 I     |    wynikliwości, nakazującą nam pracę i zasługę, czyli kształcenie
 18 I     |        zasługę, czyli kształcenie się i postęp jako drogę logiczną,
 19 I     |            osoba, to wszechświadomość i wszechmyśl Boża. Słowo odwieczne (
 20 I     |       wcielone, nazywa się Chrystus - i Chrystus też właśnie objawił
 21 I     |       ludzkiemu prawo wieczne zasługi i postępu na to, by ród ten
 22 I     |              by ich wyzwolić, odkupić i zbawić, zstępuje na świat.
 23 I     |         zasada wszelkiego rozumowania i wszelkiej filozofii.~Wreszcie
 24 I     |             któryśmy dostali z łaski, i prawa postępu i zasługi,
 25 I     |              z łaski, i prawa postępu i zasługi, które nam rozum
 26 I     |           otrzymany doskonale rządzim i ujmujem w prawo zasługi
 27 I     |               ujmujem w prawo zasługi i postępu, cóż my osiągniem? -
 28 I     |        uzupełnioną miłość Bożą ku nam i w nas. Zatem Duch Święty,
 29 I     |               nas wyraża wszechmiłość i zbawienie. - Oczywiście,
 30 I     |               osób pochodzić - z Ojca i z Syna, z wszechbytu i wszechmyśli,
 31 I     |           Ojca i z Syna, z wszechbytu i wszechmyśli, z Jehowy i
 32 I     |               i wszechmyśli, z Jehowy i z Słowa, bo jest właśnie
 33 I     |            jest przepojeniem się bytu i myśli naszej, ciała i duszy
 34 I     |            bytu i myśli naszej, ciała i duszy naszej, tak samo jak
 35 I     |              którą od Ojca wzięliśmy, i własnej zasługi naszej,
 36 I     |        wszystkie nadziemskie nadzieje i anielskie następstwa ludzkości -
 37 I     |  zmartwychwstanie ciał, żywot wieczny i obcowanie świętych. Chrystus
 38 I     |           bluźnierstwa przeciwko Ojcu i Synowi odpuszczono.~Zatem
 39 I     |             zasłużonych. Pośrodku zaś i jako przejście konieczne
 40 I     |           naszego, pracę, trud, zatem i cierpienie, i męczeństwo,
 41 I     |             trud, zatem i cierpienie, i męczeństwo, słowem, zasługę.
 42 I     |          męczeństwo, słowem, zasługę. I oczywiście, by stworzonych
 43 I     |           koniecznie było ich zasługi i stopniowego postępu - czyli
 44 I     |        niezbędność rozum Boży objawił i nakazał, bo inaczej łaska
 45 I     |            więc, a przy tym rozdarcie i walka wewnętrzna, a stąd
 46 I     |       wewnętrzna, a stąd ból, a nawet i grzech, o którym święty
 47 I     |        żywotnej, duchowej, łącznikiem i usprawiedliwicielem ich
 48 I     |           rozum Boży, który, wcielony i objawiony w rodzie ludzkim,
 49 I     |               w rodzie ludzkim, duszę i rozum ludzki obudził. -
 50 I     |            odkupicielem, pośrednikiem i tylko przechodząc przez
 51 I     |             światłem słonecznym ziemi i w najwyższym znaczeniu drogą,
 52 I     |            upłaskorzeźbić życiem Swym i śmiercią Swoją. Wszystek
 53 I     |         śmiercią Swoją. Wszystek trud i ból przejścia od łaski do
 54 I     |           jeszcze, w Nim przedstawion i ukazan. Dlatego nie przechadzał
 55 I     |               przymioty do boskości - i takim sposobem doprowadzając
 56 I     |  przebóstwienia się, skoro zgodzi się i przystanie w wolności swej
 57 I     |            nieskończonym, łagodnością i tkliwością, a w pewnych
 58 I     |          niezawodny, a których ujęcie i przeprowadzenie zowie się
 59 I     |         opuszcza, która źdźbła zbiera i z nich buduje piramidy,
 60 I     |             rzeczywisty kwiat wzrosły i owoc rzeczywisty przyniosły -
 61 I     |          unikał kilka razy schwytania i śmierci na pokazanie ludziom,
 62 I     |              na pokazanie ludziom, że i najwyższa ofiara, gdy nie
 63 I     |      najwyższą, z powodu że uzupełnia i zaokrągla pełne działanie
 64 I     |            właśnie najwyższą nie jest i staje się tylko przełamanym,
 65 I     |            podobnie niż podobnie żyć; i dlatego też nikt po śmierci
 66 I     |             zaraz nie zmartwychwstaje i przemienionego, anielskiego
 67 I     |        przybiera, bo zmartwychwstanie i przemienienie duchowe nic
 68 I     |          ciągle jak ofiara paląca się i po takim żywocie Bożym śród
 69 I     |             Nim, w każdej Jego chwili i czynie,~i słowie, znać połączenie
 70 I     |          każdej Jego chwili i czynie,~i słowie, znać połączenie
 71 I     |               Lecz że wskazywał także i objawiał, do czego wiedzie
 72 I     |             że ogłaszał żywot wieczny i niebiański za wynik jej
 73 I     |             jej konieczny, musiał też i wynik ten, czyli Niebo,
 74 I     |             ten, czyli Niebo, wyrazić i uwydatnić w poczęciu się
 75 I     |           Taborze, w zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu, w tych
 76 I     |         anielskich. Kiedyś wykaże się i już w Nim objawionym jest,
 77 I     |       zwykliśmy nazywać cudem, wprost i przyrodzono wynika z wykształcenia
 78 I     |          poznaniu jej - na to rozum - i na uznaniu jej i zlaniu
 79 I     |              rozum - i na uznaniu jej i zlaniu własnej woli z nią -
 80 I     |          wyższą pięknością, mądrością i dobrem, musimy wolną wolę
 81 I     |                Im szerszy zakres, tym i udział większy. Udział takowy,
 82 I     |            można, pojąć, czym Bóg sam i czym druga osoba w Trójcy
 83 I     |               nie był, ale że zarazem i od razu jest wszystkim,
 84 I     |              nic takiego, nad czym by i za czym by On nie był. Musi
 85 I     |   wszechosobistością tej wszechrzeczy i tego prawa, czyli ich jednością
 86 I     |            prawa, czyli ich jednością i życiem - a tym samym jakoby
 87 I     |         według którego Bóg się rządzi i żyje, a więc wsze stworzenie
 88 I     |             stworzenie się rządzić ma i żyć na podobieństwo Boga?
 89 I     |         pojęcie, które Bóg ma o Sobie i które samo jest Bogiem,
 90 I     |               spłynie do ust ludzkich i przez nie drugim ludziom
 91 I     |         osobistość człowiecza, zawsze i wszędzie, w każdej chwili
 92 I     |             wszędzie, w każdej chwili i zdarzeniu, pokusie i próbie,
 93 I     |           chwili i zdarzeniu, pokusie i próbie, o godzinie triumfu
 94 I     |            próbie, o godzinie triumfu i o godzinie ucieczki, w każdym
 95 I     |               myślach, przywiązaniach i wstrętach, uniesieniach
 96 I     |               wstrętach, uniesieniach i powagach, odpowiedziach
 97 I     |               powagach, odpowiedziach i zapytaniach, walkach i odpoczynkach,
 98 I     |  odpowiedziach i zapytaniach, walkach i odpoczynkach, w każdej potocznej
 99 I     |      odpoczynkach, w każdej potocznej i każdej najważniejszej okoliczności,
100 I     |          wszystkim, cokolwiek głosiła i cokolwiek dopełniała, nie
101 I     |      uwidomioną, przebywającą, żyjącą i umierającą na ziemi - jakżeż
102 I     |        mianować oną osobistość ludzką i za cóż ją mieć? Nie będzieżże
103 I     |             ona we wszelkiej prawdzie i rzeczywistości Bogiem, tym
104 I     |               weszła w jaźń człowieka i jaźnią ludzką przyrosłą
105 I     |              boskiej, bo jest zarazem i człowiekiem. Bóg wcielon
106 I     |            przebóstwion w Boga, jedno i drugie zarazem i w pełni -
107 I     |                jedno i drugie zarazem i w pełni - oto Chrystus,
108 I     |     wszystkiego mogło się tak wcielić i ukazać widomie na świecie. -
109 I     |          tylko - rzeczywiście kształt i jaźń człowieka miał - we
110 I     |              się wwięził. Widzieli Go i dotykali się Jego, słyszeli
111 I     |    wszystkiego, tak wcielić się mogła i ukazać, bo wszechmyśl, choć
112 I     |              chwili może wszechmyślić i prawdę znać. Wszechidealność,
113 I     |             zdoła zstąpić w człowieka i człowiekiem być. Chrystus
114 I     |           wszechducha nie stworzonego i ducha stworzonego. Choć
115 I     |               wieki wieków łączy Sobą i w Sobie obie natury - nieskończoną
116 I     |            obie natury - nieskończoną i skończoną, boską i człowieczą.
117 I     |       nieskończoną i skończoną, boską i człowieczą. Słowo: człowiek
118 I     |                w poznaniu wszechducha i siebie - pod to znaczenie
119 I     |              itd. Są to tylko rozwoje i przemienienia następne ludzkości -
120 I     |              pozostaje zarazem Bogiem i owym człowiekiem wniebowstępującym.
121 I     |               wieki łącznią obu natur i pierwowzorem tej łączni,
122 I     |             to ciągle wyżej wstępować i ciągnąć za sobą wszystkie
123 I     |               za sobą wszystkie duchy i światy, by wniebowstępowały
124 I     |             by wniebowstępowały wraz. I czyż to właśnie nie jest
125 I     |       bardziej nabierało samoistności i jaźni, coraz bardziej zarazem
126 I     |                coraz bardziej zarazem i było sobą, i było w Nim? -
127 I     |         bardziej zarazem i było sobą, i było w Nim? - Któż taką
128 I     |             to prawo wiekuiste, jedno i toż samo we wszechduchu
129 I     |               toż samo we wszechduchu i we wszystkich duchach stworzonych,
130 I     |        stworzonych, prawo wszechżycia i życia, zależy? - Oto na
131 I     |             Bóg wszystek udzielił się i udziela wciąż czemuś drugiemu,
132 I     |              drugiemu, czyli stworzył i wciąż stwarza świat. Stwarzać
133 I     |          jednych udzielają się drugim i na tym powszechnym przelewie
134 I     |         społeczny, którego uświęcenie i wywyższenie celem ludzkości,
135 I     |           ludzkich nawzajem. Wszędzie i zawsze kto daje, ten odbiera -
136 I     |         wykwita za jego dopełnieniem; i to słuszna, bo tym tylko
137 I     |        poświęceniem, ofiarą, wreszcie i śmiercią! - Udzielić się
138 I     |             sposobem duch żywy rośnie i nieskończeni się. Chrystus
139 I     |               światu, przelał się weń i wciąż tak czyni - a ubyłoż
140 I     |                to jest wciąż stwarzać i wciąż już stworzone utrzymywać
141 I     |            Chrystus prawo wszechducha i wszechżywota, czyli wszechmyśl
142 I     |            tak, jak na ziemi najwyżej i najpełniej uczynić ją tylko
143 I     |               najpracowitszym żywotem i najboleśniejszą śmiercią. -
144 I     |             bo zmartwychwstał widomie i widomie w niebo wziętym
145 I     |               przejść musi, by wyróść i dostąpić kwiatu, tak samo
146 I     |           kwiatu, tak samo koniecznie i każden człowiek, i ludzkość
147 I     |         koniecznie i każden człowiek, i ludzkość zbiorowa cała przejść
148 I     |           muszą przez Chrystusa prawo i uczynić je w sobie, by dostąpić
149 I     |           warunku dopełnić gdzie bądź i jak bądź - może kilkokrotną
150 I     |             może kilkokrotną śmiercią i kilkokrotnym nawrotem do
151 I     |           dziwną tęsknotę do umarłych i sami w jej świetle wyglądamy
152 I     |         świetle wyglądamy na błądzące i wpół tylko żyjące istoty -
153 I     |      abstrakcją - jest niejako wiedzą i myślą rzeczywistości, do
154 I     |        takiego oderwania być nie może i nie ma, jeno w przybliżeniu
155 I     |               ma, jeno w przybliżeniu i przez porównanie. Powstanie
156 I     |          Powstanie stąd coś żałosnego i błądzącego, coś szukającego
157 I     |      nieskończona, a przy tym czczość i nuda, i smutek powinny się
158 I     |              przy tym czczość i nuda, i smutek powinny się tu objawić -
159 I     |             przy tym, jako odpoczynek i wytchnienie, sen, w którym
160 I     |               nas się wychyla naprzód i wyraźni, ale przeważa dusza
161 I     |             nad kierunkiem bytu w nas i z tym bytem nie składając
162 I     |           niezmiernie wątłego na czas i cierpiącego dotkliwie. Wszelka
163 I     |               ale nie przejść w ciało i rzeczywistość. Stąd wynika,
164 I     |        całkowite przystąpienie do nas i zupełne uwidomienie się
165 I     |             odjęta - myśl tylko myśli i biernie z czuciem połączona
166 I     |           wyraża niejako w przesadzie i nadużyciu prawdę swoją wieczną
167 I     |        nadużyciu prawdę swoją wieczną i dlatego czasem, tak ją odbijając,
168 I     |            wnętrzem, a sen, magnetyzm i śmierć należą do królestwa
169 I     |               może nań, tylko go czuć i przyjmować go w siebie.
170 I     |      przyjmować go w siebie. Stąd mar i obrazów snujących się nieskończona
171 I     |        snujących się nieskończona moc i tych wnętrznych obrazów
172 I     |               koloryt. Jak przestrzeń i cała obrazowo przesunąć
173 I     |               się może przed nią, tak i czas wszystek z wiekami
174 I     |           wszystek z wiekami swoimi - i wyda się jej wtedy, że przez
175 I     |               że nie jest pełnią żywą i całą. Mniej więcej wszystko
176 I     |             się nam przydarza we śnie i w jasnowidzeniu magnetycznym.
177 I     |               nam wiedzę pełną o nich i ułatwi nam sposób przyniesienia
178 I     |                 nie dość na działanie i tworzenie. Kto wie, czy
179 I     |        elektryczne prądy, czy wichrów i rozpasanych wiew nie porywa
180 I     |        rozpasanych wiew nie porywa tu i owdzie ich kształtów słabiuchnych?
181 I     |               kształtów słabiuchnych? I tak miotani myśleć tylko
182 I     |             miotani myśleć tylko mogą i wzdychać - nic więcej. O!
183 I     |           trzeba kłaść się do kolebek i kłaść się do trumien - ani
184 I     |          bezsile! U nich, dosłużonych i dokształconych już, przedziwna
185 I     | dokształconych już, przedziwna jednia i myśli i bytu, wyborny nastrój
186 I     |             przedziwna jednia i myśli i bytu, wyborny nastrój całości.
187 I     |      twórczość, wieczny czyn wypływa, i to przyczyną, że śmierć
188 I     |      opuszczone, żalem odpokutowywać. I nam by śmierci nie było,
189 I     |          rozważaniem czynu przeszłego i kartowaniem czynu następnego.
190 I     |           przetworzenia ich we władze i zmysły, które są kształtami
191 I     |             aeternam, a to nie spokój i nie sen - to coś zupełnie
192 I     |               to coś zupełnie różnego i nieskończenie wyższego,
193 I     |           razem z wszystkimi żyjącymi i z wszystkimi umarłymi. Dzień
194 I     | wniebowziętemu podobne, obloką żywych i umarłych. Niepojętna więc,
195 I     |           nich! O, pamiętajmy o nich! I my kiedyś pójdziem, kędy
196 I     |            oderwanej od bytu nie masz i być nie zdoła, jakkolwiek
197 I     |     jakkolwiek kierunek bytu, zwątlon i umniejszeń, trwa jednak
198 I     |               umniejszeń, trwa jednak i bytuje w umarłych? Zatem
199 I     |                w której to się wyjawi i odkryje, bo wszystek związek
200 I     |          odkryje, bo wszystek związek i zgodność wszystka między
201 I     |              zgoda między wszechmyślą i wszechbytem i to uznanie
202 I     |             wszechmyślą i wszechbytem i to uznanie stanowić tym
203 I     |          które było Nim, przez ludzi, i utworzeniem przez to pojęcie
204 I     |            między ludźmi uchrystusuje i tym samym zbliżać będzie
205 I     |          przez wszystkie okręgi nauki i kształtów społecznych. Jest
206 I     |               jeno stwarzając wyborne i żywe dzieła. Pracy ludzkiej
207 I     |          wszystkich dziedzinach życia i śmierci, we wszystkich okręgach
208 I     |            wszystkich okręgach umysłu i we wszystkich społeczeństwa,
209 I     |               tak Go wiedząc, wykona. I to będzie właśnie wylewem
210 I     |     wszechbycie - wszechmyśl, a zatem i wszechżycie - we wszechmyśli
211 I     |              we wszechżyciu wszechbyt i wszechmyśl - stąd ich wieczna
212 I     |          jedna wola we trzech Osobach i jeden Bóg! W istocie, jakżeż
213 I     |       wszechmyślą, wnet z nich wynika i wszechżycie. Wszechmyśl
214 I     |            wypływa, będąc ich łącznią i zlewem. Ono ma je w sobie
215 I     |             zlewem. Ono ma je w sobie i samo o tyle sobą jest, o
216 I     |        Zupełna więc równość tych Osób i wieczne zachodzenie jednych
217 I     |               oderwanie się od siebie i występowanie osobno zdarza
218 I     |              Ale to zawsze jedna wola i jeden Bóg.~W trójcy ludzkiej,
219 I     |             podobnież niejednocześnie i nierówno każda z osób jej,
220 I     |             każda z osób jej, a zatem i ta jedna wola, i ten jeden
221 I     |              a zatem i ta jedna wola, i ten jeden duch się objawia.
222 I     |           objawia. Owszem, bywa walka i rozdarcie między nimi. By
223 I     |             ludzkiemu przez tysiączne i straszne przechodzić koleje,
224 I     |               koleje, a jak jemu, tak i każdemu ze składających
225 I     |           powstać, a nie może. Jednak i w trójcy ludzkiej nigdy
226 I     |               w trójcy ludzkiej nigdy i nigdzie ciała bez duszy
227 I     |            duszy bez ciała, lub duszy i ciała, które by zupełnie
228 I     |             jeszcze bardziej oderwane i oddzielone od siebie tej
229 I     |     wszechbytu ciężarem, a wszechmyśl i wszechduch jakby w letargu -
230 I     |               pod postacią wszechbytu i wszechmyśli, walczących
231 I     |        wszechmyśli, walczących z sobą i rozdzierających się nawzajem,
232 I     |              jakoby w letargu. Jednak i w naturze nigdzie bytu czystego,
233 I     |          zupełnie, pozbawionego myśli i życia, nie spotkać, bo taka
234 I     |             istotną, a widzim, czujem i myślimy, że wszystko żyje.
235 I     |            ciężkości, czyli atrakcji) i wielkiego organizmu żywego
236 I     |          wielu przetworzeniach duchem i życiem. Myśl tylko i życie
237 I     |           duchem i życiem. Myśl tylko i życie w nim przedstawione
238 I     |             Bo jużciż wszystko duchem i żywotem, jedno w rozmaitych
239 I     |          jedno w rozmaitych stopniach i kształtach. Można by powiedzieć
240 I     |            duch jeden jest - a że byt i myśl to wewnątrz niego rozdzielające
241 I     |              w Bogu są zarazem trójcą i najabsolutniejszą jednią -
242 I     |          człowieku są one rozdzielone i przeciwpostawione sobie,
243 I     |             by się wypróbować w walce i przez walkę powrócić do
244 I     |               wszędzie ta sama trójca i jcdcn duch!~Oczywiście,
245 I     |            stworzył. Pisma słowa są: „I Duch Boży unosił się nad
246 I     |          stosunku do nas, stworzonych i zaczynających stąpać po
247 I     |              nad bytem? Co by widzieć i rozumieć mogła, gdyby nie
248 I     |        właśnie jej danym do wiedzenia i rozumienia, tj. byt? Wreszcie
249 I     |            myślą swą, ciała z duszą - i dlatego już ta trzecia Osoba
250 I     |               zarówno pochodzi z Ojca i z Syna, z wszechbytu i wszechmyśli,
251 I     |           Ojca i z Syna, z wszechbytu i wszechmyśli, będąc właśnie
252 I     |            początku, w tych słowach: „I Duch Boży unosił się nad
253 I     |          wodami”. To słowo miga tylko i wraz jak błyskawica przepada
254 I     |             podnoszących się z trudem i powoli, dla nas, nie obejmujących
255 I     |   przesuwających się piętrami dziejów i kategoriami wyobrażeń, wszechduch
256 I     |               objawił się wszechmyślą i tą drugą osobą swą wcielił
257 I     |            zawierać w sobie wszechbyt i wszechmyśl - wiecznie wyłaniać,
258 I     |         wyłaniać, wyradzać je w sobie i z siebie, z nich się składać
259 I     |            siebie, z nich się składać i na nie się rozkładać, i
260 I     |               i na nie się rozkładać, i znów składać się z nich.
261 I     |                  nie znamy. Wszechbyt i wszechmyśl po świecie rozlały
262 I     |     wszechmyśl po świecie rozlały byt i myśl - tym samym stworzyły
263 I     |             tym samym stworzyły świat i wciąż go stwarzają. Wszechbyt
264 I     |          chwila się objawia, bo świat i my dziełem jego jesteśmy,
265 I     |             nich będzie harmonia bytu i myśli, czucia i rozumu,
266 I     |         harmonia bytu i myśli, czucia i rozumu, kiedy, tak tworząc
267 I     |            rozumu, kiedy, tak tworząc i czyniąc, sami staniem się
268 I     |             pełni, pojmiem go w pełni i wraz z nim, to jest z wolą
269 I     |                bo On, jako wszechduch i wszechżycie, wiecznie, co
270 I     |               wiecznie, co tylko jest i być może, przerasta i oblewa
271 I     |            jest i być może, przerasta i oblewa wkoło sam!~Dotąd
272 I     |              jest koniecznym wynikiem i przymiotem natury ducha.
273 I     |               Kto duchem, ten tworzy, i w istocie z niczego, bo
274 I     |             siebie tworząc, mnoży się i silnieje sam. Już dziś my,
275 I     |               sam. Już dziś my, słabi i nikczemni, na tej ziemi
276 I     |               sposób stwarzane bywały i bywają dotąd, ale to ujemne
277 I     |             inne światy, światy dobra i piękna, stwarzać będziemy,
278 I     |            piękna, stwarzać będziemy, i to będzie naszym najwyższym
279 I     |           Jego prawo będziem z siebie i nim urządzać i stroić zewnętrzną
280 I     |               z siebie i nim urządzać i stroić zewnętrzną naturę,
281 I     |              żywota naszego wiecznego i wszystkie zewnętrzne kształty
282 I     |             kształtów przyciągnieniem i zwierzchnią obwijką będą
283 I     |        tkanymi przez nas, a im lepiej i głębiej Go poznamy przez
284 I     |             Go poznamy przez ten czyn i twórczość tę naszą, tym
285 I     |             do nas ideałem, pomimo że i rozwitą wkoło nas rzeczywistością -
286 I     |        ustawającą żądzą naszą - zatem i nigdy nie ustawającym ni
287 I     |          zakończyć się życiem naszym. I to we wszelkiej prawdzie
288 I     |             bardziej, im wolniejszymi i twórczejszymi się stają,
289 I     |             osobistości nie szkodzą - i owszem. Ale trudno jasno
290 I     |                co dotyczy wszechducha i wszechżycia, bo dotądeśmy
291 I     |        uspokojone, my,~duchy rozdarte i rozdwojone, biedne, cierpiące,
292 I     |               nie doszli - bytu tylko i myśli, ciała i duszy wieki
293 I     |             bytu tylko i myśli, ciała i duszy wieki przebyliśmy.
294 I     |           powiedzieć może coś pewnego i nie zawikłanego, rozdarty
295 I     |               spokój, nastrój, miłość i z nich wypływający twórczy
296 I     |        wypływający twórczy czyn. Lecz i takie przeczucie już dobrem
297 I     |               Zatem w Bogu początkiem i końcem, alfą i omegą, wstępem
298 I     |             początkiem i końcem, alfą i omegą, wstępem i dopełnieniem,
299 I     |         końcem, alfą i omegą, wstępem i dopełnieniem, jest wszechduch,
300 I     |          Trójcy, to, co jest, bo jest i nic więcej, Jehowa. Z niej,
301 I     |             co jest, a zatem tłumaczy i objawia istotę Ojca swego.
302 I     |            objawia istotę Ojca swego. I znów w rozwoju historii
303 I     |       powiedziano, że zarówno od Ojca i Syna pochodzi, i oczywiście,
304 I     |              od Ojca i Syna pochodzi, i oczywiście, że zarówno,
305 I     |           dowodów, że wszystko duchem i życiem, że wszystko pełną
306 I     |                o rzeczach stworzonych i o nas samych, nigdy zupełnie
307 I     |         zupełnie rozgraniczyć nigdzie i oderwać tych osób nie możem -
308 I     |             obojgu życie wzywać musim i nawzajem. A jeśli usiłujem
309 I     |          uczynić, jeśli zamiast ducha i życia za podstawę wszystkiego
310 I     |           samą, mimo najlogiczniejsze i najdzielniejsze rozprawy
311 I     |              do najnielogiczniejszych i najnikczemniejszych wyników
312 I     |             do prześlepienia wolności i w Nim, i w nas samych. A
313 I     |       prześlepienia wolności i w Nim, i w nas samych. A wszystko
314 I     |         sprzeczny z powagą, godnością i wiecznym natchnieniem duchowym
315 I     |              duchowym rodu ludzkiego. I to bardzo naturalną rzeczą,
316 I     |           tylko w milczeniu rozbierał i tę lub tamtą abstrakcją
317 I     |             miasto dźwięku, nieznośny i wiecznie fałszywy, albo
318 I     |            się stało z materialistami i idealistami: pierwsi klawiszów
319 I     |             drudzy generałbasu tylko, i za ostateczny wynik wypadł
320 I     |              chaos lub nicestwo.~Otóż i w tym dowód, że Osób w Trójcę
321 I     |          domagają się siebie nawzajem i dopiero żyją pełno, gdy
322 I     |           żyją pełno, gdy się połączą i zleją razem. Wszelka martwość,
323 I     |         wiecznie w drugą się przelewa i przeinacza, byt rozkwita
324 I     |           myśl, myśl wciela się w byt i życie nastaje. Z kończyn
325 I     |         dalsze niż jej teraźniejszość i w stosunku do tego pojęcia
326 I     |           uznawa się znów bytem tylko i jako byt pragnie się z tą
327 I     |            nie przestają ukazywać się i rozwijać się nawzajem one
328 I     |            pełniła przez pracę, walkę i rozwój następny, wnet znów
329 I     |             wyżej. Duch, który z bytu i myśli wyniknął, znów bytem
330 I     |        wyniknął, znów bytem się czuje i myśl rodzi z siebie, i zlewa
331 I     |          czuje i myśl rodzi z siebie, i zlewa się z nią w pełniejszego
332 I     |             nią w pełniejszego ducha, i tak bez końca, a coraz doskonalej,
333 I     |       wyborniej, olbrzymiej. Na ziemi i we wszystkich okręgach niższej
334 I     |       wytknęli, najczęściej rozdarcia i walki postać nosi; stąd
335 I     |                Niezmiernie też powoli i nieznacznie zwykle odbywa
336 I     |             się takie podnoszenie się i postęp bytów już nastałych
337 I     |            urzeczywiszczonych jeszcze i urzeczywiszczenie ich przez
338 I     |                tym wzrost łatwiejszym i prędszym się stawa. - Nie
339 I     |             stawa. - Nie innym prawem i żywot wieczny rządzon, z
340 I     |               nim nieskończenie łatwo i szybko duch łączy się z
341 I     |             wciąż myśląc wyższe dobro i piękno, natychmiast je wykonywa
342 I     |        przemiana każda pasowaniem się i bólem, tam zaś łączeniem
343 I     |               łączeniem się namiętnym i najwyższą rozkoszą. Tu róść
344 I     |     powiedzieć, objawieniem następnym i postępnym rodzi się w nich,
345 I     |          Chrystusowość jaka, zstępuje i, uznawszy się takim bytem,
346 I     |           bogi - to różnica bezmierna i prawdziwie nieskończona,
347 I     |               by przedziwnie rozumieć i czuć swoją osobistość, zatem
348 I     |               by przedziwnie rozumieć i czuć dalekość swą od Niego.
349 I     |               wtedy w istocie rozumie i czuje duch, co to harmonia
350 I     |            tym samym w prawdę wieczną i w czyn wieczny; więc, o
351 I     |             się z nimi, obcuje z nimi i sam je sobie wyczynnia.
352 I     |       powiedzieć, że się karmi Bogiem i że przez ten pokarm własna
353 I     |          przepada w osobistości Bożej i z nią się nie zlewa w nierozdzielną
354 I     |         nierozdzielną jedność, martwą i głuchą. Jedność ducha stworzonego
355 I     |          życiu szedł, ale ku śmierci, i Bóg w końcu końców byłby
356 I     |        bardziej sobą samym, a zarazem i bardziej w Nim, zarazem
357 I     |               bardziej w Nim, zarazem i dalszyś od przepadnienia
358 I     |        przepadnienia na głucho w Nim, i bliższyś Jego tym, że jaśniej
359 I     |            tym, że jaśniej Go widzisz i święciej wolę Jego wykonywasz.
360 I     |               dawa, więcej pozostaje. I ty Jemu wiecznie się poświęcasz,
361 I     |              wiecznie się poświęcasz, i On tobie dawa Siebie wiecznie.
362 I     |            wciąż na to, by róść dalej i wyżej się wznosić? - Oto
363 I     |              wolą, poświęcasz ją Jemu i tym tylko sposobem, straciwszy
364 I     |               to jest wrastasz w byty i myśli, czyli w ciała i dusze
365 I     |           byty i myśli, czyli w ciała i dusze coraz doskonalsze.
366 I     |      doskonalsze. Czymże te ciała twe i dusze twe, tak nabyte poświęceniem
367 I     |          przepaściach Jego wszechbytu i wszechmyśli. Byt twój każden
368 I     |               poświęcasz, a tym samym i odzyskujesz, a spotężnioną,
369 I     |               poświęca Swój wszechbyt i wszechmyśl, a poświęciwszy,
370 I     |                że tyś Mu piękniejszym i szlachetniejszym wyrósł
371 I     |            wiecznie ci wszechbyt Swój i wszechmyśl, czyli ciało
372 I     |               wszechmyśl, czyli ciało i krew Swoją, oddaje i tak
373 I     |            ciało i krew Swoją, oddaje i tak wiecznie, wiecznie -
374 I     |              tak wiecznie, wiecznie - i to stanowi miłość Jego wieczną
375 I     |           miłość Jego wieczną u tobie i twoją ku Niemu, bo między
376 I     |           Niemu, bo między tobą a Nim i Nim a tobą wiecznie krąży
377 I     |             się, silniejesz następnie i ciałem, i duszą - On przeto,
378 I     |        silniejesz następnie i ciałem, i duszą - On przeto, że tobie
379 I     |             tobie oddaje z wszechbytu i z wszechmyśli Swej część,
380 I     |            coraz wyższy świat stwarza i wyższym udziela się duchom;
381 I     |              On odpoznawywa się w was i może kochać was więcej;
382 I     |               ale dla Siebie więcej - i w tym życie Jego! Jeszcze
383 I     |               wiecznie wszechbyt Swój i wszechmyśl Swą, byście ciała
384 I     |               Swą, byście ciała mieli i dusze coraz wybomiejsze.
385 I     |           ostatecznym znaczeniu Ciało i Krew Pańska udzielana wam.
386 I     |              ciągle wy się nią poicie i karmicie; Pan żyje tym,
387 I     |             że je bierzecie od Niego, i znów wy tym żyjecie, że
388 I     |              Wiecznym udzielaniem się i czynem żyje i trwa, i nieskończeni
389 I     |         udzielaniem się i czynem żyje i trwa, i nieskończeni się
390 I     |             się i czynem żyje i trwa, i nieskończeni się duch -
391 I     |            zawsze niebo w przeszłości i zowie je rajem, bo raj był
392 I     |            upatruje raj w przyszłości i zowie go niebem. Niebo średnich
393 I     |           kończąc się na kontemplacji i wiecznym spokoju, jest rajem
394 I     |              by ten ideał przeszłości i ten przyszłości zlały się
395 I     |        teraźniejszość, zarazem rajska i niebieska, cielesna i duszna (
396 I     |          rajska i niebieska, cielesna i duszna (bytowa i myślna),
397 I     |             cielesna i duszna (bytowa i myślna), zacznie się przy
398 I     |        człowieczego jako człowieczego i nastąpi wnet przemienienie
399 I     |           przemieniający się jeszcze, i to bez końca, ale już świadomie
400 I     |              końca, ale już świadomie i wolnie, co chwila szerszy,
401 I     |         gdzieści. Żywot wieczny rajem i niebem jest zarazem, wszędzie,
402 I     |           Bogu przez własną twórczość i łaskę Boga - jest miłością
403 I     |             coraz olbrzymiej ku Bogu, i Boga przez to samo ku nam,
404 I     |              samo ku nam, bo historia i rozwój wszystkich światów,
405 I     |        miłości ku Bogu. Coraz głębiej i goręcej zakochują się w
406 I     |              Tym, który przedwiecznym i zawiecznym, i nadwiecznym
407 I     |           przedwiecznym i zawiecznym, i nadwiecznym zarazem - w
408 I     |           najrozlańszą powszechnością i wiecznym przedmiotem, a
409 I     |             ześrodkowaną osobistością i wiecznym Sobą samym, wieczną
410 I     |              samych, coraz doskonalej i wyżej jak posągi Boże rosną
411 I     |           Bogu na wieki. Podnosić się i róść co chwila jest prawem
412 I     |           postępowo syny Boże, z Boga i z siebie samych. - Oto aniołów,
413 I     |         aniołów, archaniołów, serafów i duchów wszystkich, coraz
414 I     |               coraz wyższych, rodowód i rodociąg. - Ni do grobu
415 I     |              do kolebki, ale wiją się i rozwijają się, i przetwarzają
416 I     |             wiją się i rozwijają się, i przetwarzają z mocy wewnętrznej,
417 I     |       własnego, który się już posiadł i opanował całkiem wewnątrz,
418 I     |        zewnątrz przytomnie, swobodnie i zgodnie z wolą Bożą działa
419 I     |            zgodnie z wolą Bożą działa i cudowni się. Cud stał się
420 I     |               jest cudem niesforności i gmatwaniny, a to, co zowiem
421 I     |               Kto z Boga, ten do Boga i ten kiedyś, wcześniej czy
422 I     |     przepowiadał rzeczywisty ich cel! I wyszli z raju ludzie.~I
423 I     |               I wyszli z raju ludzie.~I wyszli - i poszli - i dojdą!~
424 I     |               raju ludzie.~I wyszli - i poszli - i dojdą!~
425 I     |         ludzie.~I wyszli - i poszli - i dojdą!~
426 II    |                 II. O TRÓJCY W CZASIE I PRZESTRZENI~ ~Z całego powyższego
427 II    |              wiecznego, wszystko jest i być tylko może duchem -
428 II    |            ale rozmaicie stopniowanym i różnie przedstawiającym
429 II    |              troistą, a jedną, zawsze i wszędzie objawiają.~W onych
430 II    |         wiecznym następuje pojednanie i całość duchowa nastaje w
431 II    |              olbrzymią mocą za siebie i tworzy na zewnątrz, tworząc
432 II    |               przypuszcza cofania się i upadki, i zawody, i nawroty,
433 II    |     przypuszcza cofania się i upadki, i zawody, i nawroty, i próby,
434 II    |               się i upadki, i zawody, i nawroty, i próby, i pokuty -
435 II    |          upadki, i zawody, i nawroty, i próby, i pokuty - piekielne
436 II    |           zawody, i nawroty, i próby, i pokuty - piekielne zaś stanowiłby
437 II    |     nieskończonym, kiedy w nim zarodu i warunku nieskończoności,
438 II    |     nietwórczości, złego, cofania się i piekła, mógłżeby on, który
439 II    |          musiałby przebudzić się znów i znów zacząć zawód wiekuisty.
440 II    |         zdołają postępowo uzupełnione i wyczerpnięte naszym trudem
441 II    |             Królestwo Boże powszechne i już na ziemi święte, bo
442 II    |               święte, bo nie samowolą i swywolą, ale wolą ludzką,
443 II    |           nastrój Chrystusowy, w czyn i rzeczywistość przeszły,
444 II    |           wszystkich praw jego, ustaw i urządzeń, a tym samym przemieniający
445 II    |              zawszeż wspólnie pracują i wypracowują się, bo muszą
446 II    |         konieczna wspólność, ale nędz i klęsk - miasto czynów miłościwych.
447 II    |              czynów miłościwych. Ludy i wieki nawzajem sobie przekazują
448 II    |              jednych spada na drugich i nieubłaganie o krew drugą
449 II    |          pokolenie, z epoki w epokę - i tym samym wykazuje, że z
450 II    |          wykazuje, że z duchów wyszło i śród duchów krąży, bo warunku
451 II    |          krąży, bo warunku istoty ich i istoty miłości dopełnia.
452 II    |           wspólnią odwiecznej miłości i że jedynie wzajemnym kochania
453 II    |            powszechny, Kościół żywych i umarłych, który właśnie
454 II    |             prawie Bożym, nastrojonej i ożywionej tchem Bożym, przez
455 II    |         ludzkości, z których nastroju i zgody powstać ma żywy i
456 II    |               i zgody powstać ma żywy i doskonały organizm, który
457 II    |                który Królestwem Bożym i panowaniem Ducha Świętego
458 II    |              przez zgodę ich silnieje i dopełnia powołania swego -
459 II    |       przeznaczonej sobie osobistości i stawa się innych narodów
460 II    |             najwyższym jej znaczeniu, i czynami historycznymi jej
461 II    |         działał, by jej zjawienie się i pełń przyspieszyć. Jak dziecka
462 II    |            nie nazwiem mężczyzną, tak i hordy, plemienia, monarchii
463 II    |                zdobytym wielą trudami i czasu długiego ciągiem.
464 II    |         akordu harmonijnego ludzkości i jako ludzkość cała tylko
465 II    |            pojedyncze winny poświęcać i ciało, i duszę, tj. wszelki
466 II    |              winny poświęcać i ciało, i duszę, tj. wszelki znikomy
467 II    |               winny męczeństwo znosić i rade gardło dawać, o ich
468 II    |            gardło dawać, o ich rozwój i postęp Chrystusowy nieustannie
469 II    |     Chrystusowość duchów pojedynczych i nawzajem najwyższego pojedynczych
470 II    |          Chrystusowy musi się wykonać i dopełnić w narodach, a przez
471 II    |             wiecznemu. Oddawszy ciało i duszę dla narodu, dla ludzkości,
472 II    |                bo naród się podwyższa i dzień Królestwa Bożego się
473 II    |         Bożego się przybliża, za czym i rozwiązanie historii rodu
474 II    |          przynosząc je w uzupełnieniu i najprzedziwniejszym rozkwicie
475 II    |            członków olbrzymio złożony i duchem Bożym przenikły na
476 II    |                  Stąd wynika świętość i nietykalność narodowości.
477 II    |             przeprowadzić przez świat i urzeczywistnić w stosunku
478 II    |           Boża pod postacią instynktu i natchnienia narodowego,
479 II    |         działała, z kolebki mitycznej i ciemnej wyprowadzając go
480 II    |             na pole słoneczne histońi i tam tysiącom zapasów go
481 II    |            chorób, trudów, przypadków i zadanych ran, które sprowadzić
482 II    |         prawem on przez Boga pomyślan i jakim powołaniem w stosunku
483 II    |               pierwiastkami, tą duszą i tym ciałem narodu, może
484 II    |               one przypadną do siebie i jednomyślnie w jedną wolę
485 II    |      jednomyślnie w jedną wolę zrosną i jeden, ten sam czyn wywiodą
486 II    |          podbiwszy sobie własne ciało i duszę, czyli zlawszy je
487 II    |             zlawszy je w miłość jedną i jedno życie. To stanowi
488 II    |       dzisiejszą narodów, a tym samym i historii świata!~Jak wszelka
489 II    |               świecie stworzonym, tak i historia rodu ludzkiego
490 II    |         odpowiada bytowi, drugi myśli i walce jej z bytem, trzeci
491 II    |         trzeci walki tej przejednaniu i zrośnięciu strun walczących
492 II    |            trójcy rozkładzie w czasie i przestrzeni nastąpi jej
493 II    |               jako w człowieczeństwie i wyczerpnie się historia
494 II    |              ciała, dążącego do myśli i duszy swej, która do niego
495 II    |            jakoby ślepych namiętności i przeczuć błędnych tylko
496 II    |         ostateczny siebie samych mają i dlatego każą sobie poświęcać
497 II    |              zewnątrz istniejące ludy i wewnątrz siebie istniejących
498 II    |        Jeszcze wyobrażenie o godności i nieśmiertelności pojedynczego
499 II    |               też z drugiej o powadze i świętości człowieczeństwa
500 II    |        wszystko chwytająca dla siebie i pochłaniająca. Stąd wszyscy