Part

 1 I  |                 stworzył, to jest, że nam bytu udzielił. - W tym rozum
 2 I  |                 że w miarę zasługi naszej bytu nam odmierzać będzie, czyli,
 3 I  |                 osiągniem świadomość tego bytu, wiedzę jego niezbędnych
 4 I  |            najściślejszego pojednania się bytu z myślą, zmysłowości z idealnością,
 5 I  | najprzedziwniejsze zlanie się do harmonii bytu, któryśmy dostali z łaski,
 6 I  |                nasz jest przepojeniem się bytu i myśli naszej, ciała i
 7 I  |                   od łaski do miłości, od bytu pierwszego do najwyższego
 8 I  |                   Świętego, między stanem bytu cielesnego a stanem pełni
 9 I  |                 niejako myślą oderwaną od bytu, prawem oderwanym od tego,
10 I  |                  brać górę nad kierunkiem bytu w nas i z tym bytem nie
11 I  |             obrazem na ziemi ubytku w nas bytu po śmierci - jest widmem
12 I  |               Któż na przykład kierunkowi bytu, oderwanemu od myśli, w
13 I  |            kierunku, w myśli oderwanej od bytu, musi także właściwa temu
14 I  |                   silniejsze, kiedy mniej bytu zrosłego z nią, bo ona oddziaływać
15 I  |                   nigdy myśli bez pewnego bytu, duszy bez pewnego ciała
16 I  |                    że nie są. Dość w nich bytu na uczucie - nie dość na
17 I  |               przedziwna jednia i myśli i bytu, wyborny nastrój całości.
18 I  |               myśli zupełnie oderwanej od bytu nie masz i być nie zdoła,
19 I  |                zdoła, jakkolwiek kierunek bytu, zwątlon i umniejszeń, trwa
20 I  |                Jednak i w naturze nigdzie bytu czystego, oderwanego zupełnie,
21 I  |       przedstawione pod wyłączną postacią bytu. Taki stan właśnie pierwszym
22 I  |               jednego tylko kierunku, tj. bytu początkowego, który jeszcze
23 I  |                   go do źródła wszelkiego bytu, do wszechbytu, do pierwszej
24 I  |               dojdą do pojednania w sobie bytu swego z myślą swą, ciała
25 I  |              czyli w nich będzie harmonia bytu i myśli, czucia i rozumu,
26 I  |                 wieków życia nie doszli - bytu tylko i myśli, ciała i duszy
27 I  |                 Filozofia francuska tylko bytu oderwanego, tj. materii,
28 I  |                dążyć wyżej. Duch, który z bytu i myśli wyniknął, znów bytem
29 I  |             duchowości takie spajanie się bytu z myślą, takie rośniecie
30 I  |                   duchom, jako prawo tego bytu rozbudzeńszym, a jako jaźń
31 II |              powiciu, występują tylko pod bytu postacią, do myśli o sobie,
32 II |         objawiający mu tajemnicę własnego bytu, tj. pod jakim wiecznym
33 II |       najdojrzalszy w Rzymie, był okresem bytu w historii, był rozwojem
34 II |            greckiego do wyjścia z okręgów bytu i przejścia do okręgów myśli -
35 II |                nad światem dotychczasowym bytu, ale nim oba się rozpoznają,
36 II |               właśnie przejściem od epoki bytu martwego do epoki żywego
37 II |                  na tym, co im powodem do bytu i zarazem bytu owego celem -
38 II |                 powodem do bytu i zarazem bytu owego celem - na tym, co
39 II |                 dziejami wszystkie chwile bytu, wszystkie konania, wszystkie
40 II |                  Jakiegoż by ciała, czyli bytu, takowy ideał musiał się
41 II |                sprawy - słowem, na niwach bytu przeszłego piętnem go znamionującym
42 II |            oderwanej czysto od wszelkiego bytu, od wszelkiej podstawy cielesnej,
43 II |             idealności swej, z niedomiarą bytu, wspominać zacznie przeszłość
44 II |                magnetyczne, zwykłe duszom bytu pozbawionym, widzenie przyszłości
45 II |          rozmysłów do możności odzyskania bytu, czyli utworzenia sobie
46 III|                  wyraża kierunek oderwany bytu, całą jego cielesną potęgę,
47 III|                  potrafi myśl oderwana od bytu? - Nie są sobą samymi, jakżeżby
48 III|                  wrzkome pychy cielesnego bytu, odchodzą odeń, i to za