| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library | ||
| Alphabetical [« »] uzyskac 1 uzywa 1 vitam 1 w 673 wadom 1 wady 1 wahan 1 | Frequency [« »] ----- ----- 998 i 673 w 661 sie 416 nie 376 z | Zygmunt Krasinski O stanowisku Polski z Bozych i ludzkich wzgledów. IntraText - Concordances w |
Part
1 I | I. O TRÓJCY W BOGU I O TRÓJCY W CZŁOWIEKU~ ~ 2 I | TRÓJCY W BOGU I O TRÓJCY W CZŁOWIEKU~ ~W stosunku do 3 I | I O TRÓJCY W CZŁOWIEKU~ ~W stosunku do nas w tym łaska 4 I | CZŁOWIEKU~ ~W stosunku do nas w tym łaska Boża, że nas Bóg 5 I | że nam bytu udzielił. - W tym rozum i logika Boża, 6 I | dotwarzać, by róść ku Niemu. - W tym nareszcie miłość Boża, 7 I | ostatecznie zbawi, czyli że w miarę zasługi naszej bytu 8 I | osiągniem byt, którego wyrazem w nas jest ciało.~Z rozumu 9 I | przetworzeń się duchowych w nieskończoności żywota, 10 I | jaźnią, tąż samą i jedną.~W Trójcy Bożej osobą łaski 11 I | wszechbyt z wszechmyślą w Bogu, to trzecia osoba Trójcy 12 I | Bożej - Duch Święty. On w stosunku do nas wyraża najprzedziwniejsze 13 I | doskonale rządzim i ujmujem w prawo zasługi i postępu, 14 I | uzupełnioną miłość Bożą ku nam i w nas. Zatem Duch Święty, 15 I | wyrażający wszechżycie w Bogu, dla nas wyraża wszechmiłość 16 I | zupełnie tak samo, jak w nas duch nasz jest przepojeniem 17 I | duszy naszej, tak samo jak w nas żywot wieczny będzie 18 I | osobie sobór nicejski, kiedy w wyznaniu wiary pod nią dopiero 19 I | Synowi odpuszczono.~Zatem w początku łaska, a w końcu 20 I | Zatem w początku łaska, a w końcu miłość. Łaska tylko 21 I | najwyższego życia - rozum. W stosunku do nas rozum Boży 22 I | wolnością swą poruszających się w czasie, być by nie mogło. 23 I | nie mogło. Na początku, w środku, w końcu tożsamość 24 I | Na początku, w środku, w końcu tożsamość jedna, martwa, 25 I | żywych. Pośrednikiem zatem w istocie w tym przejściu 26 I | Pośrednikiem zatem w istocie w tym przejściu między łaską 27 I | który, wcielony i objawiony w rodzie ludzkim, duszę i 28 I | światłem słonecznym ziemi i w najwyższym znaczeniu drogą, 29 I | miłości ostatecznej - a że w stosunku do nas ta droga 30 I | nie nadeszłego jeszcze, w Nim przedstawion i ukazan. 31 I | planecie tym, nie grzmiał w majestacie potęgi Bożej, 32 I | działał po ludzku, podnosząc w sobie wszystkie ludzkie 33 I | doprowadzając naturę człowieczą w Sobie do zlewu harmonijnego 34 I | zgodzi się i przystanie w wolności swej do woli Boga. 35 I | łagodnością i tkliwością, a w pewnych razach stałością 36 I | na zasianie ziarn swych w ludzką duszę na to, by później 37 I | duszę na to, by później w rzeczywisty kwiat wzrosły 38 I | ofiara, gdy nie dopełniona w chwili, w której istotnie 39 I | nie dopełniona w chwili, w której istotnie jest najwyższą, 40 I | ludzku, krzyżowo. Wszędzie w Nim, w każdej Jego chwili 41 I | krzyżowo. Wszędzie w Nim, w każdej Jego chwili i czynie,~ 42 I | przelewanie się ciągłe jednej w drugą~- jednym słowem, znać 43 I | Niebo, wyrazić i uwydatnić w poczęciu się niepokalanym, 44 I | poczęciu się niepokalanym, w transfiguracji na Taborze, 45 I | transfiguracji na Taborze, w zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu, 46 I | zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu, w tych nadludzkich cudownościach 47 I | Kiedyś wykaże się i już w Nim objawionym jest, że 48 I | się zlejem, o tyle udziału w tej wszechmocy dostaniem. 49 I | Bóg sam i czym druga osoba w Trójcy Bożej. Bóg sam, w 50 I | w Trójcy Bożej. Bóg sam, w pełni sam uważan, jest wszechduchem - 51 I | osoba Trójcy Bożej? - Czymże w istocie wszechmyśl w Bogu, 52 I | Czymże w istocie wszechmyśl w Bogu, jeśli nie wiedzą doskonałą 53 I | ale zupełnie wcieli się w osobistość kształty człowiecze 54 I | wszystkie stosunki ziemskie, w żadnym szczególe żywota 55 I | żadnym szczególe żywota ani w żadnym śmierci od niego 56 I | człowiecza, zawsze i wszędzie, w każdej chwili i zdarzeniu, 57 I | triumfu i o godzinie ucieczki, w każdym natchnieniu, w każdym 58 I | ucieczki, w każdym natchnieniu, w każdym słowie, w każdym 59 I | natchnieniu, w każdym słowie, w każdym przepisie danym, 60 I | przypowieści opowiedzianej, w każdym wydarzonym trafunku, 61 I | każdym wydarzonym trafunku, w każdym działaniu, w każdym 62 I | trafunku, w każdym działaniu, w każdym czynie dopełnionym, 63 I | walkach i odpoczynkach, w każdej potocznej i każdej 64 I | drugą Osobą Bożą weszła w jaźń człowieka i jaźnią 65 I | człowiekiem. Bóg wcielon w człowieka, człowiek przebóstwion 66 I | człowieka, człowiek przebóstwion w Boga, jedno i drugie zarazem 67 I | jedno i drugie zarazem i w pełni - oto Chrystus, oto 68 I | Chrystus, oto Bóg-człowiek! W istocie tylko druga Osoba 69 I | wszechmoc, ani wszechduch, który w każdej chwili wszędzie wszechżyje, 70 I | pewnego miejsca przywiązana, w danej chwili może wszechmyślić 71 I | Osób Trójcy zdoła zstąpić w człowieka i człowiekiem 72 I | wszędzie jest prawdą, tak w Bogu, jak w światach wszystkich, 73 I | prawdą, tak w Bogu, jak w światach wszystkich, a zarazem 74 I | wszędzie Bogiem. Tym sposobem w Chrystusie stało się na 75 I | ducha stworzonego. Choć w niebo wstąpił, nie odrzucił 76 I | zmartwychwstaniu był przybrał. W tym znak, że na wieki wieków 77 I | wieki wieków łączy Sobą i w Sobie obie natury - nieskończoną 78 I | człowieczą. Słowo: człowiek w ogólnym znaczeniu tyle znaczy, 79 I | miary, do pewnej pełni, w poznaniu wszechducha i siebie - 80 I | prawicy Ojca to nie siedzieć w niewzruszoności - jeszcze 81 I | zarazem i było sobą, i było w Nim? - Któż taką możność 82 I | się stać może, to właśnie w Bogu druga Osoba, a ta druga 83 I | ta druga Osoba, wcielona w ludzką naturę, to Chrystus.~ 84 I | każden czyn nie czym innym. W świecie stworzonym wszystko 85 I | samego prawa. Nieustannie w tym, co martwą naturą dotąd 86 I | każdego ciała z osobna. W ludzkości stan społeczny, 87 I | stwarza coś na zewnątrz, ten w tej samej chwili wyżej stwarzany 88 I | widoczniejsze działanie tego prawa w nich - tym wyraźniej, prędzej, 89 I | prędzej, dotkliwiej życie w nich wykwita za jego dopełnieniem; 90 I | czasu go dopełniać zaczęły. W niższych zaś okręgach udzielanie 91 I | znikomość sama znikomą jest - bo w istocie tym tylko sposobem 92 I | udzieleniem się - bo przelał się w ludzkość najpracowitszym 93 I | zmartwychwstał widomie i widomie w niebo wziętym jest.~Otóż, 94 I | Chrystusa prawo i uczynić je w sobie, by dostąpić zbawienia. 95 I | żywot wieczny, stan anielski w wyższym świecie niż dzisiejsza 96 I | to jest nie uczyni Jego w sobie, nie stanie się, jak 97 I | należycie dotąd. Kościół w przeczuciu swym takowe stany 98 I | jest życia na planecie, w promieniach słońca. Musi 99 I | miesięczna zwykle nas wprowadza w dziwną tęsknotę do umarłych 100 I | tęsknotę do umarłych i sami w jej świetle wyglądamy na 101 I | czy też już ku wiecznemu, w którym to wiecznym śmierci 102 I | rozdarciem, rozstrojem, w pewnym znaczeniu oderwaniem, 103 I | nie może i nie ma, jeno w przybliżeniu i przez porównanie. 104 I | odpoczynek i wytchnienie, sen, w którym marzeń wiele, owłada 105 I | byt nasz pierwszy uderza w oczy - z tamtej więc, podczas 106 I | górę nad kierunkiem bytu w nas i z tym bytem nie składając 107 I | przemieniać naszą istotę w coś niezmiernie wątłego 108 I | co tylko urodzić się może w duszy, ale nie przejść w 109 I | w duszy, ale nie przejść w ciało i rzeczywistość. Stąd 110 I | błędnie, znać o sobie dają lub w snach się nam ukazują. Sen 111 I | obrazem na ziemi ubytku w nas bytu po śmierci - jest 112 I | najwyższej potęgi swej doszłej w takim oderwaniu, jest za 113 I | właściwą - wyraża niejako w przesadzie i nadużyciu prawdę 114 I | bytu, oderwanemu od myśli, w świecie, który zowiem materialnym, 115 I | zaprzeczy potęgi? Czyż w hukach grzmotu, czyż w gwałtach 116 I | Czyż w hukach grzmotu, czyż w gwałtach burzy, czyż w majestacie 117 I | czyż w gwałtach burzy, czyż w majestacie mórz, czyż w 118 I | w majestacie mórz, czyż w skrzącym wzroku orła, czyż 119 I | skrzącym wzroku orła, czyż w gibkości ruchów tygrysich, 120 I | gibkości ruchów tygrysich, czyż w locie pędzącego konia nie 121 I | samym względem przemaga? W przeciwnym więc kierunku, 122 I | przeciwnym więc kierunku, w myśli oderwanej od bytu, 123 I | czynnie, na zewnątrz, jak w królestwie ciał w naturze, 124 I | zewnątrz, jak w królestwie ciał w naturze, ale biernie objawi 125 I | go czuć i przyjmować go w siebie. Stąd mar i obrazów 126 I | nam przydarza we śnie i w jasnowidzeniu magnetycznym. 127 I | czują, że nie są. Dość w nich bytu na uczucie - nie 128 I | następną kolebką przemyśliwać w trosce, w mdłościach, w 129 I | kolebką przemyśliwać w trosce, w mdłościach, w bezsile! U 130 I | w trosce, w mdłościach, w bezsile! U nich, dosłużonych 131 I | mają, długo przedmyśliwać w sobie – ni też niższe, opuszczone, 132 I | duchowi później, odbywać się w tym pośmiertnym półżywocie. 133 I | półżywocie. Urodzą się na nowo w taki sposób, z takimi zdolnościami, 134 I | owali lub przeodpokutowali w sobie przez ten czas czyśćcowy - 135 I | wpływać na nich. Kościół w pogrzebowych modłach zawsze 136 I | jakoby sen poważny a miły, w świecie dusz, w świecie 137 I | a miły, w świecie dusz, w świecie umarłych, błogim 138 I | umniejszeń, trwa jednak i bytuje w umarłych? Zatem miejsca 139 I | miejsca zawsze. Czy nie w atmosferze planety lub czy 140 I | ich krążący wokół domu, w którym ród ludzki obraca 141 I | magnetyczny? Przyjdzie chwila, w której to się wyjawi i odkryje, 142 I | kształtów społecznych. Jest w Nim moc wyższa nad wszystkie 143 I | dobitnie, dowieść sobie samej w całej naturze, we wszystkich 144 I | nie należy zapominać, że w każdej z jej Osób pozostałe 145 I | trzech Osobach i jeden Bóg! W istocie, jakżeż jedną w 146 I | W istocie, jakżeż jedną w oderwaniu od drugiej pomyśleć? - 147 I | łącznią i zlewem. Ono ma je w sobie i samo o tyle sobą 148 I | występowanie osobno zdarza się w historii odbywającej się 149 I | historii odbywającej się w czasie. Wtedy już w stosunku 150 I | się w czasie. Wtedy już w stosunku do dziejów świata 151 I | dziejów świata niejednocześnie w świat wstępują. Jest wiek, 152 I | świat wstępują. Jest wiek, w którym Jehowa - jest drugi, 153 I | którym Jehowa - jest drugi, w którym Chrystus - jest trzeci, 154 I | Chrystus - jest trzeci, w którym zupełne zlanie się 155 I | jedna wola i jeden Bóg.~W trójcy ludzkiej, pojedynczej, 156 I | czyli ciało, kłóci się w piersiach naszych z myślą, 157 I | powstać, a nie może. Jednak i w trójcy ludzkiej nigdy i 158 I | czyli ducha, nie masz. W naturze jeszcze bardziej 159 I | wszechmyśl i wszechduch jakby w letargu - w człowieku zaś 160 I | wszechduch jakby w letargu - w człowieku zaś wszystko się 161 I | był jakby utajony, jakoby w letargu. Jednak i w naturze 162 I | jakoby w letargu. Jednak i w naturze nigdzie bytu czystego, 163 I | najślepszy, najmartwszy kamień ma w sobie siły idealne (gdyby 164 I | życiem. Myśl tylko i życie w nim przedstawione pod wyłączną 165 I | duchem i żywotem, jedno w rozmaitych stopniach i kształtach. 166 I | kierunkiem. Te dwa kierunki w Bogu są zarazem trójcą i 167 I | najabsolutniejszą jednią - w człowieku są one rozdzielone 168 I | na to, by się wypróbować w walce i przez walkę powrócić 169 I | samych, to jest do ducha - w naturze nie tylko rozdzielone, 170 I | więc myśli nie rozbudził w sobie. Lecz jak z świata 171 I | unosił się nad wodami”. Tylko w stosunku do nas, stworzonych 172 I | ludzkie stworzone nasamprzód w sobie poczuły, czyż nie 173 I | Takim sposobem koniecznie w stosunku do stworzenia drugą 174 I | czyli Słowo (Logos), bo w istocie, wziąwszy wszechbyt 175 I | sami dojdą do pojednania w sobie bytu swego z myślą 176 I | wzajemną. Takim sposobem w końcu zawraca się znowu 177 I | tego, co było na początku, w tych słowach: „I Duch Boży 178 I | drugą osobą swą wcielił w Chrystusa - dopiero po tych 179 I | wszechducha jest zawierać w sobie wszechbyt i wszechmyśl - 180 I | wiecznie wyłaniać, wyradzać je w sobie i z siebie, z nich 181 I | wszechmyśl się objawiała w Bogu-Człowieku, w Chrystusie, 182 I | objawiała w Bogu-Człowieku, w Chrystusie, ale wszechduch 183 I | dziełem jego jesteśmy, bo w bycie każdym drga jego wszechbyt, 184 I | drga jego wszechbyt, bo w myśli każdej drga jego wszechżycie.~ 185 I | tylko byt uczuć można, ale w którą wżyć się można. Wżyć 186 I | Wżyć zaś, wstworzyć się w co, nazywam przez czyny, 187 I | pewnego stopnia pełni, gdy w przybliżeniu jakimśkolwiek 188 I | najwyższego, czynu Bożego, czyli w nich będzie harmonia bytu 189 I | duchami żywymi, wtedy stworzym w sobie tym samym pełne obcowanie 190 I | wszechduchem; zarazem uczujem go w pełni, pojmiem go w pełni 191 I | uczujem go w pełni, pojmiem go w pełni i wraz z nim, to jest 192 I | nim, to jest z wolą jego w jedni, czynić będziem. Kiedy 193 I | czynić będziem. Kiedy mówię: w pełni, zawsze rozumiem: 194 I | pełni, zawsze rozumiem: w pełni przybliżonej, bo to 195 I | przybliżonej, bo to tylko pełnią w porównaniu ze stanem naszym 196 I | pełnia będzie niedomiarą w porównaniu z wyższym stanem, 197 I | będziem, nieustannie rosnąc w Bogu, ale nigdy go nie dorastając, 198 I | Kto duchem, ten tworzy, i w istocie z niczego, bo tylko 199 I | Tym samym, żeśmy wolni w woli naszej, w okręgu woli 200 I | żeśmy wolni w woli naszej, w okręgu woli tej stwarzamy 201 I | Światy złego moralnego w taki sposób stwarzane bywały 202 I | że tak powiem, działająca w nicości, zatem bezmoc raczej. 203 I | choć już będziem dotkliwie w Nim - jeszcze bardziej nicdosięgniętym, 204 I | zatem wiecznie trwającym w stosunku do nas ideałem, 205 I | stworzonych, tym przytomniejszym w nich, im one bardziej silnieją, 206 I | a On tym samym bardziej w nich. Nieśmiertelne osobistości, 207 I | dobrem jest, już zatloną w nas iskrą wszechżycia. Zatem 208 I | iskrą wszechżycia. Zatem w Bogu początkiem i końcem, 209 I | istotę Ojca swego. I znów w rozwoju historii ludzkości 210 I | przez nich niejako zstępuje w świat, gdy go stworzy.~Jednym 211 I | składało, to to, że nawet w naszym rozumowaniu o świecie, 212 I | do nieuznania osobistości w Bogu, do prześlepienia wolności 213 I | prześlepienia wolności i w Nim, i w nas samych. A wszystko 214 I | prześlepienia wolności i w Nim, i w nas samych. A wszystko jedno, 215 I | klawiszy, generałbas tylko w milczeniu rozbierał i tę 216 I | chaos lub nicestwo.~Otóż i w tym dowód, że Osób w Trójcę 217 I | Otóż i w tym dowód, że Osób w Trójcę połączonych nie sposób 218 I | od siebie. Wszędzie, czy w głębiach naszego rozumu, 219 I | zawsze zlać się pragną w jedno życie, w jednego ducha. 220 I | się pragną w jedno życie, w jednego ducha. Jedna wiecznie 221 I | jednego ducha. Jedna wiecznie w drugą się przelewa i przeinacza, 222 I | przeinacza, byt rozkwita w myśl, myśl wciela się w 223 I | w myśl, myśl wciela się w byt i życie nastaje. Z kończyn 224 I | czyli rodzi się natychmiast w tej całości duchowej pojęcie 225 I | niż jej teraźniejszość i w stosunku do tego pojęcia 226 I | rozbudzającym się coraz bardziej w niej, zlać pełnej miary, 227 I | one Osoby Trójcy wiecznej w duchach czas zaludniających. 228 I | zaludniających. Skoro Trójca w jakim duchu się pełniła 229 I | siebie, i zlewa się z nią w pełniejszego ducha, i tak 230 I | postać nosi; stąd ból, stąd w niższych, dziecinnych, niemiarowych 231 I | zlanie się onych bytów z nimi w ducha pełnego. Wieki upływają, 232 I | z tą jednak różnicą, że w nim nieskończenie łatwo 233 I | walczy już, rozdarty sam w sobie, ale wciąż myśląc 234 I | niższe, uznawając się bytem w stosunku do myśli, która, 235 I | następnym i postępnym rodzi się w nich, bo myśli naturą, że 236 I | być nie może - choć bogi w każdej chwilce coraz bardziej 237 I | dalekość swą od Niego. Bo wtedy w istocie rozumie i czuje 238 I | czyli wtajemniczon jest w tajemnicę stworzenia, a 239 I | stworzenia, a tym samym w prawdę wieczną i w czyn 240 I | samym w prawdę wieczną i w czyn wieczny; więc, o ile 241 I | jeśli silnieje, nie przepada w osobistości Bożej i z nią 242 I | Bożej i z nią się nie zlewa w nierozdzielną jedność, martwą 243 I | szedł, ale ku śmierci, i Bóg w końcu końców byłby twoją 244 I | samym, a zarazem i bardziej w Nim, zarazem i dalszyś od 245 I | przepadnienia na głucho w Nim, i bliższyś Jego tym, 246 I | odzyskujesz, to jest wrastasz w byty i myśli, czyli w ciała 247 I | wrastasz w byty i myśli, czyli w ciała i dusze coraz doskonalsze. 248 I | Nie - one zaczerpnięte w przepaściach Jego wszechbytu 249 I | poświęciwszy, odzyskuje niejako w tym, że tyś Mu piękniejszym 250 I | szlachetniejszym wyrósł stworzeniem, że w tobie świat Jego wypiękniał, 251 I | nie umarła litera chwały. W tym wyrażeniu Pisma zawiera 252 I | skoro On cię stworzył, w istocie tyś na chwałę Mu 253 I | mógł się bez niego obejść w Swej niezależności, ale 254 I | niezależności, ale nie mógł w Swej wolności, to jest, 255 I | bardziej On odpoznawywa się w was i może kochać was więcej; 256 I | ale dla Siebie więcej - i w tym życie Jego! Jeszcze 257 I | Teraz więc zrozumiejcie, co w ostatecznym znaczeniu Ciało 258 I | tu słowa Chrystusa brzmią w pamięci: „Gdy duszę stracisz, 259 I | ludzkiego upatruje zawsze niebo w przeszłości i zowie je rajem, 260 I | kierunek ducha upatruje raj w przyszłości i zowie go niebem. 261 I | ten przyszłości zlały się w jedno, wiecznie teraźniejsze 262 I | przy ciał zmartwychwstaniu, w dniu, w którym dokonają 263 I | zmartwychwstaniu, w dniu, w którym dokonają się losy 264 I | czyli przeanielenie, stan, w kiórym każda chwila teraźniejszości 265 I | uczuty, mądrzej pomyślany, w urodziwszych kształtach 266 I | jest rzeczywistością nagłą w nieskończoności podzielonej 267 I | stany, które przelewają się w siebie coraz chyżej, a ciągle 268 I | miara, ledwo nastanie, już w wyższą przechodzi - a to 269 I | stwarzaniem ciągłym samych siebie w Bogu przez własną twórczość 270 I | i goręcej zakochują się w Tym, który przedwiecznym 271 I | i nadwiecznym zarazem - w Tym, który najrozlańszą 272 I | wiecznym podmiotem jest - w Tym, który wygląda jako 273 I | wyżej jak posągi Boże rosną w Bogu na wieki. Podnosić 274 I | siebie samych, wstępują w górę. Oto ślub nieskończoności. - 275 II | II. O TRÓJCY W CZASIE I PRZESTRZENI~ ~Z 276 II | ciągu myśli wypada, że czy w świecie natury, czy w świecie 277 II | czy w świecie natury, czy w świecie ludzkości, czy w 278 II | w świecie ludzkości, czy w światach żywota wiecznego, 279 II | zawsze i wszędzie objawiają.~W onych światach wszystkich 280 II | nieśmiertelnych duchów - w naturze uśpione, jakby dzieci 281 II | naturze uśpione, jakby dzieci w powiciu, występują tylko 282 II | osobistości, jeszcze nie doszłe.~W człowieczeństwie zaś duch 283 II | człowieka rozdarty walczy w sobie samym domową wojną. 284 II | wpół obumarłe, pasujące się w tym rozpadnieniu życie. - 285 II | osobistość już nabyta. Dopiero w żywocie wiecznym następuje 286 II | i całość duchowa nastaje w pełni. Osobistość do najwyższego 287 II | życie jest ciągłym postępem w nieskończoność - mierne 288 II | bezprzestanny upadek, nieskończone w zad odstępowanie. Ależ złe 289 II | być nieskończonym, kiedy w nim zarodu i warunku nieskończoności, 290 II | siły, nie masz? - Kto by w tym kierunku odwrotnym od 291 II | zacząć zawód wiekuisty. W tym nawet sroższa kara niż 292 II | tym nawet sroższa kara niż w nicestwie zupełnym.~Celem 293 II | ostatecznym dla nas jako w kształt człowieczy ubranych, 294 II | czyli nastrój Chrystusowy, w czyn i rzeczywistość przeszły, 295 II | samym przemieniający ziemię w jedną, wielką, żywą świątynię 296 II | dostąpić mogli szczebla onego w czasie, z którego wzlecą 297 II | czasie, z którego wzlecą w swój żywot wieczny. Chcąc 298 II | nieustannym, wzajemnym. W krzywym zaś pojęciu, czyli 299 II | pokolenia na pokolenie, z epoki w epokę - i tym samym wykazuje, 300 II | ziemi, a stamtąd do żywota w niebiesiech, kędy już śmierci 301 II | jest ludzkości pojednanej w prawie Bożym, nastrojonej 302 II | też być pośrednie okręgi, w których odbywa się wspólna 303 II | wyrabiających samą ludzkość w najwyższym jej znaczeniu, 304 II | szkoły duchów, wyrabiające w sobie rozmaite władze, idee, 305 II | Lecz prócz Bożej łaski jest w narodzie każdym, tak jak 306 II | narodzie każdym, tak jak w pojedynczym człowieku, wolna 307 II | nazywamy, który już pojął w sobie cel, do którego dąży, 308 II | którego dąży, tj. ludzkość w najwyższym jej znaczeniu, 309 II | pojedynczego nieśmiertelność w nieskończoności wszechświata: 310 II | historii rodu ludzkiego, bo w istocie narodowość trwa 311 II | musi się wykonać i dopełnić w narodach, a przez narody 312 II | narodach, a przez narody w ludzkości. Zatem duchy pojedyncze, 313 II | która dąży do zlania się w jeden nastrój z innymi podobnymi, 314 II | tracąc, owszem, przynosząc je w uzupełnieniu i najprzedziwniejszym 315 II | przez świat i urzeczywistnić w stosunku do ludzkości. Pierwsze, 316 II | tj. przeszłości dzieje, w których szczególnie łaska 317 II | pomyślan i jakim powołaniem w stosunku do całego człowieczeństwa 318 II | do siebie i jednomyślnie w jedną wolę zrosną i jeden, 319 II | zaburzeń, rewolucji, odmian w pojęciach prawnych, w pojęciach 320 II | odmian w pojęciach prawnych, w pojęciach religijnych, w 321 II | w pojęciach religijnych, w pojęciach o własności. Dopiero 322 II | nieśmiertelny na ziemi zaświeca w pełni, podbiwszy sobie własne 323 II | duszę, czyli zlawszy je w miłość jedną i jedno życie. 324 II | Jak wszelka pewna całość w świecie stworzonym, tak 325 II | zrośnięciu strun walczących w jednego ducha. Dopiero po 326 II | takim trójcy rozkładzie w czasie i przestrzeni nastąpi 327 II | przestrzeni nastąpi jej nastrój w człowieczeństwie jako w 328 II | w człowieczeństwie jako w człowieczeństwie i wyczerpnie 329 II | starożytny, którego początek w podaniach o raju, dalszy 330 II | podaniach o raju, dalszy ciąg w monarchiach despotycznych 331 II | Wschodu, kwiat najpiękniejszy w greckim umnictwie, a owoc 332 II | umnictwie, a owoc najdojrzalszy w Rzymie, był okresem bytu 333 II | Rzymie, był okresem bytu w historii, był rozwojem ciała, 334 II | duszy swej, która do niego w pełni dopiero zstąpiła przez 335 II | Chrystusowe objawienie. W tym pierwszym okresie nie 336 II | a los wojny zamienia ich w zwierzęta, w niewolniki. 337 II | zamienia ich w zwierzęta, w niewolniki. Oni sami, skoro 338 II | niewolniki. Oni sami, skoro traf w ręce zwycięzcy ich oddał, 339 II | stają. Zatem o człowieku w tym okresie stanowi nie 340 II | myśli, ale to, czym wygląda w stosunku do innych współobywateli 341 II | rozmaitych, a jednak z ludzkością w harmonią miłości połączonych, 342 II | upadają - nic trwałego, nic w kształtach swych rozmaitego, 343 II | kształtach swych rozmaitego, a w pojęciu swym jednego, nie 344 II | narodowości swej, ale też wierzy w jednego Boga i wciąż prorocy 345 II | jednej ludzkości śpiewają - w nim przez wieki przeczucie 346 II | przyszłych narodowości, rzuconym w świat!~Świat starożytny 347 II | przywiązanych i szukających pociechy w innym świecie - idealnym - 348 II | ogromne obszary. Dwie rzeczy w historii bardzo podobne 349 II | wprawdzie formy tylko, ale w tym wyłącznie zewnętrznym 350 II | ludzka odnalazła się cała w następnym objawieniu, w 351 II | w następnym objawieniu, w chrześcijaństwie. Piękność 352 II | im hołdowała przeważnie - w istocie byt w niej przemaga. 353 II | przeważnie - w istocie byt w niej przemaga. Ciała bogów 354 II | najoddaleńsze od serca Bożego w świecie, tylko pierwszą, 355 II | pojednają i spłyną razem w świat jeden ducha, ileż 356 II | wszelką świeckością, że w swym oderwaniu pojmie siebie 357 II | z niej płynące. Te znów w pierwszej chwili zapału 358 II | zbawienia, trzeba pojąć w zupełności Chrystusowe słowo, 359 II | wiecznego, a narody i ludzkość, w ten sposób urzeczywistnione, 360 II | a trwający dotąd, jest w dziejach tego planety właśnie 361 II | niemego, do Królestwa Bożego, w którym ma zakwitnąć pełnia 362 II | świata.~Kościół i państwo, w starożytności zupełnie jedne, 363 II | skrycie, wojują z sobą. W samym Kościele także ciągłe 364 II | biskupy, papież, sobory w niezgodzie, w przemianach 365 II | papież, sobory w niezgodzie, w przemianach i historycznym 366 II | się. Na drugiej stronie, w państwie, zupełnie to samo 367 II | Wszystkie kształty rządowe w świeckich społecznościach 368 II | świecka nastaje po okresie, w którym biskupy rządzili 369 II | unosząca się nad światem, w oderwaniu swym od świata 370 II | cochwilnie związana z ziemią i w istocie dążąca do zupełnego 371 II | zupełnego wcielenia się w nią od początku samego swojej 372 II | będzie zmartwychwstanie w skojarzeniu się wzajemnym 373 II | państw, li tylko zewnętrzne w stosunku do drugich ciał 374 II | jej nadejście i panowanie w świecie. A tą państw istotą 375 II | Bożą jakąś, a takowa tylko w narodowościach na jaw oczewiście 376 II | jaw oczewiście występuje. W końcu dopiero trafia duch 377 II | rozlatującymi się, dopóki niepojęte w tej swej przyczynie i celu. 378 II | jeszcze będzie! Ale wstępujemy w wieki, w których już niepodobnym 379 II | Ale wstępujemy w wieki, w których już niepodobnym 380 II | pozostałych i z myśli uwidomionej w Kościele - myślą albowiem 381 II | natury zapładza się i rodzi w pewnych ciemnościach, śród 382 II | śród bajecznych podań, w kolebce mistycznej, za dni 383 II | obywateli dla świeckiego celu w tym właśnie czasie, kiedy 384 II | idealnego, zaświatowego.~W kościele ludzkości powszechnej 385 II | powiem, ideę narodowości, w której to idei jak składowe 386 II | składowe pierwiastki chemiczne w ciele złożonym same się 387 II | pod takim a takim prawem, w tym a tym kształcie odrębnym, 388 II | odrębnym, na tej ziemi, w tym mieście. Inaczej byś 389 II | mógł ukochać, a ludzkość, w jeden kościół przemieniona 390 II | rzeczywistości weszły i zamieszkały w niej?~Powtarzamy: duchy 391 II | mają do żywota wiecznego. W szkole odbywa się przygotowanie 392 II | jej samą wyprzedzić, musi w uspołecznieniu duchów zbiorowych 393 II | żeby się udanie udało! W świecie ludzkości i historii 394 II | mniej wieczne prawa, jak w świecie natury. Jeżeli ten, 395 II | obliczy, musi wyskoczyć w powietrze, cóż dopiero ten, 396 II | się straszliwiej. Zawarta w nich wszechprzytomność rozumu 397 II | nazad z nieskończoną mocą. W takich to razach koniec 398 II | mocarstwa i grom uderza w całe okresy historii. Chrystus, 399 II | trzeba, bo naprzód zstępuje w dół i w ciemnice, by później 400 II | naprzód zstępuje w dół i w ciemnice, by później dopiero, 401 II | opamiętawszy się, powrócić w górę i ujrzeć, że nad głowami 402 II | Boże dopełnić się muszą!~W tej chwili więc dochodzą 403 II | nieśmiertelny, że Ojca ma w niebiesiech i jaką drogą 404 II | pierwszy raz wstępująca w świat, oczewiście, że tylko 405 II | śmiertelnym i bratnim, że w istocie nieśmiertelnymi 406 II | wszechrzeczywistości. Nic się w niej ni wiotko, ni łatwo 407 II | niejako upłaskorzeźbić się w przestrzeni i czasie, musi 408 II | go z posad starych, nim w Chrystusie całe uwidomiło 409 II | Królestwa Bożego, musi podobnież w tym świecie ziemskim ludzkości 410 II | najlepiej doń przypadającego, w jakiejże postaci, z jakimże 411 II | ideał musiał się domagać w przeszłości? Jakiejże myśli 412 II | zmartwychwstania, zawartemu w jego losach, i do jakiegoż 413 II | czyli długie pasowanie się w grobie, niezbędnymi są jego 414 II | pierwowzorem, gdyby przed chwilą, w której zstępuje na łono 415 II | stawiających go, mimo że jeszcze w niepełnej świadomości, na 416 II | ludów własnego plemienia, a w rzędzie najświetniejszych 417 II | sposób mu zbudować świat w dniu jednym dopełnionymi 418 II | będzie, musi się odbijać już w tym, co było. Przemienienie 419 II | mogła później objawić się w całej sile swej, gdyby jej 420 II | wprzódy już pod pewną miarą i w mniejszej potędze nie było? 421 II | więc takowego pierwowzoru w odległe, aż bajeczne czasy 422 II | odwagi i szlachetności. W czasach, w których polityka, 423 II | szlachetności. W czasach, w których polityka, w niczym 424 II | czasach, w których polityka, w niczym słowa Chrystusowego 425 II | pilnująca, rządzi światem, w którym chciwość i samolubstwo 426 II | nie chytrości i podstępu w stosunku do obcych państw 427 II | celów i zasad okresu tego, w którym żyć mu się dostało. 428 II | wewnątrz zaś własnego państwa, w stosunku do ludów niedokształconych, 429 II | ludzkości. Sam musi naprzód się w nią przyoblec, a potem promienieć 430 II | między najwyżej stojącymi w tej epoce lub poprzedniej 431 II | i powaśnione z sobą, jak w reszcie świata, lecz owszem, 432 II | którego piętnem zlanie się w jedno świata z Kościołem 433 II | światem. Obywatele więc w takim narodzie powinni by 434 II | Przy tym jednak nadużycia w innych stronach ziemi na 435 II | ich działaniu. Nic zatem w jego charakterze wyłącznego 436 II | powinny. Ziemia jego sama w kształtach swoich musi wyrażać 437 II | Europy obcować będzie. A w toku spraw ziemskich zwyczajnym 438 II | najprzedniejszą. - Nigdy ten naród w przymierzach swoich z innymi 439 II | tj. z tymi, które stoją w danym czasie na czele ruchu 440 II | czele ruchu ludzkości - i w miarę jak ten ruch od jednych 441 II | nim zatrzyma, ale prosto w nie się rzuci, Bogu, w którego 442 II | prosto w nie się rzuci, Bogu, w którego wierzy namiętnie, 443 II | myśl, czyli dusza narodu w chwili, gdy on do wiedzy 444 II | zwykle przynosi rozdarcie i w kształcie burzy się zjawia. 445 II | kształcie burzy się zjawia. W pierwowzorze, którego kształtów 446 II | nieśmiertelności. Zatem jeśli śmierć w losach tego narodu koniecznością, 447 II | innym kształtem zdarzeń w tej chwili, bo pod idealnym, 448 II | chytrych, cieleśnie odeń w tej chwili silniejszych, 449 II | tej chwili silniejszych, w konspiracją szatańsko przebiegłą 450 II | wężowo wkradających się w jego serce, zwodzących go 451 II | zasiewanie zarodów waśni domowej w jego wnętrza, przez obalanie 452 II | niestrzeżenia się i wielomówstwa. W chwili właśnie, gdy dusza 453 II | błędy najbielszą ma kartę w dziejach europejskich, najmniej 454 II | wszelkiego dobra i piękna w ludzkości; w jedno więc 455 II | dobra i piękna w ludzkości; w jedno więc zleje myśl własnej 456 II | pasowanie się jak gdyby w próżni, ta właśnie niemoc 457 II | Chrystusowością swą własną, obudzoną w nim przez objawienie Syna 458 II | zmartwychwstać ma i na powrót stanąć w kole żywych, upaństwionych, 459 II | kole żywych, upaństwionych, w czyny polityczne twórczych 460 II | odpaństwiona przepoić się w śmierci istotną Chrystusowością 461 II | Chrystusowego z ciasnych granic, w których go dotąd świat trzymał, 462 II | objawionej, nieskończonej w sobie i coraz wyższego kształtu 463 II | doskonalszych machin, które w świecie natury nie odkryciem 464 II | podobny organizm będzie w czynie i wszelkiej rzeczywistości 465 II | wywierającym - nim, ale w ruch i życie wprawiającym 466 II | wprawiającym ogromy - nim, ale już w ciele zbiorowym, które miasto 467 II | milionami ócz zapatrzone w niebo, milionami ust Boga 468 II | ostatecznym celom swym biegnący w przestrzeniach. - Niezbędnymi 469 II | tylko osobników, z Bogiem. W duszy zatem onego narodu, 470 II | myślą i tęsknotą pracującej w grobie, musi nastąpić przede 471 II | religijne - musi się ono w niej wyrobić i jako łaska 472 II | i jako łaska zesłana jej w natchnieniu, i jako zasługa 473 II | gorącej, smutku głębokiego - w jej wnętrzach musi się urodzić 474 II | wytłomacza i uwielbia Chrystusa - w jej śmiertelnych ciemnościach 475 II | podwojoną wiarą, dusza ta w grobowej idealnej twórczości 476 II | zbiorowej działalności, w politycznych, handlowych, 477 II | nowemu się przysposabiającej w czyśćcowym swym grobie. 478 II | zależeć będzie, iż ta dusza w chwilach wielkiej goryczy 479 II | Patrząc wciąż idealną myślą w cel ludzkości ostateczny, 480 II | cel ludzkości ostateczny, w Królestwo Boże na ziemi, 481 II | człowieczeństwa. Cel zatem w takowych chwilach pogmatwa 482 II | pozbawionym, widzenie przyszłości w dokonaniu już, każe jej 483 II | niejako musi i wzrastać w rzeczywiste prawdy pojęcie, 484 II | rzeczywiste prawdy pojęcie, w którym nie tylko cel ujrzan 485 II | doskonale poznany i opanowany. W stanie śmierci największym 486 II | stanowią ból śmierci, który w końcu przebyty i przezwyciężony 487 II | narodowa, wiecznie zapatrzona w ideę świętą – wielką - prawdziwą, 488 II | rozszerzone żywota wystali i w chwale duch narodowy, pierwowzorny 489 II | udzieloną z łaski Bożej w grobie. Nie będzie już waśni 490 II | długie przemieszkiwanie w grobie innego nie mają znaczenia; 491 II | jego ducha kształcącego się w świecie duchów zbiorowych, 492 II | Chrystusowość narodową wniesie w świat, tak jak pierwszy 493 II | szczególnego ducha ludzkiego. Odtąd w tę prawdę wierzyć będą duchy 494 II | nieopisane, pełen wiary i nadziei w przyszłość, pełen miłości 495 II | wyglądają na coś nadzwyczajnego w świecie, na natchnienie 496 II | sprawiedliwość wiekuista zstąpić w okręgi polityczne, a tąż 497 II | a tąż sprawiedliwością, w nie niezstąpioną jeszcze? 498 III | SŁOWIAŃSKICH~ ~Polska poczęta w łonie Słowiańszczyzny i 499 III | najwyższym duchowym wykwitem. W niej te ludy mają świadomość 500 III | ludy mają świadomość swoją, w niej i przez nią obcują