Part

  1 I     |       możnością postępowego rozwijania się - przy tym wolnymi - więc
  2 I     |            samym zmuszonymi zasługiwać się, to jest siebie samych dotwarzać,
  3 I     |         naszych harmonią, dostrajającą się coraz wyżej - który jest
  4 I     |              który jest przemienianiem się następnym, coraz przedziwniejszym,
  5 I     |             najściślejszego pojednania się bytu z myślą, zmysłowości
  6 I     |              ciała z duszą, czyli stać się duchami żywymi, nieśmiertelnymi,
  7 I     |          wszystkich innych przetworzeń się duchowych w nieskończoności
  8 I     |              istnieje już, a nie pojął się jeszcze, wyrzec by musiał -
  9 I     |             zasługę, czyli kształcenie się i postęp jako drogę logiczną,
 10 I     |                które, wcielone, nazywa się Chrystus - i Chrystus też
 11 I     |               na świat. Już tu objawia się powód, już tu logiczna konieczność,
 12 I     |              najprzedziwniejsze zlanie się do harmonii bytu, któryśmy
 13 I     |              Boży przyniósł. To zlanie się zaś harmonijne oczywiście,
 14 I     |               zlewem, ich przepajaniem się wiecznym, ich wzajemną jednią -
 15 I     |            duch nasz jest przepojeniem się bytu i myśli naszej, ciała
 16 I     |            wieczny będzie przepojeniem się najwyższym łaski, którą
 17 I     |            wolnością swą poruszających się w czasie, być by nie mogło.
 18 I     |              tylko sam bez rozbudzenia się myśli - ciało bez duszy. -
 19 I     |                walką, tym bolem ozwało się życie, bo Bóg jest Bogiem
 20 I     |           Sobie. Tą drogą tylko dostać się można do miłości ostatecznej -
 21 I     |                Dlatego nie przechadzał się z pułkami anielskimi duchów
 22 I     |        powołaną jest do przebóstwienia się, skoro zgodzi się i przystanie
 23 I     |       przebóstwienia się, skoro zgodzi się i przystanie w wolności
 24 I     |                i przeprowadzenie zowie się mądrością, która nic nie
 25 I     |             inaczej nie działał, nigdy się nie spieszył, nawet na śmierć -
 26 I     |             najwyższą nie jest i staje się tylko przełamanym, ale nie
 27 I     |               ciągle jak ofiara paląca się i po takim żywocie Bożym
 28 I     |      połączenie obu natur, przelewanie się ciągłe jednej w drugą~-
 29 I     |         wyrazić i uwydatnić w poczęciu się niepokalanym, w transfiguracji
 30 I     |              anielskich. Kiedyś wykaże się i już w Nim objawionym jest,
 31 I     |     przyrodzono wynika z wykształcenia się ducha, z podniesienia się
 32 I     |              się ducha, z podniesienia się jego, ale we wszelkiej rzeczywistości,
 33 I     |  rzeczywistości, ku Bogu. Podniesienie się zaś takowe zależy na wykryciu
 34 I     |       poznawszy, odkrywszy, dorobiwszy się zasługą pracowitą Jego,
 35 I     |                więc z cząstką tej woli się zlejem, o tyle udziału w
 36 I     |                we wszechduchu wszystko się zawiera, co tylko jest,
 37 I     |               jeśli nie metodą, że tak się wyrażę, nie sposobem, nie
 38 I     |             prawem, według którego Bóg się rządzi i żyje, a więc wsze
 39 I     |                 a więc wsze stworzenie się rządzić ma i żyć na podobieństwo
 40 I     |               przez nie drugim ludziom się objawi, a nie tylko spłynie
 41 I     |              tych, ale zupełnie wcieli się w osobistość kształty człowiecze
 42 I     |          zrozumienie wszystkiego mogło się tak wcielić i ukazać widomie
 43 I     |        wszystkie więzy ciała ludzkiego się wwięził. Widzieli Go i dotykali
 44 I     |                 Widzieli Go i dotykali się Jego, słyszeli Go własnymi
 45 I     |               wszystkiego, tak wcielić się mogła i ukazać, bo wszechmyśl,
 46 I     |            sposobem w Chrystusie stało się na wieki połączenie natury
 47 I     |               prawo, według którego to się stać może, to właśnie w
 48 I     |                 Osoby Trójcy udzielają się sobie wiecznie nawzajem.
 49 I     |        nawzajem. Bóg wszystek udzielił się i udziela wciąż czemuś drugiemu,
 50 I     |          Stwarzać albowiem to udzielać się czemuś, co nie jest, ale
 51 I     |                ale co będzie, kiedy mu się udzielę - każden czyn nie
 52 I     |      stworzonym wszystko trwa, rozwija się, żyje wnętrzną mocą tego
 53 I     |      cząsteczki ciał jednych udzielają się drugim i na tym powszechnym
 54 I     |                właśnie tym udzielaniem się sobie duchów ludzkich nawzajem.
 55 I     |                  kto kocha, ten wzmaga się - kto z siebie się wylewa,
 56 I     |              wzmaga się - kto z siebie się wylewa, czyli stwarza coś
 57 I     |                zaś okręgach udzielanie się bywa często cierpieniem,
 58 I     |                 a najwyższe udzielenie się nazywa się poświęceniem,
 59 I     |        najwyższe udzielenie się nazywa się poświęceniem, ofiarą, wreszcie
 60 I     |        wreszcie i śmiercią! - Udzielić się drugim na ziemi to na pozór
 61 I     |           ziemi to na pozór umniejszyć się, ubyć, osłabnąć, utracić
 62 I     |             żywy rośnie i nieskończeni się. Chrystus wyraził to owymi
 63 I     |                  Bóg przecież udzielił się światu, przelał się weń
 64 I     |           udzielił się światu, przelał się weń i wciąż tak czyni -
 65 I     |                  Gdyby osłabnął, gdyby się umniejszył, nie mógłby wciąż
 66 I     |                co wyda z siebie, mnoży się sam - tym, nie czym innym,
 67 I     |              ją tylko można - udzielił się najprzedniejszym ludzkim
 68 I     |   najprzedniejszym ludzkim udzieleniem się - bo przelał się w ludzkość
 69 I     |           udzieleniem się - bo przelał się w ludzkość najpracowitszym
 70 I     |                   Ale też wnet ukazała się prawda prawa, które jest
 71 I     |                duch zicmi nie dostanie się do żywota wiecznego. Bo
 72 I     |               Jego w sobie, nie stanie się, jak On był, onym prawem
 73 I     |      ostatecznym tego planety dorabiać się swojej, że tak powiem, Chrystusowości.
 74 I     |         rzeczywistości, do której dąży się, a zarazem nicmocą dopełnienia.
 75 I     |               i nuda, i smutek powinny się tu objawić - może przy tym,
 76 I     |               nieraz owymi błąkającymi się. To pewna, że z tej strony
 77 I     |               tej strony grobu widomim się ciałami, że byt nasz pierwszy
 78 I     |          jednym a drugim żywotem, musi się przeciwnie dziać - nie byt
 79 I     |             dziać - nie byt nasz z nas się wychyla naprzód i wyraźni,
 80 I     |             wszystko, co tylko urodzić się może w duszy, ale nie przejść
 81 I     |              nas i zupełne uwidomienie się przed nami. Dlatego najczęściej
 82 I     |               o sobie dają lub w snach się nam ukazują. Sen albowiem
 83 I     |             dni naszych rozpoczynającą się nauką, która rozświeci nam
 84 I     |              temu kierunkowi znajdować się moc - ta moc nie wystąpi
 85 I     |            naturze, ale biernie objawi się wewnątrz, bo myśl jest wnętrzem,
 86 I     |                mar i obrazów snujących się nieskończona moc i tych
 87 I     |                cała obrazowo przesunąć się może przed nią, tak i czas
 88 I     |                wiekami swoimi - i wyda się jej wtedy, że przez tysiące
 89 I     |          jednak przy tym zawsze uczuje się marnym, niezdolnym do żadnej
 90 I     |           Mniej więcej wszystko to już się nam przydarza we śnie i
 91 I     |          rozpamiętywają, a spodziewają się drugiej. Żałują za winy
 92 I     |             mogą ich zetrzeć. Sposobią się do przyszłego żywota powzięciem
 93 I     |                tworzenie. Kto wie, czy się mogą oprzeć rozmaitym siłom
 94 I     |            którym już nie trzeba kłaść się do kolebek i kłaść się do
 95 I     |           kłaść się do kolebek i kłaść się do trumien - ani między
 96 I     |        stanowisko, do którego podnieść się mają, długo przedmyśliwać
 97 I     |         rzeczywisty, wyrób, który zdać się ma ich duchowi później,
 98 I     |               duchowi później, odbywać się w tym pośmiertnym półżywocie.
 99 I     |         pośmiertnym półżywocie. Urodzą się na nowo w taki sposób, z
100 I     |                czyśćcowy - ale dopiero się wtedy urodzą, gdy nabędą
101 I     |     pozbawionych - bo życia prawem, że się udzielać musi, chce, może. -
102 I     |              chce, może. - Tu wykazuje się, jak dalece wyższe pojęcie
103 I     |   protestanckiego, kiedy zaleca modlić się za umarłych, czyli wpływać
104 I     |            requiem aeternam - zdaje mi się, że powinien by prosić tylko
105 I     |                stanem. Kiedy zaś prosi się Boga o wiecznego coś dla
106 I     |             dusz. Bądź co bądź, módlmy się z Kościołem! O, módlmy się
107 I     |             się z Kościołem! O, módlmy się za nich! O, mówmy do nich!
108 I     |              kędy oni dziś. Ale gdzież się te ich smętne odbywają koleje,
109 I     |               którym ród ludzki obraca się koło słońca, dom ich, jak
110 I     |          Przyjdzie chwila, w której to się wyjawi i odkryje, bo wszystek
111 I     |          istotnym wszechrzeczy, stanie się nam pojętną jasnością, odtajemniczoną
112 I     |              by do nadziemskich dostać się okręgów.~Uwaga. Kiedy się
113 I     |              się okręgów.~Uwaga. Kiedy się mówi o Trójcy Bożej, nie
114 I     |            każdej z jej Osób pozostałe się znajdują: we wszechbycie -
115 I     |          drugie. Dopiero ich oderwanie się od siebie i występowanie
116 I     |             występowanie osobno zdarza się w historii odbywającej się
117 I     |             się w historii odbywającej się w czasie. Wtedy już w stosunku
118 I     |                w którym zupełne zlanie się pierwszego z drugim, czyli
119 I     |             czyli Duch Święty bardziej się objawia. Ale to zawsze jedna
120 I     |           jedna wola, i ten jeden duch się objawia. Owszem, bywa walka
121 I     |                Byt, czyli ciało, kłóci się w piersiach naszych z myślą,
122 I     |             niedokształcon, choć wciąż się przez tę walkę kształci,
123 I     |              prawie nie znać. Wszystko się przedstawia pod postacią
124 I     |               w człowieku zaś wszystko się przedstawiało pod postacią
125 I     |               z sobą i rozdzierających się nawzajem, a wszechduch tylko
126 I     |                a dąży do tego, by stać się po wielu przetworzeniach
127 I     |           wewnątrz niego rozdzielające się dwa jego kierunki, z których
128 I     |             kierunki, z których on sam się składa, wciąż się na nie
129 I     |               on sam się składa, wciąż się na nie rozkładając. Można
130 I     | przeciwpostawione sobie, ale na to, by się wypróbować w walce i przez
131 I     |            początkowego, który jeszcze się nie pojął sam, więc myśli
132 I     |                są: „I Duch Boży unosił się nad wodami”. Tylko w stosunku
133 I     |                drodze historii, ukazał się Bóg, nasamprzód pod postacią
134 I     |              Osobę, wszechmyśl z niego się rodzi jak syn, koniecznie
135 I     |       poprzednich Osób wzajemne zlanie się, to jest wszechduch, czyli
136 I     |      wszechduch, czyli Duch Święty, ma się objawić stworzonym, skoro
137 I     |                trzecia Osoba nie rodzi się z Syna, jak Syn z Ojca,
138 I     |               właśnie ich przepojeniem się, czyli miłością wzajemną.
139 I     |               sposobem w końcu zawraca się znowu do tego, co było na
140 I     |           słowach: „I Duch Boży unosił się nad wodami”. To słowo miga
141 I     |        postępowych, zatem podnoszących się z trudem i powoli, dla nas,
142 I     |               następnie przesuwających się piętrami dziejów i kategoriami
143 I     |           wyobrażeń, wszechduch ukazał się nasamprzód wszechbytem,
144 I     |          wszechbytem, po wtóre objawił się wszechmyślą i tą drugą osobą
145 I     |         rozwojach ma znów wszechduchem się wyjawić przed nami. Lecz
146 I     |               początków świata „unosił się nad wodami”. Naturą wszechducha
147 I     |               sobie i z siebie, z nich się składać i na nie się rozkładać,
148 I     |              nich się składać i na nie się rozkładać, i znów składać
149 I     |              rozkładać, i znów składać się z nich. My z Boga tylko
150 I     |               Wszechbyt przez proroków się objawiał pod nazwiskiem
151 I     |         nazwiskiem Jehowy - wszechmyśl się objawiała w Bogu-Człowieku,
152 I     |       Chrystusie, ale wszechduch dotąd się nie objawił, jedno przez
153 I     |               powiedzieć, że co chwila się objawia, bo świat i my dziełem
154 I     |             wszystko, co tylko stwarza się, tą, której myślą nie pojmiem,
155 I     |                można, ale w którą wżyć się można. Wżyć zaś, wstworzyć
156 I     |             można. Wżyć zaś, wstworzyć się w co, nazywam przez czyny,
157 I     |            tworami (kreacjami), łączyć się z czym! Czyn jest znakiem,
158 I     |          wynikiem życia. Życie objawia się przez czyn. Najwyższego
159 I     |             analogicznym czynem łączyć się możemy, tylko tworząc, czyli
160 I     |       przybliżeniu jakimśkolwiek staną się na podobieństwo czynu najwyższego,
161 I     |                i czyniąc, sami staniem się duchami żywymi, wtedy stworzym
162 I     |          Duchem Bożym, czyli dostaniem się do stosunku dotkliwego,
163 I     |             pełnią, ku której kierować się będziem, nieustannie rosnąc
164 I     |                z siebie tworząc, mnoży się i silnieje sam. Już dziś
165 I     |            postanowień, które zgadzają się albo też nie zgadzają się
166 I     |              się albo też nie zgadzają się z prawem Bożym, z wolą Bożą.
167 I     |                 na nowe lutnie, że tak się wyrażę, naciągać dawne życia
168 I     |               tę naszą, tym On jeszczc się nam bardziej odkryje pięknym,
169 I     |       ustawającym ni mogącym zakończyć się życiem naszym. I to we wszelkiej
170 I     |             silnieją, im zosobiszczają się bardziej, im wolniejszymi
171 I     |           wolniejszymi i twórczejszymi się stają, bo wtedy podobniejsze
172 I     |                osobistości, wzmagające się coraz bardziej, Jego osobistości
173 I     |             zaś stroną Jego, ukazującą się stworzonym ludziom, jest
174 I     |                niej, jak z Ojca, rodzi się druga strona wszechducha,
175 I     |             zarówno, bo dla nas składa się z nich, gdyż dopiero przez
176 I     |       dochodzim, a dla siebie rozkłada się na nich, bo przez nich niejako
177 I     |            trójcą, a nic nie ma, co by się tylko z jednego z jej kierunków
178 I     |            części zacząwszy, jej tylko się pilnować, ją tylko widzieć
179 I     |                tj. idealności czystej, się trzymały. Obie doszły nie
180 I     |               żywej, istotnej nigdy by się nie dopracował. Zupełnie
181 I     |          dopracował. Zupełnie tak samo się stało z materialistami i
182 I     |         idealistami: pierwsi klawiszów się tylko pilnowali, drudzy
183 I     |                 że tak powiem, szukają się, żądają się, domagają się
184 I     |            powiem, szukają się, żądają się, domagają się siebie nawzajem
185 I     |              się, żądają się, domagają się siebie nawzajem i dopiero
186 I     |                dopiero żyją pełno, gdy się połączą i zleją razem. Wszelka
187 I     |                  wszędzie, zawsze zlać się pragną w jedno życie, w
188 I     |                 Jedna wiecznie w drugą się przelewa i przeinacza, byt
189 I     |           rozkwita w myśl, myśl wciela się w byt i życie nastaje. Z
190 I     |             kierunki. Nieraz zdawałoby się, że się spotkawszy, pasują
191 I     |               Nieraz zdawałoby się, że się spotkawszy, pasują się ze
192 I     |              że się spotkawszy, pasują się ze sobą; lecz to pozór tylko,
193 I     |              od rzeczywistości, której się dobiła, czyli rodzi się
194 I     |                się dobiła, czyli rodzi się natychmiast w tej całości
195 I     |               tego pojęcia sama uznawa się znów bytem tylko i jako
196 I     |               tylko i jako byt pragnie się z tą myślą, z tym pojęciem,
197 I     |                pojęciem, rozbudzającym się coraz bardziej w niej, zlać
198 I     |          pełnej miary, czyli znów stać się innym, wyższym duchem. Nigdy
199 I     |            więc nie przestają ukazywać się i rozwijać się nawzajem
200 I     |                ukazywać się i rozwijać się nawzajem one Osoby Trójcy
201 I     |             Skoro Trójca w jakim duchu się pełniła przez pracę, walkę
202 I     |             rozwój następny, wnet znów się rozkłada na siebie samą,
203 I     |             myśli wyniknął, znów bytem się czuje i myśl rodzi z siebie,
204 I     |                rodzi z siebie, i zlewa się z nią w pełniejszego ducha,
205 I     |              duchowości takie spajanie się bytu z myślą, takie rośniecie
206 I     |              nieznacznie zwykle odbywa się takie podnoszenie się i
207 I     |           odbywa się takie podnoszenie się i postęp bytów już nastałych
208 I     |     urzeczywiszczenie ich przez zlanie się onych bytów z nimi w ducha
209 I     |              takowym. Jednak im więcej się ich przebędzie, tym wzrost
210 I     |          wzrost łatwiejszym i prędszym się stawa. - Nie innym prawem
211 I     |              łatwo i szybko duch łączy się z coraz wyższym pojęciem,
212 I     |             przemiana każda pasowaniem się i bólem, tam zaś łączeniem
213 I     |               bólem, tam zaś łączeniem się namiętnym i najwyższą rozkoszą.
214 I     |           coraz wyższymi duchami stają się niższe, uznawając się bytem
215 I     |            stają się niższe, uznawając się bytem w stosunku do myśli,
216 I     |            następnym i postępnym rodzi się w nich, bo myśli naturą,
217 I     |             jaka, zstępuje i, uznawszy się takim bytem, zlać go, czyli
218 I     |                będzie. Może tylko stać się jednym z bogów, którymi
219 I     |          każdej chwilce coraz bardziej się stają na podobieństwo Boga.
220 I     |              więc, o ile je zna, łączy się z nimi, obcuje z nimi i
221 I     |                Można by powiedzieć, że się karmi Bogiem i że przez
222 I     |              osobistości Bożej i z nią się nie zlewa w nierozdzielną
223 I     |         silniejszy nadaje. Im bardziej się z Bogiem łączysz, tym sam
224 I     |                inny był tego łączenia [się] skutek, tobyś nie ku życiu
225 I     |          pozostaje. I ty Jemu wiecznie się poświęcasz, i On tobie dawa
226 I     |              to, by róść dalej i wyżej się wznosić? - Oto wolę twą
227 I     |                tak nabyte poświęceniem się woli twej wolnej Jego woli? -
228 I     |            znów tobie, jeśli tak godzi się mówić, poświęca Swój wszechbyt
229 I     |                zakwitł, zarcydziełował się cudniej. On nigdy osobistości
230 I     |            krąży przelew udzielającego się żywota. Ty, że Mu oddajesz
231 I     |         osobistość, rośniesz, wzmagasz się, silniejesz następnie i
232 I     |              stwarza i wyższym udziela się duchom; więc coraz bardziej
233 I     |           Święte mówi, rosnącej chwale się Swojej przypatruje. Ale
234 I     |                wyrażeniu Pisma zawiera się całe wszechżycie Boże. Gdybyś
235 I     |             wszechczyn. Zapewnie, mógł się bez niego obejść w Swej
236 I     |              obrał to, co najwyborniej się zgadzało z Nim samym, z
237 I     |            samym. Prawem wtedy stał Mu się wszechczyn, a tyś właśnie
238 I     |                bardziej On odpoznawywa się w was i może kochać was
239 I     |               wam. Zaprawdę, ciągle wy się nią poicie i karmicie; Pan
240 I     |           bierze. Wiecznym udzielaniem się i czynem żyje i trwa, i
241 I     |            żyje i trwa, i nieskończeni się duch - tylko z tą różnicą,
242 I     |        osobistość wszechducha udzielić się nie może nikomu, kiedy duchów
243 I     |      osobistości stworzonych udzielają się wciąż wszechduchowi, poświęcając
244 I     |                samo wyższej dorabiając się osobistości! Bo nic z tego,
245 I     |                ją wtedy odzyskasz".~Tu się nam jeszcze kilka słów nasuwa
246 I     |               średnich wieków, kończąc się na kontemplacji i wiecznym
247 I     |               jaźń cała ludzka powinna się starać, by ten ideał przeszłości
248 I     |                i ten przyszłości zlały się w jedno, wiecznie teraźniejsze
249 I     |              bytowa i myślna), zacznie się przy ciał zmartwychwstaniu,
250 I     |                dniu, w którym dokonają się losy człowieczeństwa. To
251 I     |                wieczny, przemieniający się jeszcze, i to bez końca,
252 I     |                stany, które przelewają się w siebie coraz chyżej, a
253 I     |        postępowo. Każda granica, ledwo się zjawi, już ją duch przeskoczył. -
254 I     |         świadomości owego podnoszącego się ducha. Żywot wieczny jest
255 I     |            miłością naszą, rozwijającą się coraz olbrzymiej ku Bogu,
256 I     |            głębiej i goręcej zakochują się w Tym, który przedwiecznym
257 I     |           kochają, tym dzielniej stają się twórczymi na podobieństwo
258 I     |                Bogu na wieki. Podnosić się i róść co chwila jest prawem
259 I     |                swej do Boga wciąż sami się przeradzają, rodzą się na
260 I     |            sami się przeradzają, rodzą się na nowo z siebie samych,
261 I     |      niepokalane poczęcie powtarzające się wciąż. - Oto rodzące się
262 I     |               się wciąż. - Oto rodzące się postępowo syny Boże, z Boga
263 I     |          wschodzą do kolebki, ale wiją się i rozwijają się, i przetwarzają
264 I     |               ale wiją się i rozwijają się, i przetwarzają z mocy wewnętrznej,
265 I     |                z ducha własnego, który się już posiadł i opanował całkiem
266 I     |             wolą Bożą działa i cudowni się. Cud stał się ich sposobem
267 I     |                i cudowni się. Cud stał się ich sposobem bycia.~Natura
268 II    |                różnie przedstawiającym się według miary wyrobu własnego,
269 II    |          światach wszystkich rozwijają się następne kształty tychże
270 II    |              sobie, ale byt nie zgadza się z nią, nie przypada do niej.
271 II    |                wpół obumarłe, pasujące się w tym rozpadnieniu życie. -
272 II    |               wewnątrz już nie pasując się z sobą, występuje z olbrzymią
273 II    |                tworząc zaś tak, wznosi się sama cochwilnie wyżej, czyli
274 II    |              nasze przypuszcza cofania się i upadki, i zawody, i nawroty,
275 II    |          nietwórczości, złego, cofania się i piekła, mógłżeby on, który
276 II    |              Nie - musiałby przebudzić się znów i znów zacząć zawód
277 II    |                ubranych, jest dostanie się do stanowiska, od którego
278 II    |      stanowiska, od którego rozpocznie się żywot wieczny. Do niego
279 II    |                tylko pojedynczych dusz się tyczący, ale całego człowieczeństwa,
280 II    |          pojedynczych duchów, ciągnącą się przez wieki planetarnej
281 II    |         wspólnie pracują i wypracowują się, bo muszą wspólnie - a muszą,
282 II    |                 zależące na udzielaniu się nieustannym, wzajemnym.
283 II    |                torach historii ukazuje się nieprzerwanie konieczna
284 II    |            przeszłe. Za ojców odbywają się sądy wiekowe nad synami -
285 II    |               zarzewia ledwo dopatrzyć się można, bo stulecia nad nim
286 II    |             można, bo stulecia nad nim się zwarstwiły. Krew jednych
287 II    |               dostanie. Złe, nie mogąc się oderwać od wiekuistego prawa
288 II    |                prawa duchów, uwspólnia się, rozsiewa, rozpływa się
289 II    |                się, rozsiewa, rozpływa się po świecie z pokolenia na
290 II    |              wzajemnie nie nienawidzić się, ale miłować powinni, że
291 II    |            kochania działaniem dostaną się do królestwa zapowiedzianego
292 II    |               okręgi, w których odbywa się wspólna praca duchów pojedynczych,
293 II    |               dwóch pierwiastków wciąż się składa duch zbiorowy narodu,
294 II    |              sobie osobistości i stawa się innych narodów pochłoniętą
295 II    |              wtedy nie mógł nawet zwać się narodem, nie zasłużył na
296 II    |              czynami historycznymi jej się poświęcał, czyli tak działał,
297 II    |              działał, by jej zjawienie się i pełń przyspieszyć. Jak
298 II    |              nazwiem narodem. Domagały się one narodowości, ale jej
299 II    |               ich zwłok dalsze usypały się pokłady, na których zjawić
300 II    |             pokłady, na których zjawić się miały przyszłe narodowości
301 II    |                Chrystusowy nieustannie się starając - Chrystusowości
302 II    |           ducha zbiorowego nie otrzyma się inaczej, jak przez Chrystusowość
303 II    |    pojedynczych uświęcenia nie otrzyma się inaczej, jak przez organiczne
304 II    |                przez organiczne zlanie się zbiorowych z prawem Chrystusa.
305 II    |            społeczny, Chrystusowy musi się wykonać i dopełnić w narodach,
306 II    |                pojedyncze, poświęcając się dla zbiorowego na ziemi,
307 II    |           samym ją odzyskują, bo naród się podwyższa i dzień Królestwa
308 II    |               i dzień Królestwa Bożego się przybliża, za czym i rozwiązanie
309 II    |           ciągiem wiekowego wyrabiania się do pełni Chrystusowej.~Naród
310 II    |           żyjącą, która dąży do zlania się w jeden nastrój z innymi
311 II    |           wewnętrznym, tj. na poczuciu się do idei, którą ma przeprowadzić
312 II    |        rozbłysk, po wiekach wyrabiania się zstępujący weń, objawiający
313 II    |             ludzkiego z trzech składać się musi okresów, z których
314 II    |          człowieczeństwie i wyczerpnie się historia zbiorowego ducha
315 II    |            wewnętrznej duszy, pasujące się z sobą bez wiedzy o tym,
316 II    |     republikanckie, zawsze absolutnymi się objawiają, bo siebie same
317 II    |               że nikogo do poświęcenia się zmuszać zewnętrznie się
318 II    |                się zmuszać zewnętrznie się nie godzi, ale że się każden
319 II    |      zewnętrznie się nie godzi, ale że się każden wewnętrznie winien
320 II    |                winien na to godzić, by się sam poświęcić dla innych.
321 II    |            zwycięzcy ich oddał, uznają się przez ten zewnętrzny przypadek
322 II    |       nadwerężony, nie wiedzą, na czym się oprzeć. Oderwani od kątka
323 II    |             pokolenia swego, bydlętami się stają. Zatem o człowieku
324 II    |           okresie stanowi nie to, czym się sam czuje i myśli, ale to,
325 II    |          rządzonych. Wciąż więc kruszą się i rozsypują te wszystkie
326 II    |             wieki przeczucie Chrystusa się wypracowywa - on jakoby
327 II    |            porwała i najwyżej bestwiła się nad nim. Stąd wszystkie
328 II    |            niewolnictwem. Rzym oparłby się był napadowi barbarzyńców,
329 II    |            wszystkie razem nie rzuciły się jak potop na rzymskie ogromne
330 II    |          podobne do siebie: rozsypanie się Rzymu i rozbiór Polski.
331 II    |         tysięcy lat zmysłowości został się nam kwiat nie zwiędły, piękność,
332 II    |         uwieczniona. Jednak i tu godzi się uważać, że sztuka grecka,
333 II    |               też owa ludzka odnalazła się cała w następnym objawieniu,
334 II    |          Bożego z osobna wzięty stawał się bóstwem sam. U drugich oderwany
335 II    |           przez Żydów jednak utrzymało się wyobrażenie o Duchu Bożym
336 II    |          według którego wszystko winno się rządzić, prawem udzielania
337 II    |             rządzić, prawem udzielania się i poświęcenia, którego ostateczny
338 II    |          ludzkich.~Świat starożytny tu się kończy. Myśli świat rodzi
339 II    |              kończy. Myśli świat rodzi się nad światem dotychczasowym
340 II    |       dotychczasowym bytu, ale nim oba się rozpoznają, wysprzeczają,
341 II    |             ileż przemian, klęsk, burz się zdarzyć, ile krwi upłynąć
342 II    |              oczewista, że myśl ogłosi się panią ponad wszelkim bytem,
343 II    |               swoje nad drugim. Zjawią się cesarz i papież, Kościół
344 II    |                bunt świeckich - zdarzy się reforma religijna, później
345 II    |              znów po wielu pasowaniach się zacznie się przypominać
346 II    |                pasowaniach się zacznie się przypominać ludziom, że
347 II    |        społeczeństw.~Okres poczynający się historycznie od Chrystusa,
348 II    |             nierozwikłaną i martwą, tu się rozstąpiły, rozszczepiły,
349 II    |            osobna występuje i kształci się - raz Kościół jarzmiony
350 II    |             także ciągłe kształtowanie się, a zatem i walka jedności
351 II    |               i historycznym pasowaniu się. Na drugiej stronie, w państwie,
352 II    |              przypada doń, nie schodzi się z nim, ale, stojąc na uboczu,
353 II    | społecznościach za kształtami Kościoła się wyrabiają - przez długie
354 II    |           rządzili przewładnie, prawie się do Rzymu wcale nie odnosząc,
355 II    |              Lutra rewolucji zaczynają się nowożytne nasze rewolucje,
356 II    |               świątynia myśli unosząca się nad światem, w oderwaniu
357 II    |                świata własnym rządząca się nastrojem, a pomimo to z
358 II    |          dążąca do zupełnego wcielenia się w nią od początku samego
359 II    |         znakiem rozstroju zbliżającego się i do państw, ale dla obu
360 II    |         zmartwychwstanie w skojarzeniu się wzajemnym i powszechnej
361 II    |             średnimi nazwane, kształcą się niewidomie prawie przyszłe
362 II    |              ciał politycznych objawia się pracowite burzenie się i
363 II    |         objawia się pracowite burzenie się i wykształtywanie się stanów,
364 II    |         burzenie się i wykształtywanie się stanów, rozdzielonych i
365 II    |    rozdzielonych i rozmaicie do siebie się mających, szlachty, mieszczan,
366 II    |                na wewnątrz nastrajanie się coraz porządniejsze; ale
367 II    |            rzeczywistością, dla której się wyrabiały i do której zastosować
368 II    |       wyrabiały i do której zastosować się muszą, bo inaczej ni powodu,
369 II    |          dopiero po wiekowym tworzeniu się zewnętrznych rzeczy kształtów
370 II    |         państwa stałego, rozwijającego się coraz wyżej, postępowego,
371 II    |               prawa, kształty pokazują się tylko cząstkami wzdychającymi
372 II    |              proch sypki rozlatującymi się, dopóki niepojęte w tej
373 II    |         musiały istnieć przed uznaniem się i poczuciem się narodowości -
374 II    |               uznaniem się i poczuciem się narodowości - państwa, ciała,
375 II    |                dusze błądzące, męczyły się i trapiły swoim. Ileż to
376 II    |                których już niepodobnym się stanie taki rozdział dusz
377 II    |            publicznego pierwszą zasadą się stanie wszelkiej narodowości
378 II    |        nieokrzesanych, nie pojmujących się jeszcze, które na cesarstwo
379 II    |            które na cesarstwo rzymskie się rzuciły, z gruzów po tym
380 II    |         narodowość za ich pomieszaniem się z innymi, podbitymi od nich,
381 II    |             harmonijne natury zapładza się i rodzi w pewnych ciemnościach,
382 II    |     rozwidnionych a pełnych kojarzenia się odmiennych żywiołów, wśród
383 II    |                wymagającej poświęcenia się obywateli dla świeckiego
384 II    |            powszechnej wciąż objawiała się myśl o jej związku z losami
385 II    | nieśmiertelnych, ku żywotowi wiecznemu się sposobiących.~Wszystkie
386 II    |            przez ciąg wieków mieszając się z sobą, wyrabiały i wykończały,
387 II    |        chemiczne w ciele złożonym same się odnajdują. Czymże albowiem
388 II    |     zmysłowością narodowości? Zdaje ci się, że kochasz ziemię lub miasto,
389 II    |               duchów wszystkich, który się wy-pracowywa pod takim a
390 II    |             wiecznego. W szkole odbywa się przygotowanie do tej przyszłości
391 II    |             ziemi, pojedyncze uzdolnią się do żywota niebieskiego,
392 II    |            żywota niebieskiego, nauczą się niejako warunków jego i
393 II    |              stawiając na ziemi, staną się dojrzałymi do niego samego -
394 II    |              siebie, tym samym stwarza się sam.~Na czymże więc zależy
395 II    |          nastroju, który by, postępowo się podwyższając i rozwijając,
396 II    |             przy ciągłym przeobrażaniu się zachować jaźń jedną i tę
397 II    |                umierać, by przeobrażać się, muszą dojść do takowego
398 II    |      planetarnej inaczej, jak oparciem się na tym, co zarazem ich prawdą
399 II    |            rząd, i lud z siebie. Skoro się tylko dąży do pojęcia harmonijnego,
400 II    |         zbiorowy, żywy człowiek, który się ma do ludzkości, jak każden
401 II    |              udać nie sposób tak, żeby się udanie udało! W świecie
402 II    |            dłużej gwałcone, tym mszczą się straszliwiej. Zawarta w
403 II    |             ich krzywdą, rozprężystsza się nazad z nieskończoną mocą.
404 II    |              muszą wraz z rozpadającym się światem!~Wiek nasz, dziedzic
405 II    |                tym samym zabierających się do świadomego i samodzielnego
406 II    |         okręgów czynu. Historia wstecz się nie cofa, nigdy wstecz -
407 II    |              Jedną wszystko nastrojnie się odbyć może, wszystko światłem,
408 II    |          później dopiero, opamiętawszy się, powrócić w górę i ujrzeć,
409 II    |            wieczne prawa Boże dopełnić się muszą!~W tej chwili więc
410 II    |            ziemi, dopiero za ukazaniem się Chrystusowej postaci dowiedział
411 II    |        Chrystusowej postaci dowiedział się o sobie samym z losów Jej
412 II    |              udowodnioną być może. Nim się zacznie żyć trwale, bez
413 II    |       wszystkich razem życie najwyższe się składa i siła nieśmiertelności
414 II    |             nieśmiertelności narodowej się wykazuje.~Konieczność takich
415 II    |              wszechrzeczywistości. Nic się w niej ni wiotko, ni łatwo
416 II    |           nadzwyczaj poważnie i surowo się dzieje. Żadna myśl oderwana,
417 II    |                żadna teoria sama przez się nie zdoła kierować losami
418 II    |            świata. Musi wprzód wcielić się, niejako upłaskorzeźbić
419 II    |                 niejako upłaskorzeźbić się w przestrzeni i czasie,
420 II    |                czasie, musi żywym stać się przykładem, nauką serce
421 II    |             krew czerwona; rzeczywista się leje wszystkim na udział.
422 II    |              Chrystusie całe uwidomiło się i na krew rozpłynęło Słowo
423 II    |           pojedynczy ludzki podwyższył się na członka, że tak się wyrażę,
424 II    |      podwyższył się na członka, że tak się wyrażę, niewyrzucalnego
425 II    |           przepis Chrystusowy rozlewać się zaczyna na okręgi zbiorowe,
426 II    |                gdy widnokrężnie domaga się ziemskiego urzeczywistnienia
427 II    |            ziemskim ludzkości wynaleźć się członek niewyrzucalny, niezatracalny,
428 II    |              odbijające, właśnie staną się pierwowzorem onym, powołanym
429 II    |               posad, na których oprzeć się ma przyszłość historyczna
430 II    |              bytu, takowy ideał musiał się domagać w przeszłości? Jakiejże
431 II    |               ziemskich narodowości da się tylko pojąć napiętnowany
432 II    |                 czyli długie pasowanie się w grobie, niezbędnymi są
433 II    |               nie zdołałby żadnym stać się pierwowzorem, gdyby przed
434 II    |           wiedzą o sobie i przetwarzać się nią świadomie zacznie, musi
435 II    |                 co kiedyś będzie, musi się odbijać już w tym, co było.
436 II    |         Jakżeżby mogła później objawić się w całej sile swej, gdyby
437 II    |              utworzonego już organizmu się wydobywa, niejako zaszczepia
438 II    |           wydobywa, niejako zaszczepia się na pniu, z Bożej łaski wzrosłym,
439 II    |          bajeczne czasy sięgając, snuć się będą od samego początku
440 II    |             niczym słowa Chrystusowego się nie pilnująca, rządzi światem,
441 II    |              stosunku do obcych państw się trzyma, ale, o ile może,
442 II    |      posiadłości. Owszem, nieraz usuwa się od nadarzonych korzyści,
443 II    |           okresu tego, w którym żyć mu się dostało. Zatem musi bronić
444 II    |         chrzest przyjęli, nie przejęli się jeszcze chrześcijańską obyczajnością.~
445 II    |                 z których to ludów sam się kupi i tworzy, nie używa
446 II    |                polityczny upaństwiania się. Lecz na to potrzeba mu
447 II    |            ludzkości. Sam musi naprzód się w nią przyoblec, a potem
448 II    |               dokoła - stąd wypada, że się stanie jakoby przewodnikiem
449 II    |        niedojrzałymi, obecnie rozwijać się zaczynającymi członkami
450 II    |               a którego piętnem zlanie się w jedno świata z Kościołem
451 II    |                  nigdy nie spasożytnią się naokół serca narodowego -
452 II    |                powszechności domaganie się wieczne i nastrój wewnętrzny
453 II    |            jeśli kiedy wyjątkowo zmaże się nimi, to oczewista będzie
454 II    |          zadośćuczynić powinien, łatwo się domyśleć treści jego usposobień
455 II    |          podwyższania niższych, sam by się poniżył, ulegając ich działaniu.
456 II    |        przesądy, jakby murem chińskim, się nie oddzieli od Europy -
457 II    |          odstrychnięcie, ale zbliżenie się i zlew. Na takiej ziemi
458 II    |          przymiotów siostrzyce, objawi się pozorna lekkomyślność, apostolskie
459 II    |          innymi mocarstwami nie będzie się pilnował zysku bytowego,
460 II    |            owszem, zawsze tylko z tymi się zwiąże, które nie najdogodniejsze
461 II    |           jednych do drugich przenosić się będzie, i on też, idąc za
462 II    |          zdobycze materialne, okazywać się musi lwią i bez żadnego
463 II    | Niebezpieczeństwa nigdy nie obliczy ni się przed nim zatrzyma, ale
464 II    |             zatrzyma, ale prosto w nie się rzuci, Bogu, w którego wierzy
465 II    |               też właśnie wyczerpujące się czasami i skore niby to
466 II    |            przeżyć musi, by do śmierci się dostać, z której zmartwychwstanie
467 II    |       przeszłość jego spuściły, nie ma się co tak bardzo dziwić. Zrozumieć
468 II    |          rozdarcie i w kształcie burzy się zjawia. W pierwowzorze,
469 II    |             cielesne koniecznym, pytam się, kiedyż by ono przypadło?
470 II    |                 Gdyby przed zjawieniem się duszy, a toż by była śmierć
471 II    |                ukojonym zostało i duch się wykształcił, bo to początek
472 II    |         właśnie wtedy, kiedy myśl jego się rozbudza, kiedy zaczyna
473 II    |          przepadnienia. Dusza, rodząca się, gdy ciało umiera, zastąpi
474 II    |               Ciało jego widome stanie się ofiarą potęg chytrych, cieleśnie
475 II    |           powoli i wężowo wkradających się w jego serce, zwodzących
476 II    |              otwartości, niestrzeżenia się i wielomówstwa. W chwili
477 II    |           chwili właśnie, gdy dusza mu się rodzi i zaraz głęboko przemyśliwać
478 II    |             podjętych dla otrząśnięcia się z niebytu, a które długo,
479 II    |               niosła drugim i dla nich się poświęcała. Uznawszy to,
480 II    |       poświęcała. Uznawszy to, poczuje się do niechybnego posłannictwa
481 II    |                może, wciąż poświęcając się i łącząc nadal sprawę własnego
482 II    |                świata. Ile razy zdarzy się sposobność, ona odpowie
483 II    |          Jęcząc śród Europy i zrywając się z grobu, to weń na pozór
484 II    |         jednego, na którym losy świata się rozstrzygnąć mogą, bez jej
485 II    |               wierząca bez miary.~Któż się nie dorozumie, że z takowego
486 II    |           odjętą. To właśnie pasowanie się jak gdyby w próżni, ta właśnie
487 II    |            duchom położonego na to, by się na wyższe przeobrazili.~
488 II    |        rozmysłu, bez tysiącznych wahań się, dociekań, śledzeń, bolesnych
489 II    |           myśli i przemiennych dźwigań się jej, nie dojdzie do przepojenia
490 II    |             nie dojdzie do przepojenia się Chrystusowością swą własną,
491 II    |               a jeżeli do tego ma stać się dziejowym pierwowzorem ich
492 II    |            dusza odpaństwiona przepoić się w śmierci istotną Chrystusowością
493 II    |              wiary i pomysły, wydobywa się siła, ale nowy do siły już
494 II    |          wyższego kształtu domagającej się, przypaść musi organizm
495 II    |                objawiają, jej wywarcie się pełne a harmonijne na zewnątrz
496 II    |              wywiera, bo niejako stała się dla niej ciałem o wyborniejszych
497 II    |             posetnioną potęgą na świat się wywierającym - nim, ale
498 II    |         rozświetlenie religijne - musi się ono w niej wyrobić i jako
499 II    |      głębokiego - w jej wnętrzach musi się urodzić dzień obiecanej
500 II    |               samej ślepej wiary wtedy się rozwidni, a przed wiedzą