Part

 1 I  |           jest, ale co będzie, kiedy mu się udzielę - każden czyn
 2 I  |            muzyki? Jedno z dwojga by mu wypadało zawsze: albo pisk
 3 I  |          wszechmyśli. Zatem, jako ty Mu wciąż osobistość twoją poświęcasz,
 4 I  |      odzyskuje niejako w tym, że tyś Mu piękniejszym i szlachetniejszym
 5 I  |     udzielającego się żywota. Ty, że Mu oddajesz wolę swą, czyli
 6 I  |              w istocie tyś na chwałę Mu stworzon. Ale ta chwała
 7 I  |             samym. Prawem wtedy stał Mu się wszechczyn, a tyś właśnie
 8 II |          zstępujący weń, objawiający mu tajemnicę własnego bytu,
 9 II |         jednego Boga i wciąż prorocy mu o przyszłej, jednej ludzkości
10 II |             zlepić człowieka i kazać mu, by żył i chodził, byłoby
11 II |          przyszłego koniecznością by mu zmierzać było wśród trudów
12 II |              narodu, gdyż nie sposób mu zbudować świat w dniu jednym
13 II |            okresu tego, w którym żyć mu się dostało. Zatem musi
14 II |             się. Lecz na to potrzeba mu koniecznie między te ludy
15 II |            różnowierczych, nie znane mu będą lub jeśli kiedy wyjątkowo
16 II |            najnieubłagańszych wrogów mu nawet przyznawaną. Niebezpieczeństwa
17 II |            środkami zgodnymi z celem mu postawionym - nie żyłby
18 II |          zmartwychwstanie powołaniem mu politycznym i religijnym
19 II | rozrywających, krzywoprzysięgających mu i obiecujących pomoc, a
20 II |            chwili właśnie, gdy dusza mu się rodzi i zaraz głęboko
21 III|      wszelkie wykonanie niesłychanym mu trudem - bierze się doń
22 III|              ich zaprzeczeniem serce mu i rozum w końcu mieszają.
23 III|          pokonani, owładnięci. Zrazu mu ciałem, później i duszą
24 III|           odrabiać zaczął. Zachciało mu się dłutować w posąg własnej
25 III|              prawdy najwyższe wydały mu się żartami i nigdy z nich