Part

 1 I  |           i przystanie w wolności swej do woli Boga. Dlatego nie
 2 I  |            a do najwyższej potęgi swej doszłej w takim oderwaniu,
 3 I  |     cudniej. On nigdy osobistości Swej tobie nie poświęca, nigdy
 4 I  |          nie poświęca, nigdy woli Swej przenajświętszej - to ty
 5 I  |        wszechbytu i z wszechmyśli Swej część, tym trwa, żyje, coraz
 6 I  |       mógł się bez niego obejść w Swej niezależności, ale nie mógł
 7 I  |     niezależności, ale nie mógł w Swej wolności, to jest, nie mógł,
 8 I  |         poświęcacie. On wam nigdy Swej osobistości ni woli Swej,
 9 I  |          Swej osobistości ni woli Swej, ale wiecznie wszechbyt
10 I  |      prawem ich żywota. Z miłości swej do Boga wciąż sami się przeradzają,
11 II |            ten sam czyn wywiodą z swej jedności. Tu właśnie nastaje
12 II |         dążącego do myśli i duszy swej, która do niego w pełni
13 II |           nie czują jeszcze jaźni swej ludzkiej, wiecznej, nieobalalnej,
14 II |        upadłego broni narodowości swej, ale też wierzy w jednego
15 II |          formą tylko, oderwaną od swej istoty, a zapowiadającą
16 II |        cząstkami wzdychającymi do swej przyczyny i celu, bezwładnymi
17 II |            dopóki niepojęte w tej swej przyczynie i celu. Państwo
18 II |          objawić się w całej sile swej, gdyby jej wprzódy już pod
19 II |      ciała, z przewagą idealności swej, z niedomiarą bytu, wspominać
20 II |   przemieniony, pozna na historii swej jakoby palec Boży położon,
21 II |      grobowej idealnej twórczości swej przejdzie do wymiarkowywania
22 III|        sama przez się, z przyrody swej, z charakteru swego, religijnością
23 III| zaokrąglić swych dogmatów. Trójcy swej dozupełnić nie potrafiła1.