Part

 1 I  |       warunków, praw i celu, czyli duszę, bo czymże dusza, jeśli
 2 I  |        objawiony w rodzie ludzkim, duszę i rozum ludzki obudził. -
 3 I  |      zasianie ziarn swych w ludzką duszę na to, by później w rzeczywisty
 4 I  |       owymi słowami: „Kto postrada duszę, ten tylko ją odnajdzie”.
 5 I  |    wpływami magnetycznymi na naszą duszę, niedobitnie, błędnie, znać
 6 I  |           i myśli, czyli w ciała i dusze coraz doskonalsze. Czymże
 7 I  | doskonalsze. Czymże te ciała twe i dusze twe, tak nabyte poświęceniem
 8 I  |          Swą, byście ciała mieli i dusze coraz wybomiejsze. Teraz
 9 I  |   Chrystusa brzmią w pamięci: „Gdy duszę stracisz, dopiero ją wtedy
10 II |         winny poświęcać i ciało, i duszę, tj. wszelki znikomy kształt
11 II |        wiecznemu. Oddawszy ciało i duszę dla narodu, dla ludzkości,
12 II |       stanowi myśl narodu - jakoby duszę jego wiedzącą siebie, uznającą
13 II |     podbiwszy sobie własne ciało i duszę, czyli zlawszy je w miłość
14 II |           tym samym Syn Boży nadał duszę ludziom. Jego przepis jest
15 II |         swoim tropem, narodowości, dusze błądzące, męczyły się i
16 II |            służyć i dopiero własną duszę odzyskać, gdy ją utraci
17 III|          Grekom, zatraciwszy dawną duszę swą, piękna przedziwne uczucie,
18 III|         łamał, rozbierał - później duszę jej, przeszłości podania
19 III|         znać te dwa prądy, te dwie dusze przebywające w jednej piersi,