Part

 1 I  |        do pełni ducha - czyli od natury ludzkiej do Bożej. - Lecz
 2 I  |         prawem, czyli przymiotem natury ducha jest cud, a raczej,
 3 I  |          się na wieki połączenie natury wszechducha nie stworzonego
 4 I  |        łączy Sobą i w Sobie obie natury - nieskończoną i skończoną,
 5 I  |      mogą oprzeć rozmaitym siłom natury, owidnokrężniającym ich?
 6 I  |         sobie. Lecz jak z świata natury wyrasta jaźń człowieka,
 7 I  | koniecznym wynikiem i przymiotem natury ducha. Kto duchem, ten tworzy,
 8 I  |       powierzchniach zewnętrznej natury, one, że tak powiem, szukają
 9 II |         wypada, że czy w świecie natury, czy w świecie ludzkości,
10 II |          odrywali go zupełnie od natury - wpadali na stanowisko
11 II |        każde zjawisko harmonijne natury zapładza się i rodzi w pewnych
12 II |     wieczne prawa, jak w świecie natury. Jeżeli ten, co źle siłę
13 II |       przepisu. Z natchnienia, z natury wspaniałomyślnym i miłościwym
14 II |         tym samym i wszechrzeczy natury. Nie inna wnętrzna, nieznana
15 II |          machin, które w świecie natury nie odkryciem są nowej siły
16 III|  miastami nie obwarowując się od natury bardziej niż inne plemiona
17 III| drapieżne, najniższe dzieciństwo natury ludzkiej przebija, i to
18 III|         stawiali. Jak ślepe moce natury, nie przeczuwani, nieodwracalni,