Part

  1 I     |                  W CZŁOWIEKU~ ~W stosunku do nas w tym łaska Boża, że
  2 I     |                  nas opatrznie doprowadzi do żywota wiecznego, który
  3 I     |                   i z własnej woli ducha, do którego dusza ta i ciało
  4 I     |                 wreszcie Bożej dojść mamy do najściślejszego pojednania
  5 I     |           nieśmiertelnymi, przeznaczonymi do anielstwa i wszystkich innych
  6 I     |                  trojakiego stosunku Boga do nas i naszego nawzajem do
  7 I     |                 do nas i naszego nawzajem do Boga Trójca Święta wynika. -
  8 I     |              gdyśmy Go nie pojmowali, tak do nas mówił Jehowa.~Osobą
  9 I     |               logiczną, konieczną, jedyną do niebios, to druga osoba,
 10 I     |                 to, by ród ten mógł dojść do anielstwa. Chrystus już
 11 I     |                Duch Święty. On w stosunku do nas wyraża najprzedziwniejsze
 12 I     |             najprzedziwniejsze zlanie się do harmonii bytu, któryśmy
 13 I     |              przejście konieczne od łaski do miłości, od bytu pierwszego
 14 I     |               miłości, od bytu pierwszego do najwyższego życia - rozum.
 15 I     |                 życia - rozum. W stosunku do nas rozum Boży znaczy logikę
 16 I     |         stworzonych z łaski przeprowadzić do godności duchów niebiańskich,
 17 I     |             godności duchów niebiańskich, do anielstwa, do żywota wiecznego,
 18 I     |               niebiańskich, do anielstwa, do żywota wiecznego, trzeba
 19 I     |                   ni rozwoju od pierwszej do ostatniej - żadnego przetworzenia,
 20 I     |              drogą tylko dostać się można do miłości ostatecznej - a
 21 I     |             ostatecznej - a że w stosunku do nas ta droga jest trudem,
 22 I     |                  i ból przejścia od łaski do miłości, od raju, niepowrotnego
 23 I     |                  raju, niepowrotnego już, do nieba, nie nadeszłego jeszcze,
 24 I     |               wszystkie ludzkie przymioty do boskości - i takim sposobem
 25 I     |                 naturę człowieczą w Sobie do zlewu harmonijnego z naturą
 26 I     |                  jej przykładem przejście do wyższych przeznaczeń - wykazując
 27 I     |                  czynem, że powołaną jest do przebóstwienia się, skoro
 28 I     |                przystanie w wolności swej do woli Boga. Dlatego nie zwycięstwem,
 29 I     |                tylko przełamanym, ale nie do Boga przez śmierć dociągniętym
 30 I     |                  przejście od cielesności do pełni ducha - czyli od natury
 31 I     |                  czyli od natury ludzkiej do Bożej. - Lecz że wskazywał
 32 I     |               wskazywał także i objawiał, do czego wiedzie ono przejście
 33 I     |                 wolną wolę naszą stosować do Jego woli. Z Jego zaś woli
 34 I     |                   większy. Udział takowy, do pewnej pełni doszły, zowiemy
 35 I     |                   Słowo wiekuiste spłynie do ust ludzkich i przez nie
 36 I     |               objawi, a nie tylko spłynie do ust tych, ale zupełnie wcieli
 37 I     |                   jaźnią ludzką przyrosłą do tej drugiej osoby? - Jakżeby
 38 I     |                  istnie ludzkie, przybili do krzyża. Druga tylko Osoba,
 39 I     |               ukazać, bo wszechmyśl, choć do pewnego miejsca przywiązana,
 40 I     |                 co duch stworzony, doszły do pewnej miary, do pewnej
 41 I     |                   doszły do pewnej miary, do pewnej pełni, w poznaniu
 42 I     |               duch zicmi nie dostanie się do żywota wiecznego. Bo czymże
 43 I     |                   i kilkokrotnym nawrotem do żywota na ziemi - może stanami
 44 I     |               wprowadza w dziwną tęsknotę do umarłych i sami w jej świetle
 45 I     |                   i myślą rzeczywistości, do której dąży się, a zarazem
 46 I     |                   całkowite przystąpienie do nas i zupełne uwidomienie
 47 I     |               jest stanem zbliżającym nas do nich - ciało nasze obumiera -
 48 I     |               odstałymi. Wtedy przychodzą do nas one połowy pośmiertne
 49 I     |               znanych - przychodzą lub my do nich idziem. Sen, którego
 50 I     |               duszy oderwanej od ciała, a do najwyższej potęgi swej doszłej
 51 I     |                 magnetyzm i śmierć należą do królestwa dusz. Nic uczynić,
 52 I     |             uczuje się marnym, niezdolnym do żadnej pracy ni czynu, uczuje,
 53 I     |                 ich zetrzeć. Sposobią się do przyszłego żywota powzięciem
 54 I     |                  już nie trzeba kłaść się do kolebek i kłaść się do trumien -
 55 I     |                się do kolebek i kłaść się do trumien - ani między ostatnią
 56 I     |                  każde wyższe stanowisko, do którego podnieść się mają,
 57 I     |                   urodzą, gdy nabędą siły do urzeczywiszczcnia tych myśli,
 58 I     |             urzeczywiszczcnia tych myśli, do przetworzenia ich we władze
 59 I     |                    My, żyjący, zapewne im do tego pomóc możemy. Energia
 60 I     |                 by prosić tylko o requiem do czasu, bo właśnie spokój,
 61 I     |            świecie umarłych, błogim byłby do życzenia stanem. Kiedy zaś
 62 I     |              piękniejszego, lepszego. Ale do tego dojść tylko można razem,
 63 I     |             trumnami tych, co odeszli nie do świata jeszcze przeanieleń,
 64 I     |                  przeanieleń, ale dopiero do świata dusz. Bądź co bądź,
 65 I     |              módlmy się za nich! O, mówmy do nich! O, pamiętajmy o nich!
 66 I     |               promieniach, mieszkanie ich do czasu, dom ich krążący wokół
 67 I     |                przezeń na ziemi na to, by do nadziemskich dostać się
 68 I     |              czasie. Wtedy już w stosunku do dziejów świata niejednocześnie
 69 I     |                  między nimi. By dostąpić do Ducha, trzeba rodowi ludzkiemu
 70 I     |                   walkę kształci, podobny do akordu, który musi z tych
 71 I     |              planety jest cząstką, a dąży do tego, by stać się po wielu
 72 I     |                przyrównać te dwa kierunki do oddechu. Wyziewanie byłoby
 73 I     |              walce i przez walkę powrócić do siebie samych, to jest do
 74 I     |                 do siebie samych, to jest do ducha - w naturze nie tylko
 75 I     |                 wodami”. Tylko w stosunku do nas, stworzonych i zaczynających
 76 I     |                 im byt? Zatem odniosły go do źródła wszelkiego bytu,
 77 I     |                   źródła wszelkiego bytu, do wszechbytu, do pierwszej
 78 I     |           wszelkiego bytu, do wszechbytu, do pierwszej Osoby. Takim sposobem
 79 I     |            sposobem koniecznie w stosunku do stworzenia drugą Osobą Trójcy
 80 I     |            istnieje, co właśnie jej danym do wiedzenia i rozumienia,
 81 I     |              stworzonym, skoro sami dojdą do pojednania w sobie bytu
 82 I     |                   końcu zawraca się znowu do tego, co było na początku,
 83 I     |                Bożym, czyli dostaniem się do stosunku dotkliwego, rzeczywistego,
 84 I     |              naszym najwyższym stosunkiem do Boga. Jak On nas stworzył
 85 I     |               Siebie, tak my znów, doszli do pewnego stopnia duchowości
 86 I     |             wiecznie trwającym w stosunku do nas ideałem, pomimo że i
 87 I     |              stają, bo wtedy podobniejsze do Niego, a On tym samym bardziej
 88 I     |            rozdwojone, biedne, cierpiące, do wieków życia nie doszli -
 89 I     |             ludzkości następuje tu zawrót do tego, co było przed początkiem
 90 I     |              przed początkiem stworzenia, do wszechducha, czyli trzeciej
 91 I     |                   gdyż dopiero przez nich do niej dochodzim, a dla siebie
 92 I     |        najdzielniejsze rozprawy dochodzim do najnielogiczniejszych i
 93 I     | najnikczemniejszych wyników ostatecznych, do śmierci widnokrężnej, do
 94 I     |                  do śmierci widnokrężnej, do ateizmu, do zaprzeczenia
 95 I     |                 widnokrężnej, do ateizmu, do zaprzeczenia nieśmiertelności
 96 I     |                  nieśmiertelności naszej, do nieuznania osobistości w
 97 I     |            nieuznania osobistości w Bogu, do prześlepienia wolności i
 98 I     |                  rzeczą, bo, chcąc trafić do życia, nie trzeba, od trzeciej
 99 I     |                 trzymały. Obie doszły nie do wszechżycia, ale do wszechśmierci.
100 I     |                   nie do wszechżycia, ale do wszechśmierci. Jednak świat
101 I     |                   Trafiłżeby kiedykolwiek do prawdziwej muzyki? Jedno
102 I     |                   tylko przejście wiodące do celu wyższego. Ale skoro
103 I     |               teraźniejszość i w stosunku do tego pojęcia sama uznawa
104 I     |                postęp bytów już nastałych do pojęć nie urzeczywiszczonych
105 I     |            uznawając się bytem w stosunku do myśli, która, można by powiedzieć,
106 I     |                zlać go, czyli podnieść go do tej myśli, pragną. Gdy to
107 I     |                   Boga. Lecz podobieństwo do Boga zależy na tym, by przedziwnie
108 I     |                Jego osobistości. Bliskość do Boga więc na tym, by przedziwnie
109 I     |                osobistość; nakłaniając ją do zgody z Jego wolą, poświęcasz
110 I     |                ich żywota. Z miłości swej do Boga wciąż sami się przeradzają,
111 I     |                  rodowód i rodociąg. - Ni do grobu schodzą ich kształty,
112 I     |                 też ze zgniłości wschodzą do kolebki, ale wiją się i
113 I     |                prawdziwą. Kto z Boga, ten do Boga i ten kiedyś, wcześniej
114 II    |                  tylko pod bytu postacią, do myśli o sobie, czyli osobistości,
115 II    |                   się z nią, nie przypada do niej. Rozstrój między nimi -
116 II    |               nastaje w pełni. Osobistość do najwyższego znaczenia dochodzi,
117 II    |              odwrotnym od Boga doszedł aż do śmierci wiecznej, aż do
118 II    |                   do śmierci wiecznej, aż do nicestwa, najostateczniejszej
119 II    |               ubranych, jest dostanie się do stanowiska, od którego rozpocznie
120 II    |             rozpocznie się żywot wieczny. Do niego zaś doprowadzić nas
121 II    |         stanowiska pośrednie, zmierzające do dopięcia celu, ludzkości
122 II    |                 swywolą, ale wolą ludzką, do woli Bożej przypadłą, ożywione -
123 II    |           kochania działaniem dostaną się do królestwa zapowiedzianego
124 II    |       zapowiedzianego na ziemi, a stamtąd do żywota w niebiesiech, kędy
125 II    |             duchów pojedynczych, dążących do żywota wiecznego - muszą
126 II    |             stanowiska niepodobna przejść do następnego, wyższego, tj.
127 II    |                 następnego, wyższego, tj. do żywota wiecznego. - Gdzież
128 II    |            dorasta, słabnie, nie dochodzi do całej mocy przeznaczonej
129 II    |                owocem. Taki lud był tylko do narodu rosnącą możnością.
130 II    |              który już pojął w sobie cel, do którego dąży, tj. ludzkość
131 II    |              obcowanie ich między sobą, a do takiej siły nierozerwalnej,
132 II    |                  narodowość trwa tylko aż do dni ostatnich planety -
133 II    |                 jest tylko nutą potrzebną do złożenia akordu harmonijnego
134 II    |          sposobieniem duchów pojedynczych do żywota wiecznego. Ale na
135 II    |                  wiekowego wyrabiania się do pełni Chrystusowej.~Naród
136 II    |               zbiorowo żyjącą, która dąży do zlania się w jeden nastrój
137 II    |             najprzedziwniejszym rozkwicie do owego nastroju na to, by
138 II    |          wewnętrznym, tj. na poczuciu się do idei, którą ma przeprowadzić
139 II    |                 urzeczywistnić w stosunku do ludzkości. Pierwsze, tj.
140 II    |               jakim powołaniem w stosunku do całego człowieczeństwa naznaczon,
141 II    |                walka, zanim one przypadną do siebie i jednomyślnie w
142 II    |             członkiem ludzkości, środkiem do ustalenia na planecie Królestwa
143 II    |                  rozwojem ciała, dążącego do myśli i duszy swej, która
144 II    |                 myśli i duszy swej, która do niego w pełni dopiero zstąpiła
145 II    |                   mają, bez pojęcia celu, do którego dążyć powinny, a
146 II    |                też tej drugiej, że nikogo do poświęcenia się zmuszać
147 II    |                   czym wygląda w stosunku do innych współobywateli tam,
148 II    |                  Jeden tylko lud żydowski do upadłego broni narodowości
149 II    |              podstawy i bez pojęcia celu, do którego wszelki duch zbiorowy
150 II    |                   albo też na dusznie już do ziemi i porządku społecznego
151 II    |                   historii bardzo podobne do siebie: rozsypanie się Rzymu
152 II    |                przez popęd ludu greckiego do wyjścia z okręgów bytu i
153 II    |                  okręgów bytu i przejścia do okręgów myśli - na niwach
154 II    |             żywota. Kształt tylko od stóp do głów anielski, ale na licach
155 II    |               ludziom, że na to, by dojść do zbawienia, trzeba pojąć
156 II    |                  ludzkość Chrystusową iść do żywota wiecznego, a narody
157 II    |         przejściem od epoki bytu martwego do epoki żywego Ducha na ziemi -
158 II    |               głuchego, ślepego, niemego, do Królestwa Bożego, w którym
159 II    |               mitologicznych i żydowskiej do pocieszenia rodu człowieczego
160 II    |             konieczność, która go wiedzie do utworzenia z nim kiedyś
161 II    |                   przewładnie, prawie się do Rzymu wcale nie odnosząc,
162 II    |           monarchii absolutnej przychodzi do głowy królom we trzy wieki
163 II    |                 ziemią i w istocie dążąca do zupełnego wcielenia się
164 II    |              rozstroju zbliżającego się i do państw, ale dla obu będzie
165 II    |               tylko zewnętrzne w stosunku do drugich ciał politycznych,
166 II    |                 rozdzielonych i rozmaicie do siebie się mających, szlachty,
167 II    |                dla której się wyrabiały i do której zastosować się muszą,
168 II    |              dopiero trafia duch ludzki i do początku - wieczne to prawo
169 II    |                   rzeczy kształtów trafia do samej że rzeczy, napotyka
170 II    |                   cząstkami wzdychającymi do swej przyczyny i celu, bezwładnymi
171 II    |                 pokojem, czynnie zmierzać do Królestwa Bożego.~Świat
172 II    |                  jeśli nie ową świątynią, do której każda z nich swoje
173 II    |                   której one przejść mają do żywota wiecznego. W szkole
174 II    |                  odbywa się przygotowanie do tej przyszłości i musi nauka
175 II    |                   pojedyncze uzdolnią się do żywota niebieskiego, nauczą
176 II    |               ziemi, staną się dojrzałymi do niego samego - przecież
177 II    |              przeobrażać się, muszą dojść do takowego duchy zbiorowe,
178 II    |                     na tym, co im powodem do bytu i zarazem bytu owego
179 II    |              siebie. Skoro się tylko dąży do pojęcia harmonijnego, tj.
180 II    |               żywy człowiek, który się ma do ludzkości, jak każden z
181 II    |               ludzkości, jak każden z nas do swego narodu. Życia przedrzyźniać
182 II    |                Chrystus, na nowo przybity do krzyża przez ludzkie dzieje,
183 II    |                  narodowości dochodzących do pełnej wiedzy o sobie, a
184 II    |                   samym zabierających się do świadomego i samodzielnego
185 II    |                   pojęło, wnet przechodzi do okręgów czynu. Historia
186 II    |              dopełnia, a obór między nimi do wolnej woli ludzkiego rodu
187 II    |                   z wolna, dojść by mogło do końca - i tę ludziom wskazał
188 II    |               chwili więc dochodzą narody do wiedzy pełnej o sobie, do
189 II    |                 do wiedzy pełnej o sobie, do przeświadczenia o prawowitości,
190 II    |                   drogę mającą dowieść ją do Królestwa Bożego, musi podobnież
191 II    |              pierwowzorem onym, powołanym do ustalenia na ziemi świętości
192 II    |            narodowego żywota, a tym samym do rzucenia posad, na których
193 II    |                zawartemu w jego losach, i do jakiegoż ducha przyszłego
194 II    |           chytrości i podstępu w stosunku do obcych państw się trzyma,
195 II    |             szalbierskich, kłamanych praw do obcych posiadłości. Owszem,
196 II    |              własnego państwa, w stosunku do ludów niedokształconych,
197 II    |                   i również wielką miłość do ziemskiej wolności - i to
198 II    |                   dawać będą przywiązania do ziemskiej ojczyzny i dla
199 II    |                   ten powinien by należeć do onego Kościoła na ziemi,
200 II    |                 pojednanej ludzkości, tj. do Kościoła katolickiego. Przy
201 II    |              właśnie, która go doprowadzi do śmierci, przez którą przejść
202 II    |                   podrzędnych ludów, musi do najwyższego stopnia posiadać
203 II    |                   jak ten ruch od jednych do drugich przenosić się będzie,
204 II    |            wieczne swoje przenosić będzie do innych narodów. Odwaga jego,
205 II    |                   czasami i skore niby to do znużenia - lecz zawsze i
206 II    |                    który przeżyć musi, by do śmierci się dostać, z której
207 II    |                   narodu w chwili, gdy on do wiedzy o sobie i przeznaczeniu
208 II    |                 będzie więc ten naród ani do szczętu wyrżniętym, ani
209 II    |            korzystanie z jego nawyknienia do wielkiej wolności, zatem
210 II    |                wielkiej wolności, zatem i do szczerości, otwartości,
211 II    |          zbiorowego, podobny ze wszystkim do stanu śmierci, któremu podlega
212 II    |               sobie błędnie drogę powrotu do życia, a to przy ciągłym
213 II    |                dzień zmartwychwstania.~Co do przeszłości, rozważając
214 II    |                  Uznawszy to, poczuje się do niechybnego posłannictwa
215 II    |        wyłącznością napiętnowane, podobne do onych marzeń, których po
216 II    |              dźwigań się jej, nie dojdzie do przepojenia się Chrystusowością
217 II    |              twórczych narodów - a jeżeli do tego ma stać się dziejowym
218 II    |                  obszary, koniecznie dąży do utworzenia nastroju wznioślejszego,
219 II    |               wydobywa się siła, ale nowy do siły już objawionej, nieskończonej
220 II    |                  dla duszy przystępującej do myślenia o takim organizmie
221 II    |                 twórczości swej przejdzie do wymiarkowywania i odkrywania
222 II    |              wszech świeckich rzeczy może do słów Zbawiciela przypaść
223 II    |                  powtarzanymi, a przeszły do stanu czynów czynionych
224 II    |         rzeczywistości ocenienie i powrót do niej, wszelki cel ostateczny,
225 II    |             zawodów, cierpień i rozmysłów do możności odzyskania bytu,
226 II    |                ludy inne na drogę wiodącą do kościoła ludzkości. Żywot
227 II    |             stanowić właśnie będzie wstęp do Królestwa Bożego na ziemi,
228 II    |                jakeśmy wyżej powiedzieli, do żywota wiecznego wyrobić
229 II    |           silniejszej niż śmierć sama, bo do czynów pośmiertnych i śródśmiertnych
230 II    |                  Polski, sprowadzim teraz do zmysłowych, że tak powiem,
231 II    |           porodzonego przez rzeczywistość do rzeczywistości mającej tenże
232 III   |            dziejów ludzkich. Jej stosunek do całej ludzkości ściśle spojon
233 III   |                   sobie czasu potrzebnego do obleczenia jej w ciało jej
234 III   |              Bożej dojdzie w Hiszpanii aż do tortur inkwizycji - nauka
235 III   |                godności rodu ludzkiego aż do gilotyn i rzezi we Francji.
236 III   |                  Czy w złym, czy w dobrym do ostateczności skore, zarówno
237 III   |       ostateczności skore, zarówno zdatne do roli, przemysłu i handlu,
238 III   |                książąt papieżami swymi. - Do dziś dnia król jeszcze zwoływa
239 III   |             wykształtach przebija dążenie do zapewnienia najrozległejszej
240 III   |              osobnikowi, a zarazem jednak do najwalniejszego skupienia
241 III   |                  w jedną zbiorową, dążącą do jednego celu. Ta właśnie
242 III   |                które zarówno obowiązują i do miłowania Boga nade wszystko,
243 III   |           miłowania Boga nade wszystko, i do kochania bliźniego w równi
244 III   |               swoich przeczuciową dążność do urzeczywistnienia takowych
245 III   |                prostoduszność. W istocie, do pewnej chwili w czasie,
246 III   |                   pewnej chwili w czasie, do pewnego rozwoju w umyśle
247 III   |             wszystkim zgodne: i z chwilą, do której doszła święta historia,
248 III   |                   na to, by mogły przyjść do siebie i przepoić się nawzajem
249 III   |               skutecznie słowa „stań się” do żadnego okresu historycznego
250 III   |            gromadzić przez wieki przybory do chwili stworzennej potrzebne
251 III   |        nieobalalnych postanowień, możność do wielkiego czynu, tak samo
252 III   |              tylko chwili, w tej jedynej, do serc skończennych jako grom
253 III   |           dziejach zachodzić podobieństwo do wszelkich wszelkiej religii
254 III   |              stanowi stosunek stworzonych do Stwórcy. Jakiż tego stosunku
255 III   |               stały. Musi więc ona, dążąc do onego celu, opowiadać toczący
256 III   |            pozostały? - Znów się odwołamy do każdego dziecka, w Europie:
257 III   |                  domowego ogniska zasiędą do wieczornej rozmowy, wspominają
258 III   |           przypada zatem zupełnie miarowo do pojęcia o tej walce urzeczywiszczenie
259 III   |       gminowładztwie, o grodach podobnych do rzeczpospolit włoskich lub
260 III   |                 normandzkich, zamorskich, do stania się słowiańskimi.
261 III   |          późniejszych latach, u przejścia do młodości, nie potrafią się
262 III   |                    teraz już dochodzącemu do wieku męskości, car zetnie
263 III   |               naturę. - Żywy człowiek, aż do kształtów rośliny lub głazu
264 III   |             ruchów, słów jego imperatora. Do podlejszej mierności w rozwoju,
265 III   |           podlejszej mierności w rozwoju, do drobniejszego wyrażenia
266 III   |           drobniejszego wyrażenia siebie, do nikczemniejszej postawy
267 III   |                   siebie, zlało się razem do żył Moskwy i napełniło je
268 III   |                   zdarzeń. Stosunku swego do Boga nauczyła się od bizantyńskiej
269 III   |                   obłudy - stosunku swego do ludzi od mongolskiego zwierzęctwa.~
270 III   |                 rozjątrzona poczuciem się do własnej próżni, nienawistna
271 III   |                  onym okropnym na zabawkę do stłuczenia wyglądał świat -
272 III   |                   ich religią - nienawiść do ludzkości społeczną miłością.~
273 III   |                lecz wciąż po dziecinnemu, do światła, za kupny towar
274 III   |                wolność poniżyła się gdzie do gwałtu, nie ją, ale gwałt
275 III   |                  i wieki nazad sprowadzić do kolebki historii - zażądał
276 III   |            spojonym jest.~Przystąpił więc do rozerwania w jedno grono
277 III   |                   z onego rozpadu powraca do cielesnej jedności, zbawiona
278 III   |                   ją rozwiązać. Wszystko, do czego Europa dni naszych
279 III   |                Słowiańszczyzny, to miara, do harmonii ciągłe strojenie
280 III   |                 kilka razy próbował, idąc do Palestyny: krew za Kościół
281 III(1)|                wszechmiłość i wszechżycie do tego, ale ich nie odbiera
282 III(1)|                  nie może się podnieść aż do niego, choć krzyż dźwiga,