Part

  1 I     |               do nas w tym łaska Boża, że nas Bóg stworzył, to jest,
  2 I     |             nas Bóg stworzył, to jest, że nam bytu udzielił. - W tym
  3 I     |               tym rozum i logika Boża, że nas nie od razu doskonałymi
  4 I     |             tym nareszcie miłość Boża, że nas ostatecznie zbawi, czyli
  5 I     |               ostatecznie zbawi, czyli że w miarę zasługi naszej bytu
  6 I     |          będzie, czyli, co jedno jest, że nas opatrznie doprowadzi
  7 I     |              zarazem i przeto właśnie, że duchem, jest osobistością
  8 I     |                niczego, tylko dlatego, że danym. Jest ona, bo jest.
  9 I     |             zaś harmonijne oczywiście, że naszym jest zbawieniem,
 10 I     |               zbawienie. - Oczywiście, że nie może inaczej, jak zarówno
 11 I     |        świętych. Chrystus też wyrzekł, że temu, kto bluźni przeciwko
 12 I     |               święty Augustyn wyrzekł, że był najszczęśliwszą winą (
 13 I     |                miłości ostatecznej - a że w stosunku do nas ta droga
 14 I     |          słówmi, a najbardziej czynem, że powołaną jest do przebóstwienia
 15 I     |               stałością tak olbrzymią, że na gniew wyglądała święty,
 16 I     |               buduje piramidy, bo wie, że siła jej myśli wieczność
 17 I     |          śmierci na pokazanie ludziom, że i najwyższa ofiara, gdy
 18 I     |               jest najwyższą, z powodu że uzupełnia i zaokrągla pełne
 19 I     |              ludzkiej do Bożej. - Lecz że wskazywał także i objawiał,
 20 I     |          przejście przez rozumu drogę, że stawiał miłość ostateczną
 21 I     |            ostateczną celem tej drogi, że ogłaszał żywot wieczny i
 22 I     |             już w Nim objawionym jest, że prawem, czyli przymiotem
 23 I     |              ducha jest cud, a raczej, że to, co my zwykliśmy nazywać
 24 I     |                można o Nim powiedzieć, że nic takiego, czym by On
 25 I     |                czym by On nie był, ale że zarazem i od razu jest wszystkim,
 26 I     |               Sobie, jeśli nie metodą, że tak się wyrażę, nie sposobem,
 27 I     |             samym, co na niebie, tylko że nie na niebie, ale na ziemi?
 28 I     |              na świecie. - Oczywiście, że ani wszechbyt, którego przymiotem
 29 I     |              był przybrał. W tym znak, że na wieki wieków łączy Sobą
 30 I     |              można by więc powiedzieć, że wszystko dalsze jest zawsze
 31 I     |              zawsze człowiekiem, tylko że następnie wniebowstępującym.
 32 I     |               bo tym tylko wyższe one, że od dawniejszego czasu go
 33 I     |        pojedynczych ludzi, dowodzącym, że już dojrzeli na aniołów. -
 34 I     |           planety dorabiać się swojej, że tak powiem, Chrystusowości.
 35 I     |             błąkającymi się. To pewna, że z tej strony grobu widomim
 36 I     |             grobu widomim się ciałami, że byt nasz pierwszy uderza
 37 I     |              tylko uwyraźniona - czyli że kierunek myśli musi wtedy
 38 I     |            rzeczywistość. Stąd wynika, że trudnym musi być dla umarłych
 39 I     |                  i wyda się jej wtedy, że przez tysiące tysięcy lat
 40 I     |         tysiące tysięcy lat cierpi - a że znowu jednak nigdy całkowitego
 41 I     |                 bo to byłoby nicością, że nigdy myśli bez pewnego
 42 I     |            błahym być może. Oczywista, że ono ciało podzieli niejako
 43 I     |                pracy ni czynu, uczuje, że nie jest pełnią żywą i całą.
 44 I     |                nie byli. Będąc, czują, że nie są. Dość w nich bytu
 45 I     |               wypływa, i to przyczyną, że śmierć od nich odpadła,
 46 I     |                śmierć od nich odpadła, że nie jest już im koniecznością
 47 I     |        pozbawionych - bo życia prawem, że się udzielać musi, chce,
 48 I     |               aeternam - zdaje mi się, że powinien by prosić tylko
 49 I     |               dobrze, bo sam twierdzi, że dopiero na dniu onym ciała
 50 I     |           Bożej, nie należy zapominać, że w każdej z jej Osób pozostałe
 51 I     |                jak jemu, tak i każdemu ze składających go osobników.
 52 I     |              widzim, czujem i myślimy, że wszystko żyje. Najgłuchszy,
 53 I     |             Można by powiedzieć nawet, że tylko duch, tylko duch jeden
 54 I     |              tylko duch jeden jest - a że byt i myśl to wewnątrz niego
 55 I     |                jcdcn duch!~Oczywiście, że nie jedna Osoba oderwana
 56 I     |           zarazem można by powiedzieć, że co chwila się objawia, bo
 57 I     |              tylko pełnią w porównaniu ze stanem naszym dzisiejszym,
 58 I     |               twórczość, to wszechmoc, że tak powiem, działająca w
 59 I     |                naturę, na nowe lutnie, że tak się wyrażę, naciągać
 60 I     |        stosunku do nas ideałem, pomimo że i rozwitą wkoło nas rzeczywistością -
 61 I     |            Duchu Świętym, powiedziano, że zarówno od Ojca i Syna pochodzi,
 62 I     |                pochodzi, i oczywiście, że zarówno, bo dla nas składa
 63 I     |            najdobitniej szych dowodów, że wszystko duchem i życiem,
 64 I     |              wszystko duchem i życiem, że wszystko pełną trójcą, a
 65 I     |             kierunków składało, to to, że nawet w naszym rozumowaniu
 66 I     |          nicestwo.~Otóż i w tym dowód, że Osób w Trójcę połączonych
 67 I     |               zewnętrznej natury, one, że tak powiem, szukają się,
 68 I     |        kierunki. Nieraz zdawałoby się, że się spotkawszy, pasują się
 69 I     |             się spotkawszy, pasują się ze sobą; lecz to pozór tylko,
 70 I     |         powstała, odkrywa natychmiast, że wyższa jest jeszcze myśl
 71 I     |          rządzon, z tą jednak różnicą, że w nim nieskończenie łatwo
 72 I     |               w nich, bo myśli naturą, że zawsze jako objawienie,
 73 I     |              dostąpili. Ale żaden duch ze stworzonych duchów na jakim
 74 I     |            ducha. Można by powiedzieć, że się karmi Bogiem i że przez
 75 I     |      powiedzieć, że się karmi Bogiem i że przez ten pokarm własna
 76 I     |              Nim, i bliższyś Jego tym, że jaśniej Go widzisz i święciej
 77 I     |               odzyskuje niejako w tym, że tyś Mu piękniejszym i szlachetniejszym
 78 I     |   szlachetniejszym wyrósł stworzeniem, że w tobie świat Jego wypiękniał,
 79 I     |          udzielającego się żywota. Ty, że Mu oddajesz wolę swą, czyli
 80 I     |           ciałem, i duszą - On przeto, że tobie oddaje z wszechbytu
 81 I     |        stworzon. Ale ta chwała znaczy, że wszechducha życiem jest
 82 I     |                karmicie; Pan żyje tym, że je wam daje, wy tym, że
 83 I     |                że je wam daje, wy tym, że je bierzecie od Niego, i
 84 I     |                 i znów wy tym żyjecie, że wolę swą, czyli osobistość,
 85 I     |                a Pan tym trwa niejako, że ją od was bierze. Wiecznym
 86 I     |             duch - tylko z tą różnicą, że osobistość wszechducha udzielić
 87 I     |           schodzą ich kształty, ni też ze zgniłości wschodzą do kolebki,
 88 I     |              biedny wąż - może myślał, że kłamie ludziom, a on im
 89 II    |         powyższego ciągu myśli wypada, że czy w świecie natury, czy
 90 II    |                  i tym samym wykazuje, że z duchów wyszło i śród duchów
 91 II    |               wypowiedział przed nimi, że wspólność ich powinna być
 92 II    | stowarzyszeniem nie złego, lecz dobra, że wzajemnie nie nienawidzić
 93 II    |              się, ale miłować powinni, że wszechświat jest wspólnią
 94 II    |          wspólnią odwiecznej miłości i że jedynie wzajemnym kochania
 95 II    |                idee, kierunki, zmysły, że tak powiem, ludzkości, z
 96 II    |      nierozerwalnej, wnętrznej doszłe, że śmierć polityczna nie zdoła
 97 II    |            świata ani też tej drugiej, że nikogo do poświęcenia się
 98 II    |         zewnętrznie się nie godzi, ale że się każden wewnętrznie winien
 99 II    |          Jednak i tu godzi się uważać, że sztuka grecka, która owo
100 II    |           greckiej nie wyłącznie tylko ze zmysłów wynikała, choć im
101 II    |                mówili - ale twierdząc, że za wiatem i nad światem
102 II    |               a tę osobistość połączyć ze światem i świat z nią wiązać
103 II    |             tym zwycięstwie oczewista, że myśl ogłosi się panią ponad
104 II    |             ponad wszelką świeckością, że w swym oderwaniu pojmie
105 II    |               się przypominać ludziom, że na to, by dojść do zbawienia,
106 II    |              rewolucje, postępy, tylko że nie rozprawami, ale potokami
107 II    |             maski na twarzy narodów, a że nie dość wielkie na twarze
108 II    |              kształtów trafia do samej że rzeczy, napotyka wewnętrzną,
109 II    |             ciałem ducha narodowego, a że wszędzie ciało poprzedza
110 II    |                wyrabiały i wykończały, że tak powiem, ideę narodowości,
111 II    |             narodowości? Zdaje ci się, że kochasz ziemię lub miasto,
112 II    |             przecież ducha przymiotem, że, stwarzając na zewnątrz
113 II    |              powrócić w górę i ujrzeć, że nad głowami ludzkimi nie
114 II    |              samym z losów Jej żywota, że nieśmiertelny, że Ojca ma
115 II    |              żywota, że nieśmiertelny, że Ojca ma w niebiesiech i
116 II    |        wstępująca w świat, oczewiście, że tylko przez śmierć i odrodzenie
117 II    |            trwale, bez śmierci, wprzód ze śmierci zmartwychwstać trzeba,
118 II    |       wszystkim śmiertelnym i bratnim, że w istocie nieśmiertelnymi
119 II    |             podwyższył się na członka, że tak się wyrażę, niewyrzucalnego
120 II    |                 Nasamprzód, oczewista, że taki pierwowzór ziemskich
121 II    |                dziejów jak woda żywota ze skały.~Po wtóre, nie zdołałby
122 II    |           czynów stawiających go, mimo że jeszcze w niepełnej świadomości,
123 II    |        jasnością dokoła - stąd wypada, że się stanie jakoby przewodnikiem
124 II    |          świata z Kościołem i Kościoła ze światem. Obywatele więc
125 II    |            będzie wszystkim patrzącym, że odstąpił od charakteru swego
126 II    |         odstąpił od charakteru swego i że tym odstąpieniem, tą winą
127 II    |        dochodzi.~Powiedzieliśmy wyżej, że takowa chwila zwykle przynosi
128 II    |               tego zbiorowego, podobny ze wszystkim do stanu śmierci,
129 II    |              palec Boży położon, uzna, że pomimo grzechy i błędy najbielszą
130 II    |                to szczególnie dlatego, że najmniej myślała o sobie,
131 II    |              najmniej myślała o sobie, że ciągle pomoc i ratunek niosła
132 II    |              na przyszłość i zrozumie, że rozwijać tylko takowe może,
133 II    |                Któż się nie dorozumie, że z takowego stanu próby i
134 II    |               gdy jasno wprawdzie wie, że ją drugi żywot czeka, ale
135 II    |                ciała i nie wymiarkuje, że nie przeszła jeszcze przez
136 II    |             takowych chwilach pogmatwa ze środkiem, doń mającym stopniami
137 II    |                wieki. Widzenie ciągłe, że tak powiem, magnetyczne,
138 II    |        śródśmiertnych go wiodącej tak, że owa wiara i nadzieja, i
139 II    |               uciśnionym, przekonanym, że musi sprawiedliwość wiekuista
140 II    |              ma zarazem, który zniknął ze świata żywych, a co chwila
141 II    |             Polski imieniem? Zaprawdę, że niczyim innym!~Co by z bezpośrednią
142 II    |        sprowadzim teraz do zmysłowych, że tak powiem, zdarzeń, z którycheśmy
143 III   |            przechowało najwięcej podań ze starożytnego świata, jako
144 III   |               najmistemiej wypracowana ze wszystkich na świecie. Czy
145 III   |              owym okręgu, dość na tym, że zawsze tylko nad ideą duma,
146 III   |       szczególnie naznaczone piętnami: że wszędzie zatrudnia je uprawa
147 III   |              zatrudnia je uprawa roli, że od wieków uciska je przemoc
148 III   |                czy swojskiego jarzma i że głęboko wierzy w bezpośredni,
149 III   |           przez wieki, przekonywa ich, że miłość bez czynów równie
150 III   |          narodowości słowiańskie, mimo że każda przechodzi przez chwilę,
151 III   |              wypadek, można by wyrzec, że nie udało się im na kuli
152 III   |               kuli ziemskiej, i dodać, że są lucifuga natio. Ależ
153 III   |           wykazują przyszłe powołanie, ze wszystkim zgodne: i z chwilą,
154 III   |              rozkładnicom życia, temu, że tak powiem, ciału przedmiotowemu
155 III   |                nie może. Cóż dziwnego, że ta tylko potęga ostatecznie
156 III   |        religijne. Można by powiedzieć, że religia jest genialnością
157 III   |           nazwali, bo się nam zdawało, że właśnie takowa miłość nie
158 III   |          żyłach, w muszkułach, w krwi, że się tak wyrażę, ludu jakiego.
159 III   |               opowiadają? - Zdaje się, że walkę dobrego i złego –
160 III   |             oczyma świata, tak dalece, że tam, gdzie go nie ma w nich,
161 III   |         wieczornej rozmowy, wspominają ze wstrętem i strachem, jaki
162 III   |         dzieciństwie tyle siły w nich, że podbój waregski pochłaniają,
163 III   |         nienawistna wszystkiemu za to, że jej samej sił nie dostawa -
164 III   |        zwierzęco i na tak zwierzęcych, że zapragnął czasu płynienie
165 III   |        strojenie się, zależące na tym, że wiecznie stara się godzić
166 III   |           Tatarom i Turkom oczewiście, że ciągle dopełniają i co dzień
167 III   |             strumieniami - tak dalece, że papież jakiś odpowie na
168 III(1)|            sprawia i czyni. - Ona syna ze siebie wyłania, ale syn